🌧🏛 Pensamos que el cambio climático es un problema moderno.

Post completo en IG:
https://www.instagram.com/p/DW2u-0JiBzG

#Mayas #Historia #CambioClimático #Arqueología #TemploDelPasado

🫟 𝑪𝒖𝒓𝒊𝒐𝒔𝒊𝒅𝒂𝒅𝒆𝒔 🫟

Mucho antes de que los diamantes en la sonrisa se pusieran de moda entre celebridades, los mayas ya habían convertido la boca en un símbolo de prestigio.
Pero no usaban oro ni adornos externos.
Iban mucho más allá: incrustaban piedras preciosas directamente en los dientes.

Entre aproximadamente los siglos III y IX, en pleno auge de ciudades como Tikal o Palenque, algunas personas caminaban con pequeñas gemas brillando en su sonrisa.
Cuando hablaban o reían, aparecían destellos verdes que dejaban claro que aquello no era casual.

La piedra más valorada era el jade.
Para los mayas no era solo una gema bonita: tenía un significado profundo.
Estaba asociado con la vida, la fertilidad y el poder.
Llevar jade en el cuerpo era una forma visible de prestigio, algo así como un símbolo silencioso de estatus.

Pero lo más impresionante no era la joya.

Era cómo la colocaban.

En las ciudades mayas existían especialistas que hoy podríamos llamar dentistas.
Usaban herramientas muy precisas, muchas hechas de obsidiana, una roca volcánica capaz de producir bordes extremadamente afilados.
Con esos instrumentos perforaban cuidadosamente el esmalte del diente para crear un pequeño hueco.

La clave era hacerlo con muchísimo cuidado.
El objetivo era atravesar solo el esmalte sin llegar a la pulpa, porque si eso ocurría el dolor y la infección podían ser terribles.
Eso significa que estos especialistas conocían bastante bien la estructura del diente, algo sorprendente para la época.

Una vez hecho el orificio, colocaban la piedra y la fijaban con un adhesivo natural.
Probablemente una mezcla de resinas vegetales y minerales que funcionaba como una especie de cemento antiguo.

El resultado era una pequeña gema incrustada en el diente que podía durar años.

Lo curioso es que muchos estudios arqueológicos han demostrado algo inesperado: en muchos casos los dientes no muestran signos graves de infección o destrucción.
Eso sugiere que los mayas dominaban técnicas bastante avanzadas para trabajar con el esmalte dental.

Durante mucho tiempo se pensó que este tipo de modificaciones eran exclusivas de la élite.
Pero hallazgos en distintos yacimientos indican que personas de varias clases sociales también llevaban incrustaciones, aunque los materiales más valiosos —como el jade— sí estaban más relacionados con las capas altas.

La sonrisa, literalmente, podía revelar quién eras.

Y las modificaciones no terminaban ahí.
Los mayas también limaban los dientes para crear formas puntiagudas o diseños geométricos.
No era una excentricidad: formaba parte de su estética y de su identidad cultural.

Todo esto ocurrió siglos antes de la llegada de los europeos y en una civilización que también destacó por su conocimiento en astronomía, matemáticas y arquitectura.

Hoy, cuando vemos esas dentaduras adornadas en restos arqueológicos, parecen una mezcla de arte y valentía.

Porque el resultado podía ser muy elegante.

Pero el proceso… probablemente dolía bastante.

▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣▣

#historia #mayas #historiadeamerica #arqueologia #curiosidadeshistoricas #culturamaya #historiaantigua #antropologia

Los mayas no desaparecieron: la historia que estamos obligados a reescribir

https://noticiaslainsuperable.com.ar/2026/02/17/los-mayas-no-desaparecieron-la-historia-que-estamos-obligados-a-reescribir/

🗿 Dioses prehispánicos.

💁🏼‍♀️ Post completo en IG:
https://www.instagram.com/p/DUIr4zliMUr

#DiosesPrehispánicos #Aztecas #Mayas #Incas #Historia

En China, en Egipto y en Mesopotamia se dieron las bases del conocimiento científico en muchas disciplinas: matemáticas, astronomía, química, medicina, biología, etcétera; todo antes de que los griegos hicieran sus invaluables aportaciones.

#ciencia #historia #mayas

https://www.maikciveira.com/2010/12/ciencia-maya.html?m=1

🍃 “Somos herederos de la rebeldía de Juan López”: Modevite conmemora 12 años de organización y memoria frente a megaproyectos que amenazan montañas, ríos y vida comunitaria.

👉 https://wp.me/pdD3iE-vzo 🐝

+ info: AVISPA.ORG

#chiapas #movedite #defensaterritorial #pueblosoriginarios #mexico #cancuc #sancristobaldelascasas #rebelion #pueblosindigenas #mayas #tzetales

Museo de América

Eerst even dit. Zoals u weet wordt er nogal eens een oudheidkundige instelling bedreigd. Dat gebeurt zo elke twee maanden, en nu is Grieks en Latijn aan de universiteit van Ottowa aan de beurt. De onvermijdelijke petitie is hier. Teken alstublieft, het wil een enkele keer weleens helpen.

