Opinie :
"‘De mensen die ons toespraken voelden niet de vrijheid om het hele verhaal te vertellen’
Vier jaar geleden liep ik voor het eerst de stille tocht naar de Dam. Ik moest huilen bij de verhalen van anderen. Ze deden me denken aan mijn opa en hoe zijn broer werd gefusilleerd omdat hij zich verzette tegen de nazi’s. Ook in mijn familie is het trauma van de oorlog van generatie op generatie doorgegeven. Pijn die tot de dag van vandaag aanwezig is.
Ik wist niet zeker of ik deze keer weer de stille tocht wilde lopen. Wat betekent de stille tocht nog nu er een genocide plaatsvindt in Palestina? In de column van Natascha van Weezel vond ik erkenning. Ik kon me vinden in wat ze schreef: ‘Wat hebben mijn in 1943 vergaste familieleden precies te maken met de huidige Israëlische regering?’
Dus ik reisde af naar Amsterdam en liep met mijn moeder naar het Museumplein. Samen luisterden we naar drie toespraken. Daarna liepen we een ruim uur naar de Dam – in stilte. Daar luisterden we naar nog een aantal toespraken. Alles werd genoemd. Geweld tegen vrouwen. Geweld in het verleden. Geweld in het heden in Soedan, Oekraïne en Afghanistan. Palestina werd niet genoemd. Libanon ook niet."
🪡
#palestine #genocide #Soedan #Oekraine #Afghanistan #Libanon

Lezers over Dodenherdenking: ‘Sprekers hadden niet de vrijheid om het hele verhaal te vertellen’
Lezers van Het Parool blikken terug op de nationale dodenherdenking op de Dam, die vooraf werd gegaan door een bekladding van het Nationaal Monument. ‘Wie echt gehoord wil worden, kiest voor uitingen die verbinden in plaats van verdelen.’




