Holland Festival 2017: democracy, Indonesia, women composers

The coming edition of the Holland Festival, running from 3 to 25 June, features 33 Dutch premières and 17 world premières. The festival celebrates its 70th birthday with an unwavering commitment to the arts.

During the presentation in the Amsterdam Bimhuis on Tuesday 7 February Annet Lekkerkerker, director of the festival, quoted Henk Reinink, one of its founders: ‘We initiate this festival in order to realize something great with joint forces.’

From spectators to ‘introspectors’

This was in 1947. Lekkerkerker stressed that seven decades later this mission statement is still in full force. ‘Shortly after World War II people acknowledged the importance of the arts.’ Unfortunately this is no longer a given in these troubled times, where all former certainties seem to be under attack from populist forces. Lekkerkerker, however, insists: ‘Art forms an essential and indispensable part of our lives. It broadens our perspective and turns spectators into “introspectors”.’

Democracy

The festival has two main themes. The first one is highly topical: democracy in all its different aspects, with eye-catching events such as The Nation, a theatrical thriller about tensions in the ‘multi-culti’ Netherlands by Eric de Vroedt; My Country, a production of the British National Theatre on the Brexit; Octavia. Trepanation, a new opera of Dmitri Kourliandski investigating the mechanisms of the Russian Revolution in 2017, and La Democrazia in America in which Romeo Castelucci probes the function of theatre.

Contemporary music from Indonesia

The second theme is Indonesia, the former Dutch colony that was only granted its independence in 1949, after fierce struggles and under international pressure. Even today Indonesia is a sore point in Holland, where relatives of the train hijackers that were brutally killed in 1977 are still fighting for justice.

To this day Indonesia is often mainly viewed from a colonial perspective, but the festival chooses to zoom in on contemporary art from the sprawling archipelago. ‘A Night in Indonesia’ presents a five hour long mini-festival in the famous pop venue Paradiso on 16 June.

It features underground bands combining elements from traditional Indonesian music with pop, rock, folk, noise and/or electronics.’ The duo Boi Akih of jazz singer Monica Akihary and guitarist Niels Brouwer will première Controlling the Swing, commissioned by the Holland Festival.

The next day Ensemble Modern presents Ruang Suara in Muziekgebouw aan ‘t IJ, showcasing music from young Indonesian composers that was crafted in close cooperation with the Germans.

In the infectiously Dah-Dha-Dah by Gema Swaratyagita, the musicians only seem to fill the stage in passing, producing weird & crazy sounds along with purely musical ones. Swaratyagita herself has a vocal part and plays the suling, an Indonesian recorder.

Religions without borders

The Dutch-Indonesian composer Sinta Wullur will realize Temple of Time. She specially designed it for the Holland Festival Proms in the Amsterdam Concertgebouw on 24 June. Audience and musicians are encircled by 84 gongs from Wullur’s chromatic gamelan.

The gong players and eight vocalists from different religious traditions will perform both traditional and newly composed music. The texts are based on ancient sacred texts from the four world religions about the passage of time.

At the presentation Wullur mentioned that while at school in Indonesia, her religious classes were evenly dedicated to Catholicism, Protestantism, Hinduism and Islam. Librettist Miranda Lakerveld pointed out that this seems less obvious today, considering how difficult it was to find appropriate religious texts that both respect tradition and avoid sensitivities.

Sacred grounds

The Proms also feature the world première of Sacred Environment, a collaboration between the Australian-Dutch composer Kate Moore and visual artist Ruben van Leer. In this oratorio the singer Alex Oomens makes a trip to Hunter Valley in virtual reality, the audience following her to the temple on the sacred grounds of the Australian Wonnarua and Darkinjung tribes.

Theo van Gogh meets Gilbert & George

I look especially forward to Huba de Graaff’s music theatre piece The Naked Shit Songs. It is based on an interview of Theo van Gogh with the British artists Gilbert and George in 1996. The discussion addresses such diverse themes as art, sex and religion, Muslims, fundamentalism and death.

Huba de Graaff set the (almost) complete interview to music. This is the more poignant since Van Gogh – who was very outspoken and straightforward on controversial issues – was murdered by an Islamic fundamentalist in 2004.

As is its wont the Holland Festival chooses to walk untrodden paths. Not only does it address topical themes, but it also prominently features  women composers, still too often overlooked in regular concert programmes. It can only be hoped they won’t again be forgotten when artistic director Ruth Mackenzie leaves for Paris in 2019.

