𝑬𝒍 𝑪𝒊𝒅 𝑪𝒂𝒎𝒑𝒆𝒂𝒅𝒐𝒓: 𝒆𝒏𝒕𝒓𝒆 𝒍𝒂 𝒇𝒓𝒐𝒏𝒕𝒆𝒓𝒂 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒚 𝒍𝒂 𝒍𝒆𝒚𝒆𝒏𝒅𝒂 𝒒𝒖𝒆 𝒏𝒐 𝒎𝒖𝒆𝒓𝒆  

Rodrigo Díaz de Vivar nace hacia 1048 en Vivar, cerca de Burgos, en plena sociedad de frontera.
No es un gran magnate; es un infanzón, baja nobleza guerrera.
Eso importa.
No hereda un reino, hereda la necesidad de ganarse el prestigio a espada.

Su padre, Diego Laínez, pertenece a esa aristocracia militar que vive en tensión constante con Navarra y los reinos vecinos.
Rodrigo crece en la corte de Fernando I de León y se forma junto al príncipe Sancho II de Castilla.
Aprende leyes, fórmulas jurídicas y protocolo.
Esto no es un detalle romántico: en el siglo XI saber derecho significaba saber cómo reclamar, cómo exigir, cómo negociar.
Rodrigo no solo pelea; sabe cómo convertir una victoria en título legal.

Cuando Sancho II muere en Zamora en 1072, el trono pasa a Alfonso VI de León.
Aquí nace la sospecha, la tensión, el mito de la Jura de Santa Gadea.
Probablemente nunca ocurrió, pero define la imagen del Cid como hombre capaz de mirar al rey a los ojos y exigir juramento.
Esa construcción literaria revela algo real: su relación con Alfonso fue siempre incómoda, llena de desconfianza mutua.

💍 Matrimonio y estrategia

Se casa con Jimena Díaz, pariente del propio Alfonso VI.
No es una boda romántica; es política.
Une al infanzón ambicioso con la sangre real.
Tienen tres hijos: Diego Rodríguez, muerto combatiendo contra los almorávides; Cristina y María, casadas con linajes poderosos (Navarra y Barcelona).
La proyección dinástica fue real: su descendencia entró en circuitos nobiliarios de alto nivel.

⚔️ Primer destierro: el mercenario incómodo

En 1081 es desterrado.
Motivos: acusaciones de actuar sin permiso real en campañas contra la taifa de Toledo.
Aquí empieza la parte que desmonta el mito nacional simplificado.

Rodrigo se pone al servicio de la taifa de Zaragoza.
Sirve a reyes musulmanes, combate contra cristianos, derrota y captura al Conde de Barcelona.
No hay cruzada ideológica.
Hay política de frontera.
Hay dinero, prestigio y supervivencia.
El término “Reconquista” como proyecto homogéneo es posterior; en su tiempo, las alianzas eran pragmáticas.

Devasta territorios cuando conviene.
Cobra parias con dureza.
Practica la guerra de desgaste.
Es eficaz, no sentimental.

🏰 Valencia: señor independiente

Tras años de campañas y tensiones, conquista Valencia en 1094.
No como general del rey, sino como líder autónomo.
Gobierna la ciudad con estructura propia, manteniendo equilibrio entre población musulmana y cristiana.
Administra justicia, organiza defensa y acuña moneda.

Valencia es su obra política más ambiciosa.
No es solo un guerrero saqueando; es un señor construyendo poder estable.

🤐 Trapos sucios reales

— Su lealtad a Alfonso VI fue siempre frágil.
— Fue capaz de combatir a otros cristianos sin reparo.
— Practicó violencia sistemática propia de la guerra medieval.
— No fue un “libertador de España”, sino un actor de poder en una red de conflictos múltiples.

La literatura posterior, especialmente el Cantar de mio Cid (siglo XII-XIII), lo transforma en héroe del honor castellano.
En el poema, el segundo destierro y el episodio de los Infantes de Carrión convierten las espadas en símbolos jurídicos y morales.

