A Court Ordered Trump’s Department of Education to Roll Back Its Anti-DEI Efforts. Why haven’t Universities Reversed Course?

If you're paying for attendance at one of those colleges whose trustees are either friends of #thePædophile or unduly afraid of him, find a new college, now. Really.

#higherEd #educationNews #education #familyFinance #racismIsAmericanHistory #learning #whiteSupremacy #whiteNationalism #madrasa #liberalDemocracy #racialJustice #civilLiberties #ACLU

https://scheerpost.com/2026/03/20/a-court-ordered-trumps-department-of-education-to-roll-back-its-anti-dei-efforts-why-havent-universities-reversed-course/

> Last month, the department conceded that it could not make universities’ race-conscious efforts illegal, but universities nationwide have yet to reinstate their diversity, equity, and inclusion efforts

De islam in Europa (2)

[Tweede van vier blogjes over Crucible of Light van Elizabeth Drayson. Het eerste blogje was hier.]

Onvolledige bewijsvoering

De factchecker die ik in het vorige blogje opperde, zou Crucible of Light overigens niet hebben gered, want het probleem met dit boek zit dieper dan de vele onjuistheden. Drayson wil tonen dat de islam een rol speelde bij de vorming van de Europese cultuur, maar is onduidelijk over wat Europa is, over wat de islam is en over wat vorming is.

Eerst haar Europa. Op het eerste gezicht ligt het voor de hand dat ze zich beperkt tot landen waar de islam op zeker moment voetafdruk heeft gekregen, maar zo logisch is dat niet. Wat Europa ook moge zijn, Scandinavië hoort erbij. Je zult, als je een uitspraak wil doen over islamitische invloed op de Europese cultuur, ook moeten vertellen hoe Noorwegen, Zweden en Finland die invloed ondergingen. We lezen echter vrijwel niets over die landen. Drayson beperkt zich tot gebieden waar ze haar stelling kan onderbouwen, negeert de gebieden waar dat niet kan (de confirmation bias) en doet desondanks een algemene uitspraak over de Europese cultuur. Anders gezegd: een te snelle generalisering.

Ten tweede: Draysons islam. Die is al even ongedefinieerd en daardoor hangt ze er zaken aan op die er weinig mee van doen hebben. De Barbarijse kapers waren inderdaad moslims en hun gevangenen waren inderdaad christenen, maar dat wil niet zeggen dat kaapvaart heel religieus was gemotiveerd. De Noord-Afrikaanse staten voerden soms oorlog tegen Europese staten, en tot ver in de negentiende eeuw was ten tijde van oorlog kaapvaart normaal. Het had meer met economie en handel dan met religie van doen. De joodse kapers die vanaf Curaçao Spaanse en Franse schepen aanvielen, voerden ook geen joods-christelijke oorlog.

De islam is bovendien méér dan een religie, en dat meerdere is soms juridisch van aard en soms politiek. Je kunt eveneens naar de islam kijken als een verzameling gebruiken en ideeën. Ik ken gelovigen die zeggen dat de kern bestaat uit het gemeenschappelijke gebed, ik ken iemand die de mystieke godservaring centraal stelt, en ik heb juristen gesproken die zeggen dat alles draait om de sharia. Ik vermoed dat ze allemaal zullen zeggen dat de mening van de anderen weliswaar niet het eigen oordeel is, maar wel respectabel.

Niets van deze ambiguïteit bij Drayson. Haar islam is een monoliet. Ze had ook “de Saracenen” kunnen schrijven, alsof het allemaal één pot nat is, alsof iedereen dezelfde essentie erkent.

Historisch jargon

En nu moet ik twee termen uit het historisch jargon introduceren. Alleen daarmee kan ik uitleggen dat Drayson niet duidelijk aangeeft wat ze bedoelt met forging, “vorming”.

De eerste term is ontologisch holisme. Die verwijst naar de mogelijkheid dat een bovenindividueel iets (het liberalisme, de Verlichting, de maatschappij, de Nederlandse taal, de islam) een eigen wezen heeft dat niet valt te herleiden tot de opvattingen van individuele leden. Drayson is onmiskenbaar zo’n ontologisch holist. Misschien heeft ze daarin gelijk en misschien bezit de islam een in al zijn verschijningsvormen wezenlijke kern, maar je kunt ook stellen dat de islam daarvoor te gevarieerd is. Hierover is discussie mogelijk, maar Drayson veronderstelt simpelweg dat de islam een alom aanwezige kern bezit en neemt dus aan wat ze moet bewijzen.

De tweede vakterm is methodisch collectivisme, wat wil zeggen dat die bovenindividuele essentie gebeurtenissen kan bewerkstelligen. Gaat er vormende werking van die kern uit, heeft die agency? Als Drayson wil bewijzen dat de islam instrumenteel was bij the forging of Europe, zal ze moeten bewijzen hoe die bovenindividuele islamitische essentie de individuele moslims heeft bewogen bij het forgen van de Europese cultuur. Ook dat bewijs ontbreekt.

