📢 Iraqi Popular Mobilization Forces (PMF) strongly condemned the blatant attack targeting its operational command headquarters in the provinces of Anbar and #mosul, stating that the strikes were carried out through “a treacherous #US bombardment”

🔹 Acc to the PMF, targeted locations were official administrative and organizational sites that are clearly registered within the structure of the Iraqi state

#news #iraq #westernasia #waroniran

📰 Report Al Mayadeen MAR-20

https://english.almayadeen.net/news/politics/pmf-slams-us-attack-as--dangerous-escalation-that-cannot-be

Repubblica.it: La base italiana in Kuwait colpita da un drone: chi sono i militari e qual è la loro missione lì

Sono i più vicini all’Iran, sotto attacco da oltre due settimane. L’operazione della Task Force dell’Aeronautica va avanti da 12 anni, iniziata quando il Califfato dominava parte dell’Iraq e proseguita dopo la sconfitta delle bandiere nere a Mosul

The Italian base in Kuwait hit by a drone: who are the soldiers and what is their mission there.

They are the closest to Iran, which has been under attack for over two weeks. The operation of the Task Force of the Air Force has been ongoing for 12 years, starting when the Caliphate dominated part of Iraq and continuing after the defeat of the black flags in Mosul.

#Italian #Kuwait #theTaskForceof #theAirForce #Caliphate #Mosul

https://www.repubblica.it/esteri/2026/03/15/news/base_italiana_kuwait_italiani_attacco_drone_iran-425223379/

De Bagdadspoorlijn

Je zoekt iets en vindt iets anders. Een kwart eeuw geleden reden mijn zakenpartner en ik ergens door het Taurusgebergte, in het voetspoor van Alexander de Grote, zoekend naar de Cilicische Poort. Pas laat op de middag begrepen we dat we er al vier keer langs waren gereden zonder te herkennen dat de ooit nauwe pas dankzij dynamiet was veranderd in de doorgang van een autosnelweg. In de tussentijd hadden we wel iets ongezochts gevonden: een grafmonumentje voor de Duitsers die hier een eeuw eerder waren overleden bij de aanleg van de roemruchte Bagdadspoorlijn.

De Bagdadspoorlijn

We kenden het politieke project waarmee de Duitsers en Ottomanen een landweg wilden openen van de Middellandse Zee naar de Perzische Golf en de Indische Oceaan. Het was een voor de hand liggend alternatief voor het Suezkanaal, dat in handen was van de Britten. Keizer Wilhelm II en sultan Abdulhamid II waren dan ook niet de eersten die het belang van zo’n landroute begrepen. Een halve eeuw eerder, nog vóór de eerste spa voor het Suezkanaal in de grond was gegaan, had Austen Henry Layard hetzelfde al bedacht. Hij kende ook de bezwaren al: er zouden mensen langs zo’n route moeten wonen om de reizigers te helpen aan alles wat bij hun reis nodig was, en Irak was heel dun bevolkt. Hij groef dus de Assyrische hoofdsteden op om te bewijzen dat hier steden konden bestaan.

Het monumentje dat wij op die junidag zagen, maakte indruk. De bouw van wegen en tunnels door de Taurus was een enorm project geweest. Uit welk hout waren de bouwers gesneden? Wat voor mensen waren dat geweest? Waren de ingenieurs alleen maar hier om hun brood te verdienen, of waren het avonturiers? Waren ze trots op de tunnel die ze, zo ver van huis, hadden weten aan te leggen? Wat dachten de arbeiders van de oorlogsdreiging en wat dachten ze – toen de Guns of August eenmaal klonken – van de oorlog? Hoe reageerden de nabestaanden toen ze hoorden over de dood van hun dierbaren? Kortom, mijn zakenpartner en ik hadden op weg naar Antiochië wat om te bespreken.

De Bagdad-Berlijn-express

Wat voor mensen waren dat geweest? Ik las De Bagdad-Berlijn-express van Ana van Es in de hoop meer te weten over de technische problemen, over de manier waarop de Duitse ingenieurs de moeilijkheden bij de tunnelbouw overwonnen, over de omstandigheden waaronder de mensen het leven hadden gelaten. Maar je zoekt iets en vindt iets anders: Van Es bleek andere informatie te geven, even interessant en boeiend.

Feitelijk biedt ze in De Bagdad-Berlijn-express twee verhalen. Het ene gaat over de politiek rond de aanleg van de spoorlijn, die het verlengde was van de al even roemruchte Oriënt Expres. Dit verhaal speelt zich af in het eerste kwart van de vorige eeuw en gaat ook over archeologen, die lange tijd het verlengstuk waren van de inlichtingendiensten. Voor oudheidkundigen is het nadenken over ontbrekende informatie immers een belangrijke vaardigheid en dat is de voornaamste reden waarom inlichtingendiensten zo lang zo graag classici en archeologen rekruteerden. Dat opgravingen de dekmantel konden zijn voor spionage, was een prettige bijkomstigheid.