🗡️ Tizona y Colada

La Tizona, cuyo nombre procede de “tizón”, simboliza ardor y terror.
La Colada alude al acero refinado.
En el Cantar casi parecen tener vida propia.
La Tizona conservada hoy en Burgos genera debate académico sobre su autenticidad: partes podrían ser del siglo XI, otras posteriores.
Es un objeto histórico envuelto en construcción simbólica.

🐎 Babieca

La leyenda del potro feo elegido por el joven Rodrigo y el grito de “¡Babieca!” es literaria, pero poderosa.
Otra hipótesis apunta a raíces lingüísticas distintas.
Sea cual sea el origen, el caballo se convierte en extensión del héroe.
La épica necesita iconos materiales.

SIGUE ↘️

▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣

#historia #elcid #rodrigodiazdevivar #edadmedia #cantardemiocid #tizona #babieca #alfonsovi #valencia #burgos #reconquista #historiadeespaña #mitoyrealidad #frontera #ecosdelpasado

¡Burgos se viste de gala! Del 27 de septiembre al 5 de octubre, la #SemanaCidiana 2025 te espera con una programación épica. Ferias, desfiles, torneos y congresos para sumergirte en la historia de El Cid. ¡No te lo pierdas! #somoscidianos #Burgos2031 #ElCid #lasrecetasdecarol
@burgos2031capitalcultura @semanacidiana @aytoBurgosoficial 2federacionhosteleriaburgos

https://lasrecetasdecarol.com/semana-cidiana-burgos-2025-programa-completo-renacimiento/

Cleveringa draait zich om in zijn graf: Leidse universiteit blijft fascisten faciliteren op studentenmarkt
https://www.doorbraak.eu/cleveringa-draait-zich-om-zijn-graf-leidse-universiteit-blijft-fascisten-faciliteren-op-studentenmarkt/

"De GNSV was trouwens niet de enige aanwezige extreem-rechtse groepering. Een paar standjes verderop stond het Haagsch Studenten Schutters Korps “Pro Libertate”, dat zich volgens Wikipedia betrokken voelt “bij het levend houden van de herinnering aan de krijgsgeschiedenis in de voormalige kolonie Indonesië”.

Naast deze militaristische studenten was ook het ministerie van Oorlog zelf kanonnenvoer aan het ronselen, jonge lichamen die mogen komen oefenen om in dienst van het Nederlandse kapitaal ooit andere jongeren kapot te schieten."

#ELCID #UniversiteitLeiden
#Fascisme #Nationalisme #Racisme #Studenten

"Ondertussen probeerde een 'beveiliger', die vorig jaar ook extra moeilijk deed, opgefokt de agenten tot ingrijpen aan te zetten. Ook een NRC-journalist kwam zich ermee bemoeien, wat de chaos nog vergrootte. Ondertussen bleven de flyeraars stug doorgaan met hun werk."
https://www.doorbraak.eu/cleveringa-draait-zich-om-zijn-graf-leidse-universiteit-blijft-fascisten-faciliteren-op-studentenmarkt/

#ELCID #Fascisme #Nationalisme #Racisme #Studenten #UniversiteitLeiden

Met toespraken van de organisatie, universiteitshistoricus Pieter Slaman en burgemeester Peter Heijkoop werden de studenten welkom geheten in de stad.

Slaman is altijd weer blij met een nieuwe lichting studenten. “Jullie geven de stad een verse teug adem. De stad zuigt zich vol met nieuw leven.”