De madrasa en de universiteit

In plaats daarvan somt ze gebeurtenissen op waarbij moslims betrokken zijn geweest. Dat heeft ze allemaal vlot opgeschreven; dat leest makkelijk weg; er zitten, zoals gezegd, goede portretten en schetsen tussen. Maar nergens bewijst ze dat al die constructieve, creatieve, gewelddadige, toevallige of geplande gebeurtenissen voortkwamen uit de islam als islam.

Had het anders gekund? Ja: door te kijken naar zaken die zijn ontstaan in de islam, alleen zijn ontstaan in de islam, wezenlijk zijn voor de islam, enige tijd aanwezig zijn geweest in de islam, en voldoende agency hebben gehad om te worden opgenomen in de westerse cultuur. Eén voorbeeld is de madrasa, de als gilde gestructureerde, onafhankelijke school voor rechtsgeleerden, die het model vormde voor de als gilde gestructureerde, onafhankelijke Europese universiteit. (De overeenkomsten betreffen ook zaken als de financiering, de argumentatieleer en wat dies meer zij.) Doordat een norm van wetenschappelijkheid gekoppeld raakte aan financiële middelen, verwierf deze institutie continuïteit en kon ze helpen bij de vorming van eerst de islamitische cultuur en later Europa. Maar over zulke zaken schrijft Drayson niet.

[Deze bespreking, eerder gepubliceerd op VersTwee, wordt vervolgd.]

Need To Teach Humanity In Madrasa Education: Acharya Dhirendra Krishna Shastri

Need To Teach Humanity In Madrasa Education: Acharya Dhirendra Krishna Shastri #acharyadhirendrakrishnashastri #madrasa #otvnewsenglish #otvenglish #otvnews --------------------------------------------------------------------------------------------------------- OdishaTV is Odisha's no 1 News Channel. OTV being the first private satellite TV channel in Odisha carries the onus of charting a…

https://www.odnews.in/need-to-teach-humanity-in-madrasa-education-acharya-dhirendra-krishna-shastri/

Nitish Kumar Inaugurates Centenary Celebrations of Bihar State Madrasa Education Board.

https://aliyesha.com/sub/articles/news/display/bh_cenetary_celebrations_madrasa_board

#patna #bihar #india #news #press #politics #MinorityWelfare #islam #CMNitishKumar #Jdubihar #Madrasa #education

Enjoy tracker free reading with us. #privacy #privacymatters

Spanje tussen twee werelden

Ik heb u de afgelopen maand meegenomen door de geschiedenis van het Iberische Schiereiland, vooral Spanje, in de tweede helft van het eerste millennium, met vooraf twee stukken over het Rijk van Toulouse en achteraf twee stukken over de Almoraviden en Almohaden. Ze gaan terug op een deel van de scriptie die ik in 1993 inleverde in Leiden; daarin stelde ik de vraag waarom de Romeinse samenleving de Visigotische invasie kon absorberen en waarom de Arabische samenleving dat niet kon doen met wat ik gemakshalve maar even de Reconquista zal noemen.

Ik concludeerde destijds dat de druk om je aan te passen aan de Romeinse habitus groter was dan de druk om je aan te passen aan de Arabische, maar die stof laat ik nu rusten. Om te beginnen omdat de analyse ongeschikt is voor een blog en verder omdat tegenwoordig niet ter discussie staat dat de Visigoten al vóór hun aankomst op het Iberische Schiereiland waren geromaniseerd. Liever eindig ik met een ietwat voorspelbare dubbele observatie.

Het christendom in de aanval

Ik wees er in mijn stukje over Asturië op dat het negentiende-eeuwse, nationalistische idee van een bijna acht eeuwen durende Reconquista te gemakkelijk was. Zo doelgericht was het allemaal niet. Er was eigenlijk vooral sprake van vreedzame en minder vreedzame co-existentie. Pas na de val van Toledo in 1085 ontstond het idee dat de christelijke koninkrijkjes in het noorden in een langdurig conflict waren met de islamitische taifas in het zuiden.

In de tweede helft van de elfde eeuw lezen we ook over het Roelandslied, dat de Saracenen neerzet als aartsvijanden van de christenheid, en het was natuurlijk ook de tijd van de slag bij Manzikert, van de implosie van het Byzantijnse Rijk en van de Eerste Kruistocht. Ik noem nog één aspect. In de winter van 1095/1096 probeerde de graaf van Barcelona de havenstad Tarragona te veroveren en zo de taifa van Zaragoza af te snijden van de zee. De operatie mislukte, maar paus Urbanus II beloofde soldaten die om het leven zouden komen een volledige aflaat. Dat was een totaal nieuw idee, dat de paus een paar maanden later in Clermont-Ferrand herhaalde toen hij opriep tot de Eerste Kruistocht. Het zou overdreven zijn te zeggen dat de gedachte van een “clash of civilizations” uitsluitend is ontstaan in Spanje, maar de regio speelde zeker een rol.