Het bekendste voorbeeld van deze verstrengeling van wetenschap en politiek is de Britse opgraving bij Karchemish, die door Van Es ook wordt genoemd. De voornaamste archeoloog-met-meervoudige-agenda in De Bagdad-Berlijn-express is echter de Duitser Max von Oppenheim. Hij groef in Tell Halaf, waar de spoorlijn langs liep, en legde (samen met archeologen als Theodor Wiegand) feitelijk de grondslag voor de grote collectie archeologische vondsten uit het Ottomaanse Rijk in het momenteel gesloten Pergamonmuseum. Naast Von Oppenheim behoren T.E. Lawrence of Arabia, Agatha Christie en haar echtgenoot Max Mallowan, Gertrude Bell, Leonard Woolley en Freya Stark tot de door Van Es opgestelde troupe. Ottomaanse archeologen ontbreken.

De nieuwste geschiedenis

Het tweede verhaal is dat van het functioneren van de spoorlijn in de eeuw na de aanleg. Omdat de voltooiing en het gebruik van het spoornetwerk vooral een uiting zijn van staatsmacht, is dit tweede verhaal grotendeels een geschiedenis van de Iraakse staat sinds de ondergang van het Ottomaanse Rijk. Die staatsmacht is, zoals bekend, niet altijd even groot geweest en de treinen reden niet altijd even makkelijk. We lezen over de wijze waarop Irak een koninkrijk werd, over de pro-Duitse coup tijdens de Tweede Wereldoorlog en over de Britse repressie daarvan, over de moord op de koninklijke familie, over Saddam Husein, over de recente oorlogen, over de sjiitische machtsovername en over de ressentimenten die dat opriep. De verrassendste passage is dat de bevolking van Mosul de Islamitische Staat pas in de allerlaatste maanden als repressief heeft ervaren.

De Iraakse spoorwegen zijn in dit deel van De Bagdad-Berlijn-express wat minder aanwezig. Ze zijn meer een leitmotiv. Het is echter een goed verteld geschiedverhaal, doorsneden met Van Es’ persoonlijke wederwaardigheden en portretten van mensen die nu werken bij het spoor. Het gaat vaak om functies die van ouder op kind worden doorgegeven. Er is een intrigerende opmerking dat de spoorwegmensen vaak sympathiseerden met het communisme, waar ik graag meer over had willen weten. Ik had ook wat meer willen lezen over het spoor naar Kerbala, waarvan ik aanneem dat het wel de drukste verbinding zal zijn.

Dit laatste is geen kritiek. Je zoekt iets en vindt iets anders. In dit geval: een heel boeiend boek. Ik las De Bagdad-Berlijn-express gisteren in één dag uit. Aanrader.

In september organiseer ik een reis Algerije en waarom die de moeite waard is leest u hier. Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.

Zelfde tijdvak

St. George

St. George (Romanized: Georgios), a.k.a. George of Lydda, was a Christian martyr. He’s venerated as a saint. He was born in the late 3rd century (circa 270-281 AD) in Cappadocia in Anatolia (modern-day Turkey), to Christian parents of noble Greek descent.

According to tradition, he was a soldier in the Roman army. He became a soldier in the Roman army. He became a soldier after his dad passed away. He became a Tribunus (a high-ranking officer). He eventually became a member of the Diocletian at Nicomedia.

But he was later executed, as part of the Diocletianic Persecution. In 303 AD, Diocletian issued an edict allowing the persecution of Christians. George was ordered to renounce his faith & offer sacrifices to the Roman gods. He refused. He also tore up the emperor’s edict.

He was beheaded on April 23, 303 AD. His courage was so admired (in some traditions) that it led to Empress Alxandra of Rome to be martyred also.

He’s 1 of the most venerated saints, heroes, & megalomartyrs in Christianity. He has been especially venerated as a military saint since the Crusades. He’s also prominently venerated by the Druze (& by some Muslim groups) as a martyr of monotheistic faith.

In hagiography, he was immortalized in the legend(s) of St. George & the dragon & as 1 of the most prominent military saints. In a famous tale of George rescuing a princess from a dragon in Silene (Libya) 1st appeared in Georgian texts in the 11th century.

It was popularized in the West by the Lombardic “Golden Legend” in the 13th century. In religious iconography, the dragon represents the devil or Paganism, & the princess represents the Church.

In Roman Catholicism, he is also venerated as 1 of the 14 Holy Helpers. His feast day, St. George’s Day, is traditionally celebrated on April 23. The Church of St. George in Lydda (now Lod, Israel) has a sarcophagus traditionally believed to contain George’s relics.

