#WyrdWednesday #Celtic: `#Lugh's mother, tall beautiful Ethlinn, came to Teamhair after the battle of Magh Tuireadh, and he gave her in marriage to Tadg, son of Nuada. And the children that were born to them were Muirne, mother of #Finn, the Head of the Fianna of Ireland, and Tuiren, that was mother of Bran.`
Source: Gods and Fighting Men by Lady Gregory - Project Gutenberg eBook

#MythologyMonday #Celtic: `#The crane dance which #Lugh performed before the Second Battle of Moytura (https://www.facebook.com/groups/emeraldislestories/posts/1285648240270217/) can be found in many places throughout the most ancient Irish legends, such as when Parthalon, one of the first arrivals in Ireland, and his entire army assumed the Corrghuineacht to cast scything magic upon their enemies, the Fomorian sea demons. The Morrigan stood so when she prophecised the doom of Cormac, and one of the Bodb spirits stood the same way when she placed a dread curse on High King Conaire Mór.`
Source: https://emeraldisle.ie/return-of-the-cranes

#MythologyMonday #Celtic: `#The position #Lugh assumed when he danced around his warriors before the Second Battle of Moytura is known as glám dícenn (“satire which destroys,” fitting for this poet-warrior) and did more than mimic a crane standing in water. Lifting one foot from the ground was meant to place the dancer between worlds, while only one eye was open to block this world and see into the #Otherworld. Traveling in a sunwise circle Lugh was blessing the fighters.`
Source: https://www.irishdancect.com/news/irish-folklore-and-mythology-volume-vii

#MythologyMonday #Celtic: `#Lugh danced around his warriors on one leg, with one eye closed and one arm outstretched (https://www.facebook.com/groups/emeraldislestories/posts/1285648240270217/), chanting the following verses:
A frenzy of battle invites you to embrace death.
Our hosting in this conflict will defeat the foreigners who have destroyed the prosperity of the land.
Oh people of the Sídhe, defenders of the land, ravens will come upon our enemies with doom!
May the foreigners be hindered, may fear be heard among them and be their shared torment!
They are sad and doomed.
Ninefold brightness is upon us!
Victory or defeat!
Faugh! Sod of Death!
Death Measure! Rod of Aspen!
Circling leftward I curse them!
Oh you my glorious ones!
The gods will sustain you from the clouds of the sky, in the beauty of the land, and through the powerful skills of Druids.
My battle fire will not falter until the victory is won!
What I ask of you is not the work of cowards, in the dealing of death to the enemy, in the burning fields of battle.
The shadow of death has taken form.
Death goes before us to the foe.
Before the people of the Sídhe,
Before Ogma I swear!
Before the sky and the land and the sea, I swear!
Before the Sun and the Moon and the stars, I swear!
Oh warrior band, my host of battle,
My troops here, the greatest of hosts like the sea,
Mighty waves of golden, powerful, boiling fires, and battle lust
Are created in each of you!
May you seek out your foe upon the field,
Embracing death in a frenzy of battle!`
Source: https://emeraldisle.ie/return-of-the-cranes

#MythologyMonday #Celtic: `#Lugh performed a rite before he led his men into a fight with the Fomorians. While he heats the warriors’ blood with a rhythmic, rousing speech, he…dances. Specifically, he hops to the beat of his chant in a circle on one foot, with one eye closed—and bizarre as this seems out of context, there is an explanation! This is one of the only mentions in Irish mythology of a specific dance being performed by a god, and fitting with his status as a divinity, research shows that he was performing an ancient, Druidic magic called corrghuineacht aka “the crane dance”.`
Source: https://www.irishdancect.com/news/irish-folklore-and-mythology-volume-vii8908882