Vertalingen

In 1212 versloegen de verbonden legers van Castilië, Navarra en Aragón bij Las Navas de Tolosa de troepen van kalief Muhammad an-Nasir. Aan de Almohadische zijde waren de verliezen zo groot dat de voornaamste madrasa van Córdoba moest worden gesloten, terwijl de buit van de Castilianen zo groot was dat ze een universiteit konden stichten in Palencia. Het (overigens niet onomstreden) synchronisme heeft me altijd gefrappeerd, want het illustreert zo mooi dat de intellectuele traditie van El-Andalus afliep terwijl in de christelijke koninkrijken iets opbloeide.

Ik heb vaker geblogd over de culturele ontleningen – hoe Europa allerlei zaken uit de Arabische wereld overnam en zo een alternatief vond voor de laatantieke traditie. Dit staat bekend als de Renaissance van de Twaalfde Eeuw, waarbij u de tijdaanduiding met een stevige slag om de arm moet nemen.

Eén aspect was de vertaalactiviteit. De koning van Castilië financierde een school in Toledo en de koning van Aragón financierde er twee, in Zaragoza en Barcelona. De bekendste vertalers waren Gerard van Cremona en Kalib, die in totaal drieënzeventig geschriften vertaalden: Ibn Sina’s omvangrijke Canon der medicijnen en nog drieëntwintig geneeskundige titels, achttien boeken over de alchimie en de astronomie, zeventien over de wiskunde en drie over de logica. Belangrijk is ook hun vertaling van het astronomische hoofdwerk van Ptolemaios, de Almagest. Elf door Gerard en Kalib uit het Arabisch vertaalde werken van Aristoteles waren in West-Europa al eeuwen vergeten en het zou nog even duren voordat Willem van Moerbeke deze teksten vertaalde uit het oorspronkelijke Grieks.

Vertellingen

Dat de hoofse liefde, de ridderroman en het graalmotief vanuit de oosterse wereld zijn beïnvloed, is vooral interessant omdat het toont dat de West-Europese schrijvers zich niet beperkten tot het overnemen van teksten met wetenschappelijk of filosofisch belang, maar ook literatuur en literaire motieven kenden. Deze overdracht moet merendeels mondeling zijn geweest, wat uit de aard der zaak moeilijk is vast te stellen.

De Europese romans over eenzaam dolende ridders hebben zeker invloed ondergaan van Arabische en Perzische voorbeelden. Er is bijvoorbeeld in beide culturen een thematische omslag geweest, waarbij de oorspronkelijke thematiek van trouw aan een hoger geplaatste heer werd ingeruild voor hoofse trouw aan een geliefde. Het verhaal van Ajib en Gharib uit Duizend-en-een-nacht is een voorbeeld.

De inspiratie uit de Arabische wereld bleef niet beperkt tot ridderromans. Zoals Wim Raven hier onlangs al vertelde, wortelt de West-Europese minnezang in de Arabische literatuur; de Provençaalse troubadours ontleenden motieven aan de oosterse liefdespoëzie, zoals Bayad en Riyad, en het Europese Graalmotief heeft parallellen in de Almoravidische gnosis. Zonder er al te veel gewicht aan te willen toekennen, wijs ik erop dat Wolfram von Eschenbach, de dichter van de Parzifal, expliciet zegt zijn stof via zijn leermeester Kyot te ontlenen aan de bibliotheek van Toledo.

Het heeft dan ook niet ontbroken aan ideeën om beroemde westerse literaire teksten te voorzien van Arabische antecedenten. Ik noem, bij wijze van afronding, nog één voorbeeld: de Spaanse oriëntalist Miguel Asín Palacios heeft erop gewezen dat Dantes Goddelijke Komedie via het Libro della scala van Brunetto Latini is gebaseerd op islamitische verhalen over Mohammeds nachtelijke hemelreis.

Besluit

Het probleem met deze theorie, en veel vergelijkbare theorieën, is dat mondelinge overdracht zo lastig bewijsbaar is. En dat is wat het leuk maakt en wat het maakt tot een fijne afronding van deze zeventiendelige reeks. Ik heb geprobeerd het midden te bewaren tussen enerzijds clash-of-civilizations-achtige ideeën en anderzijds kritiekloze verheerlijking van een tolerant Emiraat van Córdoba, en rond af met de conclusie dat er nog veel valt te ontdekken.