According to tradition, a fierce dragon was causing panic in the city of Silene in Libya when our guy George arrived there. To keep the creature from ravaging the city, the inhabitants gave it 2 sheep each day. But when the sheep were no longer enough, they were forced to sacrifice people chosen by the townesfolk themselves.

Eventually, the king’s daughter was selected, & no one was willing to take her place. Georger saved her by slaying the dragon with a lance. The king was so grateful that he offered George treasures as a reward for saving his daughter’s life.

But George refused & urged him to give to the poor instead. The townspeople were so astonished by what they saw that they all became Christians & were baptised.

George (In Arabic, Jirjis or Girgus) is included in some Muslim texts as a prophetic figure. The Islamic sources state that he loved a group of believers who were in direct contact with the last apostles of Jesus. He was described as a rich merchant who opposed Dadan, the king of Mosul, in his reaction to Apollo’s stature.

After confronting the king, George was tortured many times to 0 effect, was imprisoned, & was aided, allegedly, by angels. Eventually, he was exposed to the fact that the idols were possessed by Satan. But was martyred when the city was destroyed by God in a rain of fire. (This is giving serious Sodom & Gomorrah vibes.)

According to Muslim legends, he was martyred under the rule of Diocletian & was killed 3x. But was resurrected every time. The legend is more developed in the Persian version of al-Tabari, wherein he resurrects the dead, makes trees sprout, & pillars bear flowers.

After 1 of his deaths, the world is covered by darkness, which is lifted only when he’s resurrected. He’s able to convert the queen, but she’s put to death. Then he prays to God to allow him to die, which is granted.

Al-Tah’labi says that George was from Palestine & lived in the times of some disciples of Jesus. He was killed many times by the king of Mosul, & resurrected each time. When the king tried to starve him, he touched a piece of dry wood brought by a woman & turned it green, with varieties of fruits & veggies growing from it. After his 4th death, the city was burnt along with him.

English soldiers under Richard the Lionheart invoked St. George at the Siege of Acre. They brought his “cult” back to Britain, where he replaced Edward the Confessor as the nation’s primary patron because he represented “active” chivalry rather than “passive” monasticism.

In 1348, King Edward III founded the Order of the Garter (the oldest and highest order of chivalry in England), putting it under the patronage of St. George. The current British monarch, King Charles III, is the head of the order today.

In the General Roman Calendar, George’s feast day is on April 23. In the Tridentine calendar of 1568, it was given the rank of “Semi double.” In Pope Pius XII’s calendar, the rand was reduced to “Simple.” In Pope Paul VI’s 1969 revision, it appears as an “optional memorial.”

In some countries, like England, the rank is higher. It’s a Solemnity (Roman Catholic) or Feast (Church of England): if it falls between Palm Sunday & the Second Sunday of Easter inclusive, it’s transferred to the Monday after the Second Sunday of Easter.

The Russian Orthodox Church also celebrates 2 additional feasts in honor of St. George. One is on November 3, commemorating the consecration of a cathedral dedicated to him in Lydda during the reign of Constantine the Great (305-337). When the church was consecrated, George’s relics were transferred there. The other feast day is on November 26 for a church dedicated to him in Kyiv (or Kiev, Ukraine), circa 1054.

In Bulgaria, St. George’s Day is celebrated on May 6. It’s customary to slaughter & roast a lamb. George’s Day is also a public holiday.

In Serbia & Bosnia & Herzegovina, the Serbian Orthodox Church celebrates St. George on May 6. It’s a common slava (patron saint day) among ethnic Serbs.

In Egypt, the Coptic Orthodox Church of Alexandria calls St. George the “Prince of Martyrs.” They celebrate his martyrdom on the 23rd of Paremhat of the Coptic Calendar (equal to May 1). The Copts also celebrate the consecration of the 1st church dedicated to him on the 7th of the month of Hatour of the Coptic calendar (equal to November 17).

George is the patron saint of England. His cross forms the national flag of England. By the 14th century, he was declared both the patron saint & protector of the British royal family. He’s also the patron saint of Georgia (the country), Ethiopia, Iberia, Russia, & Bulgaria.

Make a one-time donation

Make a monthly donation

Make a yearly donation

Choose an amount

Or enter a custom amount

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

Mosul, Iraq, 1932

https://piefed.social/c/historyphotos/p/1813752/mosul-iraq-1932

Ik zag een film over het leven in het door oorlog verwoeste #Mosul. En "The Lions by the River Tigris" was een aanrader.

https://mainzerbeobachter.com/2026/02/12/the-lions-by-the-river-tigris/

The Lions by the River Tigris

Een mevrouw die ik niet kende mailde me over de première van een film die ik niet kende over een stad die ik wel ken: Mosul. Zoals u zich misschien herinnert, is die stad in 2014 door de zogenaamd islamitische staat bezet, voerde zij een schrikbewind en werd de stad in 2017 bevrijd. Ietwat ironisch – dit is een eufemisme – is dat de coalitietroepen voorzichtig om de resten van de antieke Assyrische hoofdstad Nineveh heen trokken, maar dat het middeleeuwse stadscentrum eindigde als puinhoop. Terroristen bliezen de scheve minaret van de Nuri-moskee op. (Die is overigens inmiddels gerestaureerd, een jaar sneller dan gepland.)