#elcidweek #elcid @universiteitleiden

https://sleutelstad.nl/2025/08/11/el-cid-week-zet-eerstejaars-op-het-juiste-spoor-in-leiden/

De Almoraviden

Een tijdje geleden blogde ik enkele keren over de geschiedenis van het Iberische Schiereiland in de tweede helft van het eerste millennium. Ik noemde de post-Romeinse staat van de Visigoten, het Rijk van Toledo, en ik vertelde over de Arabische verovering in 711. Daarna behandelde ik het ontstaan van het Emiraat van Córdoba, zijn bloeiperiode als kalifaat, de positie van de christenen in het Emiraat, en ten slotte was er een intermezzo over Asturië. Het verhaal eindigde rond het jaar 1000, toen een crisis in El-Andalus leidde tot het uiteenvallen van het Kalifaat in een stuk of dertig deelrijkjes, de zogeheten Eerste Taifas. Vandaag herneem ik dat verhaal.

Culturele bloei

Eerst dit: een eenheidsstaat die uiteenviel in deelrijken, wordt in de Europese historiografische traditie vaak getypeerd als een periode van neergang. Het klassieke voorbeeld is de geschiedenis van Egypte, met rijken en tussentijden. Deze (vaak impliciete) beoordeling zegt meer over de tijd waarin de Europese historiografische traditie is ontstaan: de negentiende eeuw, toen men overal streefde naar een sterke eenheidsstaat. In werkelijkheid was er vaak geen noemenswaardige afname van de welvaart en ging het culturele leven gewoon verder. Dat geldt ook voor Iberië.

Bij wijze van voorbeeld noem ik Abu Amr al-Dani (981-1053). Geboren in Córdoba, opgeleid in Kairouan en Caïro, pelgrim naar Mekka en daar geschoold als Koran-geleerde. Toen hij in 1009 terugkeerde, was El-Andalus verdeeld aan het raken, en hij verbleef in allerlei noordelijke taifas. Dat weerhield hem er niet van wetenschappelijke publicaties te doen over de teksttraditie van de Koran. Uitleg van de reciteerwijzen ligt buiten het bestek van deze blogreeks, maar we hebben hier te maken met eersteklas wetenschappelijk onderzoek, vol erkende onzekerheden en goed onderbouwde redenaties. De man moet altijd de beschikking hebben gehad over een fabelachtige bibliotheek, taifa-oorlogen of niet.

Toledo

Die taifa’s, deelrijkjes, maakten nooit één front tegen de noordelijke, christelijke staatjes: het graafschap Barcelona en de koninkrijkjes Aragón, Navarra, Castilië en Léon. Portugal was aanvankelijk niet meer dan een strook land tussen Léon en de taifa Badajoz. Die christelijke staatjes waren al even verdeeld als de taifa’s. In het Iberische Schiereiland werd in de eerste drie eeuwen na de Arabische verovering bepaald geen clash of civilizations uitgevochten. In 1085 veranderde de situatie echter drastisch. Koning Alfonso VI van Léon en Castilië (r.1072-1109) was bezig de taifa Toledo te brandschatten, toen een factie in die stad de poorten voor hem opende.

Het veroveren van de Castilische Hoogvlakte was nooit Alfonso’s opzet geweest, maar nu hij de kans kreeg, greep hij haar aan om zijn grens te verleggen tot aan de Taag en het nieuwe land te geven aan eenieder die er een boerderij wilde beginnen. De kolonisten kregen hun landerijen tegen zeer gunstige voorwaarden, die waren vastgelegd in fueros (privilege-contracten), waarin geen sprake meer was van horigheid. Militair stelde de inname van Toledo weinig voor – het was een kleine nederzetting met een te wijde muur – maar de inname van de aloude Visigotische hoofdstad vormde een propagandistische coup van jewelste. Dit schreeuwde om een reactie.

De Almoraviden

Het verbaasde dus niemand dat na de val van Toledo de resterende taifas op zoek gingen naar hulp. In de Maghreb was juist een machtig koninkrijk ontstaan, dat het al genoemde Emiraat van de Idrisiden in Marokko had afgelost en zich inmiddels had uitgebreid vanaf de Atlantische kust tot Algiers en Timbuktu. De hoofdstad was Marrakesh. De leiders worden aangeduid als Almoraviden, Al-Murabitun. Dat betekent zoiets als “ribat-bewoners”, waarbij een ribat de verblijfplaats is van een soort religieuze ridderorde, die in dit geval een gnostische interpretatie gaf van de islam. Toen de hulpvraag kwam uit El-Andalus, stond emir Yusuf ibn-Tashfin aan het hoofd van de Almoraviden.