***

Niet heel ver van het Moncloa, het noordelijke busstation van Madrid, staat het Museo de América, dat, zoals u al vermoedde, is gewijd aan kunst en levenswijze van de bewoners van het oude Amerika. Mocht u denken dat het wel beperkt zal zijn tot Latijns Amerika, waar de mensen tegenwoordig Spaans en Portugees spreken, dan hebt u het mis: ook de Verenigde Staten en Canada komen aan bod. En als u mocht denken dat het gaat om een collectie precolumbiaanse kunst, dan heeft u het gedeeltelijk mis, want naast wonderlijke voorwerpen van de eerste bewoners van de Amerika’s zijn er ook zaken – hoewel een minderheid – die het leven illustreren van mensen met Europese voorouders.

De Nieuwe Tijd, ná de aankomst van de conquistadores, is dus eveneens gedocumenteerd. Een echte eindgrens heb ik niet kunnen ontdekken, al zag ik geen voorwerpen uit de tijd na de industrialisering. Naarmate we dichter bij onze eigen tijd komen, zijn er minder voorwerpen.

En het is een fijn museum. Het was rustig toen ik er was, zodat ik alles op m’n gemak kon bekijken. Ik geloof dat ik maar twee of drie keer heb moeten wachten totdat er ruimte was bij een vitrine die ik wilde bekijken. Ik had die rust ook wel nodig, want alle uitleg was Spaanstalig, een taal die ik, als ik langzaam lees, wel begrijp, maar die wel veronderstelt dat ik mijn aandacht erbij kan houden. Helaas had het boekhandeltje ook alleen maar Spaanse boeken, zodat ik mijn kennislacune daar niet heb kunnen dichten. Na de goede boekhandels die ik bij mijn eerdere bezoek aan de musea van Dresden had bezocht, vond ik dat wat teleurstellend.

Thematische ordening

Wat ik zowel leuk als niet leuk vond, was de indeling. Die is thematisch, dus rond thema’s als de eerste westerse concepten van de Nieuwe Wereld, leiderschap, oorlog of religie. Noord-, Midden- en Zuid-Amerika stonden dwars door elkaar, dus je keek nu eens naar houtsnijwerk dat de jacht bij de Inuit documenteerde, dan weer naar een kruikje met een afbeelding van een jager, en vervolgens naar de boleadoras waarmee gauchos runderen vingen.

Ik had eerlijk gezegd gehoopt op een kunsthistorische indeling, omdat ik eens wil leren aan welke kenmerken wetenschappers herkennen dat een beeldje of een stuk aardewerk is gemaakt in pakweg de klassieke of postklassieke periode van de Maya-cultuur. (Kunsthistorische indelingen lijken in menswetenschappelijke musea sowieso een beetje in onbruik aan het raken; ik mis bijvoorbeeld de aloude vitrines met uitleg van Romeinse munten of Grieks aardewerk een beetje.)

In plaats daarvan waren in Madrid zalen gewijd aan maatschappijtypen: jagers en verzamelaars, stamsamenlevingen en de complexe staten, zoals die van de Maya’s, de Azteken en de Inka’s. Dit vind ik (hoewel ik dit keer dus eigenlijk op iets anders hoopte) persoonlijk een heel fijne manier om het verleden te tonen. Het helpt om de samenleving te begrijpen, het graaft dieper en biedt meer inzicht dan het herkennen van de kunsthistorische stijlen. Het herkennen daarvan is een eerste stap, die ik almaar niet echt zetten kan, maar het doel is toch kennis van de cultuur van de oude samenlevingen.

Nog drie dingen die me opvielen. Eén, ik miste enkele culturen, zoals de Tolteken (de voorgangers van de Azteken). Van de Olmeken, met wie het in Mexico allemaal begon, zag ik alleen een mooi jade hoofdje; ik had iets meer verwacht. Andere culturen, zoals Moche, waren oververtegenwoordigd. Ongetwijfeld is de verzamelgeschiedenis de verklaring, maar daar heb ik niet voldoende van kunnen ontdekken. Twee, overal lagen de voorwerpen achter ontspiegeld glas, behalve de Codex Madrid. Die liet zich dus niet fotograferen, en een boek met een reproductie was niet te koop. Gemiste kans. Drie, sommige dateringen waren toch wel grappig, zoals die voor de laatste fase van de Inka-cultuur tussen 1400 en het bizar precieze 1533. Maar goed, ik ken ook musea waar de Nederlandse IJzertijd in 19 v.Chr. ophoudt, dus ik lach er niet al te hard om.

Wat ik hoop dat u onthoudt: dit is een mooi museum, erg de moeite waard. Sommige voorwerpen zijn mooi, zoals het textiel, maar alles wat wordt getoond is interessant. Ik was er ruim drie uur en heb me geen seconde verveeld. Alles is bereikbaar met een lift, er is een ringleiding voor mensen met een gehoorbeperking, en er zijn geen gekke fratsen met opgedrongen geluid, dus mensen die wat minder goed ter been zijn, mensen met een auditieve beperking en mensen met hyperacusis, kunnen rustig naar het Museo de América.