Ik blogde al eens over mijn bezoek in 2021. Mijn vriendin komt al sinds 2001 in Mosul, dus we hadden alle reden om op de uitnodiging in te gaan – en The Lions by the River Tigris bleek een heel mooie film. Of een documentaire. De grens tussen wat in scène was gezet en wat ongeregiseerd was, oogde vloeiend. Ik weet niet goed hoe filmmakers daar tegenaan kijken, en het is ook niet zo heel erg belangrijk, want het verhaal van The Lions by the River Tigris is boeiend genoeg.

De leeuwen uit de titel zijn niet slechts, zoals ik verwachtte, de bewoners die de bezetting hebben doorstaan en nu hun leven hernemen. Centraal staan de leeuwen die het portaal sieren van een monumentaal maar verwoest woonhuis. Eén van de bewoners blijft naar die bouwval terugkomen, zoekend naar objecten die het leven in dat huis documenteren, zoals een fotoalbum en visnetten. Het laatste wat hij zal doen, is het huis opgeven. Hij verdedigt het tegen een metaaldief en hoopt op de herbouw die de Iraakse overheid hem in het vooruitzicht heeft gesteld.

Tegenover hem staat een man die een museum aan het inrichten is met herinneringen aan het eerdere Mosul. Hij zou dolgraag het leeuwenreliëf verwerven, wil er goed voor betalen en is aanhoudend, maar de tegenstelling is er. Het zijn twee manieren om de ziel van de oeroude stad te bewaren – en dat verenigt de twee mannen: ze weigeren Mosul op te geven. Voor wie het alvast wil weten: er komen niet minder dan twee oplossingen.

Het fijne is dat de film gaat over gewone mensen en niet over de grote monumenten. Er is weliswaar wat zijdelingse aandacht voor het archeologische museum, en mijn vriendin en ik aarzelden of we de kerk van Onze Lieve Vrouwe van de Klok herkenden, maar dat is het. Niets dus over de Nuri-moskee, niets over de archeologen die momenteel actief zijn in Nineveh. Het verhaal beperkt zich tot twee vrij gewone mannen en enkele van hun familieleden en vrienden. Officieel erfgoed heeft – althans in deze film – niets van doen met de ziel van de stad. Dat lijkt me een interessant punt ter overweging.

Ondertussen toont de film vooral veel verwoesting. Je ziet voortdurend puin en muren waarop de ontmijners “safe” hebben geschreven. Dat wil niet zeggen dat er niet af en toe mensenbotten worden gevonden. Pas aan het einde van The Lions by the River Tigris zien we beelden van opgeruimde straten, maar ik had het idee dat de makers het contrast wat al te vet aanzetten. Ik zal, na een bezoek van koud twee dagen, niet claimen dat ik een kenner ben, maar het deel van Mosul dat ik zag (vooral het centrum) lag in 2021 al minder in puin. De film eindigt met de weer groen uitlopende natuur. Dat dit een cliché is, stoort gelukkig allerminst.

Want dit is een mooie film. Wat ik indrukwekkend vond, waren de vaak terloopse opmerkingen van de mensen. “I.S.I.S. haatte kunst, haatte alles wat bij de cultuur van dit land hoort.” Ontroerend vond ik de muzikant die zijn instrument had verborgen tijdens de terreur en zich had voorgenomen om na de bevrijding overal muziek te gaan maken. De film gaat over mensen die vasthouden aan hun waardigheid, die de ziel van hun stad – wat dat ook moge zijn – proberen/weten te bewaren en zichzelf overtreffen. Aanbevolen.

The Lions by the River Tigris is vanaf vandaag te zien in de bioscoop.

Dit vond ik een echt mooie film. Het gaat over de wijze waarop de bewoners van #Mosul proberen de ziel van hun beschadigde stad te bewaren.

https://imdb.com/title/tt35939448/

"#ISIS captured #Mosul in 2014, and the group destroyed many of the stone slabs in the palace in 2016 as part of a campaign to erase pre-#Islamic #history. These carvings allowed #archaeologists to compare #biblical accounts with #Assyrian accounts, but that ability is now forever gone. However, photos of some of the bas relief depictions remain, and recent research reveals that Slab 28 may have displayed a carving of #Jerusalem."

Assholes 😥

https://jewishbreakingnews.com/isis-smashed-earliest-depiction-of-jerusalem/