In 1086 stak hij ter bescherming van zijn Arabische geloofsgenoten over naar Andalusië, waar hij Alfonso VI versloeg. In de volgende jaren leerde hij echter dat de onderlinge weerzin van de emirs in de taifas zó groot was dat ze zich nooit eensgezind zouden verdedigen tegen het agressieve Castilië. Tegen wil en dank bleef Yusuf ibn-Tashfin in Spanje, waar hij de taifas één voor één aan zich onderdanig maakte. (De oorlog rond Valencia zou worden vereeuwigd in het gedicht over El Cid.)

Toen hij in 1106 overleed, had hij alleen de taifa Zaragoza nog niet in handen, maar dat gebeurde vier jaar later. Voor het eerst sinds een eeuw waren de gebieden die ooit hadden behoord tot het Kalifaat van Córdoba, weer verenigd in één rijk. Niet voor lang echter: in 1118 overmeesterde Aragón Zaragoza. In de komende jaren verloren de Almoraviden overal terrein.

De Kruistochtgedachte

Voor El-Andalus betekende de Almoravidische heerschappij de invoering van een strenger religieus recht dan men was gewend. Maar er was meer aan de hand. In deze jaren ontstond bij de bewoners van Iberië voor het eerst het bewustzijn dat ze niet een stuk of veertig staatjes op een gedeeld schiereiland waren, maar dat ze moslims en christenen waren. Yusuf ibn-Tashfin kwam op voor geloofsgenoten; vanaf nu lezen we steeds vaker dat de christelijke koningen gezamenlijk opereren.

Wat meespeelde was dat aan de andere kant van de Middellandse Zee de Eerste Kruistocht met succes Jeruzalem had ingenomen. De verhouding tussen de twee wereldreligies werd in deze jaren op scherp gezet en hoewel er er ook daarna nog lange perioden van co-existentie zijn geweest, ontstaat in de twee decennia na 1085 een Iberische kruisvaardersideologie: de Reconquista. Wie onlangs in de krant las dat rechtse Spaanse politici islamitische feestdagen willen verbieden, herkent de erfenis.

[Wordt vervolgd]

#AbuAmrAlDani #AlfonsoVIVanLéonEnCastilië #Almoraviden #Aragón #Barcelona #Castilië #clashOfCivilizations #EersteKruistocht #EersteTaifas #ElCid #ElAndalus #emiraatVanCórdoba #Idrisiden #KalifaatVanCórdoba #Léon #Marrakesh #Navarra #Portugal #Reconquista #ribat #RijkVanToledo #Spanje #Toledo #YusufIbnTashfin #Zaragoza

🗓️ Efeméride: 10 de julio de 1099.

⚰️ Rodrigo Díaz de Vivar, El Cid, muere en Valencia el 10 de julio de 1099, al mando de su señorío independiente tras reconquistar la ciudad en 1094. Su muerte marcó el final de una de las figuras más emblemáticas de la Reconquista

#Efeméride #ElCid #Reconquista #España #Medievo #Historia #SigloXI

Rocznice:
»60 urodziny Paula W.S. Andersona«

Paul William Scott Anderson – brytyjski reżyser, scenarzysta oraz producent filmowy - przyszedł na świat 4 marca 1965 roku w Newcastle.

https://www.fahrenheit.net.pl/aktualnosci/rocznice/60-urodziny-paula-w-s-andersona/

#Fahrenheit_zin #ResidentEvil #MortalKombat #JudeLaw #PaulWSAnderson #Shopping #ElCID #Zakupycrashandcarry #Ukrytywymiar #EventHorizon #Żołnierzprzyszłości #Galaktycznywojownik #Soldier #Darwidzenia #TheSight #IntheLostLands