#Almohaden #Almoraviden #Aragón #Aristoteles #Barcelona #BrunettoLatini #Castilië #clashOfCivilizations #DanteAlighieri #EersteKruistocht #ElAndalus #GerardVanCremona #graal #hoofseLiteratuur #IbnSina #Kalib #LasNavasDeTolosa #madrasa #Manzikert #MiguelAsínPalacios #MuhammadAnNasir #Reconquista #RenaissanceVanDeTwaalfdeEeuw #ridderroman #Roelandslied #Spanje #Tarragona #Toledo #universiteit #UrbanusII #vertaalpraktijk #WillemVanMoerbeke #WolframVonEschenbach #Zaragoza

De madrasa en de universiteit

[Dit is het laatste van acht blogjes over het ontstaan van het islamitisch recht. Het eerste was hier.]

In het vorige blogje beschreef ik hoe de ulama, de islamitische rechtsgeleerden, enkele jaren vervolgd waren geweest door de kalief. Dit was vanzelfsprekend traumatisch en het is logisch dat ze zich begonnen te organiseren. In eerste instantie gebeurde dat in de vorm van een gilde. Wie toetrad, moest de gebruikelijke drie rangen doorlopen: eerst was hij leerling ofwel mutafaqqih; na het afronden van zijn studie gold hij als gezel of sahib; blonk hij uit, dan kon hij meester ofwel mufti worden.

De madrasa

In tweede instantie versterkten de geleerden zich door deze gilden om te vormen tot een waqf, wat kan worden vertaald als “religieuze stichting”. Deze beheerde een groot vermogen, dat garandeerde dat de geleerden hun onafhankelijkheid konden handhaven. Vaak werd het kapitaal verworven door middel van een legaat of een andere schenking. Daarbij kon de schenker als voorwaarde stellen dat zijn afstammelingen bepaalde rechten zouden uitoefenen, wat handig was voor politici die hun kinderen wilden voorzien van geleerde raadsheren. Zulke rechtscolleges werden aangeduid als madrasa.

Steeds was het dagelijks bestuur en het beheer van de goederen opgedragen aan het gilde als geheel. Alle leden van het instituut, dus ook de studenten, hadden zitting in de vergadering van geleerden, dat het dagelijks bestuur opdroeg aan een voor een jaar gekozen voorzitter, de ra’is al-madhhab.

Tot zover de formele kant van de islamitische scholen. De kern van de studie zelf bestond uit het voortdurende debat tussen de geleerden. Dát was immers de manier om de ijma’, de consensus der geleerden, vast te stellen. Daarom was het van belang dat de lesprogramma’s duidelijk waren afgebakend en er scherpe eisen werden gesteld waaraan moest worden voldaan om te worden toegelaten tot een hogere wetenschappelijke rang. Niet iedereen mocht onderwijs geven of een bijdrage leveren aan de consensusvorming der geleerden: de lesbevoegdheid stond bekend als de ijazat at-tadris van de mufti.

De universiteit

De Amerikaanse arabist George Makdisi (1920-2002), over wie ik al eens blogde, heeft erop gewezen dat we hier in feite het ontstaan zien van het doctoraat: een erkenning, door andere geleerden, dat men een vakgebied voldoende beheerst om eraan te mogen bijdragen. In de wereld van de islam was dit een noodzakelijke ontwikkeling. Dáár was de consensus der geleerden immers van belang om de orthodoxie vast te stellen, dáár was een systeem van gekwalificeerde professionals noodzakelijk. Dat het doctoraat in de Middeleeuwen ook werd overgenomen in West-Europa, is echter opvallend: in het christendom, waarin concilies, synodes en kerkelijke autoriteiten bepaalden wat de juiste leer was, was het doctoraat in feite overbodig.

Er is echter meer aan de hand. De rechtsscholen hadden eigen middelen en konden daarmee de traditie van permanente discussie doorgeven aan toekomstige generaties. De madrasa’s konden daarmee een norm worden van wetenschappelijke rationaliteit. Dat de islamitische rechtswetenschap is gebaseerd op aannames die voor niet-moslims niet bewezen zijn, doet aan de rationaliteit van de rechtsvinding niet af.

U begrijpt het al: de vonk sprong over naar de universiteit in West-Europa. Terwijl er al kloosterscholen en andere onderwijsinstellingen waren, begonnen geleerden zich te organiseren als gilde, met eigen financiën, met omschreven lesbevoegdheden, met een universiteitsraad, met een gekozen rector en met methoden die waren geïnspireerd op die van de ulama. De introductie hiervan was een van de opvallendste aspecten van de Renaissance van de Twaalfde Eeuw, waarin de Europese cultuur zich verrijkte met het islamitische erfgoed.

#doctoraat #fiqh #GeorgeMakdisi #gilde #hadith #ijma_ #islamisering #islamitischRecht #madrasa #RenaissanceVanDeTwaalfdeEeuw #sharia #ulama #universiteit #waqf