#FairyTaleTuesday #Celtic #EarthDay: `Upon parting with his father #Lugh went forward from Teamhair westward, to the hills that were called afterwards Gairech and Ilgairech, and to the ford of the Shannon that is now called Athluain, and to Bearna nah-Eadargana, the Gap of Separation, and over Magh Luirg, the Plain of Following, and to Corr Slieve na Seaghsa, the Round Mountain of the Poet's Spring, and to the head of Sean-Slieve, and through the place of the bright-faced Corann, and from that to Magh Mor an Aonaigh, the Great Plain of the Fair, where the Fomor were, and the spoils of Connacht with them.`
Source: Gods and Fighting Men by Lady Gregory - Project Gutenberg eBook

Romulus en Remus & co

Romulus en Remus op een munt uit Pisidië (onbekend museum)

Al ruim eenentwintig eeuwen geldt de eenentwintigste april als de stichtingsdag van Rome. Volgens de traditie waren Romulus en Remus, zoals de stichters heetten, eigenlijk herders, en dat is wat raar, aangezien in de meeste verhalen over stadstichtingen de klus in handen is van koningszonen of aristocraten. Waar komt het Romeinse verhaal vandaan?

Verzonnen dateringen

Eerst iets over de datum. Op 21 april vierden de Romeinen de Parilia. Het was een herdersfeest, waarbij mensen sprongen over vuurtjes van stro en olijftakken. Omdat de Romeinen meenden dat de oudste kern van hun stad iets primitiefs moest zijn geweest, en omdat ze niets primitievers kenden dan herders, redeneerden ze dat de eerste Romeinen ook wel herders zouden zijn geweest. Je zou het een sociologische theorie kunnen noemen. In elk geval heeft het niets van doen met de historische waarheid, want die is dat de eerste bewoners van Rome boeren waren. Niks herders, het archeologisch bewijs is zonneklaar. Maar goed. Als je aanneemt dat de eerste Romeinen herders waren, dan houd je herdersfeesten in ere, en vanaf de eerste eeuw v.Chr. meende men dat Rome was gesticht op 21 april.

Ook van het stichtingsjaar, dat wij 753 v.Chr. noemen, weten we hoe het is verzonnen. De eerste Romeinse geschiedschrijvers kenden voldoende magistraten om de stichting van de republiek te dateren in 505 v.Chr., en daar voegden ze voor elk van de zeven koningen vijfendertig jaar aan toe, plus één jaar voor een zogeheten interrex. Het oudste berekende stichtingsjaar was dus 751. Volgens een andere berekening 749. Toen Julius Caesar en Augustus de monarchie stichtten, lasten stroopsmeerders jaren in waarin Rome door volkomen fictieve alleenheersers zou zijn bestuurd. Zo verzon men het stichtingsjaar 753. Antieke geschiedschrijvers als Titus Livius en Velleius Paterculus waren professioneel genoeg om aan deze flauwekul niet mee te doen: volgens deze auteurs is Rome gesticht in 751.

Niet dat dat jaartal accuraat is, overigens. Vanzelfsprekend is er noch één dag noch één jaar aan te wijzen voor het aaneengroeien van enkele op heuveltoppen gelegen boerendorpjes. Rome is niet op één dag gebouwd. Het verhaal over de stadstichting is pas ontstaan toen de Romeinen zelf steden stichtten en zich begonnen af te vragen wie hun eigen stad had gesticht. Het is dus een vrij jong, bewust in elkaar geflanst verhaal.

Romulus en Remus

De hoofdpersonen Romulus en Remus zijn ook al niet heel speciaal. Om te beginnen zijn ze de kinderen van de god Mars. Dit is een standaardmotief in de Indo-Europese literatuur: zie de helden die zijn verwekt door de Griekse oppergod Zeus (Herakles, Perseus…). Uit het Indische gedicht Mahabharata vernemen we hoe de zonnegod Surya bij Kunti de vijf Pandava’s verwekte. In de Ierse mythologie was de held Cú Chulainn de zoon van de god Lugh. De Griekse oorlogsgod Ares is de vader van Parrhasios en Leukastos, over wie zo meteen meer.

De moeder van Romulus en Remus, Rhea Silvia, is zo’n meisje dat geen man mag hebben omdat er een of andere onheilsvoorspelling is, en die dus door haar vader wordt opgesloten. Voor de goden uit de vorige alinea is dat doorgaans geen werkelijk beletsel – de verkrachting van een gevangen vrouw was in de oude wereld, of althans in het mythische deel daarvan, blijkbaar geen onoverkomelijk probleem. De Griekse Danaë en de al genoemde Indische Kunti zijn lotgenoten van Rhea Silvia. Een bijzonder nauwe parallel is die met de gevangen Germaanse prinses Hiltburg, dochter van koning Waldigund, die de moeder wordt van Wolfdietrich.

Vervolgens belanden Romulus en Remus in een mandje in de rivier. Perseus en dat meisje op de Kinderdijk bedienden zich van hetzelfde transportmiddel. Dit motief is overigens vanuit het oosten gekomen, waar de Mesopotamische koning Sargon van Akkad en de joodse leider Mozes in biezen mandjes de rivier bevoeren. Ook een van de kinderen van de Indische Kunti, Karna, drijft in een mandje weg.

Tot slot wordt de Romeinse tweeling gevoed door een wolvin. Wolfdietrich dankt zijn naam aan zijn dierlijke min, de Ierse koning Cormac mac Airt is een ander wolfskind. Wolvinnen dragen ook zorg voor de Griekse tweeling Parrhasios en Leukastos en de Poolse tweeling Waligóra en Wyrwidab.

Over the top

Kortom, de Romeinen waren niet bijster origineel toen ze Romulus en Remus verzonnen. Het verhaal is een mix van traditionele Indo-Europese elementen. Als er al iets bijzonders aan is, is het dat het zo véél elementen combineert. Het is alsof de Romeinen dachten: “we hebben geen stichtingsverhaal, we moeten iets verzinnen, laten we maar alle bestaande verhalen combineren en iets maken dat volkomen over the top is”.

#Ares #CúChulainn #CormacMacAirt #Herakles #herders #IndoEuropeanistiek #Kinderdijk #Lugh #Mahabharata #MarcusVelleiusPaterculus #Mozes #mythologie #Parilia #Perseus #RheaSilvia #Rome #RomulusEnRemus #SargonVanAkkad #TitusLivius #Wolfdietrich

#FolkloreThursday #Celtic: `In the plain of Bray, lay the Gardens of the Sun-god #Lugh. So sunny and so fair and fertile was that plain, with waving meadow-grass and buttercups, and the sweet may-blossom girdling the fields. Close all about the fort the gardens lay, with apple-trees shedding their pink and white upon the playing fields of brilliant green.`
Source: Cuchulain, The Hound of Ulster, by Eleanor Hull

#FolkloreThursday #Celtic: Among the talismans #Lugh demanded from Tuireann's three sons as
punishment for the murder of his father #Cian were three apples (according to the tale, from the Hesperides Garden in the East of the World). `Only these apples will satisfy me, as they are the best and most beautiful in the world. This is what they are made of: Their colour is that of polished gold, and the head of a one-month-old child is no larger than any one of these apples. When you dine on them, they taste like honey, and bleeding wounds and the most malignant diseases disappear. The apples do not diminish when eaten, even if one eats from them for a long time and constantly. Whoever succeeds in taking one of these apples has accomplished his greatest feat, since he will never lose it again.`
Source: Guyonvarc'h/Le Roux `Die #Druiden`

#WyrdWednesday @WyrdWednesday #Celtic: `They put Cian under the earth again, and after that there was keening made over his grave, and a stone was raised on it, and his name was written in Ogham`, and #Lugh said: "This hill will take its name from Cian, although he himself is stripped and broken“.
Source: Gods and Fighting Men by Lady Gregory - Project Gutenberg eBook