#HF17 #AnnetLekkerkerker #GemaSwaratyagita #GilbertGeorge #HollandFestival #KateMoore #MonicaAkihary #RomeoCastelucci #RuthMackenzie #SintaWullur #TempleOfTime #TheoVanGogh

Evan Ziporyn: Ik zie een kruisbestuiving tussen Nederland en Amerika

13-11-2012 Den Haag – Het Korzo Theater brengt komend weekend voor de tweede keer het minifestival New York comes to The Hague, rond het Amerikaanse ensemble Bang on a Can. Tijdens de eerste editie in 2010 was dit avontuurlijke gezelschap ook al te gast en ik sprak hierover met klarinettist Evan Ziporyn, die er overigens zojuist uit is gestapt.

Zijn 100 30-second Pieces for Two Pianos zal in Korzo in première worden gebracht door het pianoduo X88, bestaande uit Saskia Lankhoorn en Vicky Chow, pianiste van Bang on a Can. Zij maken in dit festival hun debuut. Op het programma staat ook The Body is an Ear van de Australisch-Nederlandse Kate Moore, een arrangement voor twee piano’s van het gelijknamige stuk voor orgel uit 2011.

Mijn interview met Evan Ziporyn verscheen op Muziekvan.nu Helaas is de site uit de lucht gehaald.

#BangOnACan #EvanZiporyn #KateMoore #KorzoTheater #SaskiaLankhoorn #TheaDerks #VickyChow

Late Liszt in Panorama de Leeuw XIV

Woensdag 2 december vulde ik het hele uur van Panorama de Leeuw op de Concertzender met late muziek van Franz Liszt. Na een carrière als pianistisch duivelskunstenaar nam hij de lage katholieke wijdingen aan en ging hij niet alleen ascetischer leven, maar ook componeren.

Bij velen is Liszt echter vooral bekend om zijn vroege muziek, maar vanaf de jaren zestig-zeventig van de vorige eeuw zetten Toos Onderdenwijngaard en Reinbert de Leeuw zich in voor zijn latere werken, waarin hij al vooruitliep op de atonaliteit die Arnold Schönberg begin twintigste eeuw ontwikkelde.

Zoals steeds volg ik in deze aflevering mijn biografie Reinbert de Leeuw, mens of melodie op de voet en draai ik zelden gehoorde opnames. Ditmaal van elpees van Onderdenwijngaard en De Leeuw.

Liszt was een belangrijk vernieuwer, die niet alleen het solo pianorecital bedacht (zelfs de term ‘recital’ komt van hem), maar ook als eerste zijn piano zijdelings op het podium plaatste, zodat het publiek zicht had op zijn watervlugge vingers. Ook bedacht hij het symfonisch gedicht (een orkestwerk dat een verhaal vertelt, bijvoorbeeld Orpheus) en was hij een van de eerste dirigenten: tot dan dirigeerden componisten veelal hun eigen muziek, maar hij brak een lans voor collega’s als Berlioz, Schumann en Wagner.

De atonale muziek waarop Liszt vooruitliep, kreeg in de twintigste eeuw een vervolg in het serialisme dat componisten als Pierre Boulez en Karlheinz Stockhausen in Darmstadt ontwikkelden. Werden voorheen alleen de twaalf halve tonen van het octaaf in een reeks geplaatst, nu werd elke noot ook nog eens voorzien van een eigen karakteristiek. Het verst hierin ging Stockhausen, die vanaf de jaren zeventig elk werk baseerde op een Formel, een soort oerformule waaruit hij een ongekend scala aan mogelijkheden creëerde.

Stockhausen 1994 studio WDR Keulen (fotocredit wikipedia)

Het eerste werk dat hij volgens deze nieuwe methode componeerde was Mantra voor twee piano’s en ringmodulator uit 1970. Het was baanbrekend, niet alleen vanwege de strikte compositiemethode – die overigens verrassend vrij, bijna geïmproviseerd klinkt. De twee pianisten bedienen ook een reeks crotales en een woodblock, en bedienen een soort mengpaneel dat hun met microfoons opgenomen klanken naar een geluidstechnicus stuurt, die deze bewerkt met een ringmodulator.

Het stuk werd 3 december uitgevoerd door de pianisten Pierre-Laurent Aimard en Tamara Stefanovich in het Muziekgebouw aan ‘t IJ, met de Italiaanse componist/pianist/elektronicus Marco Stroppa aan de knoppen. Ik schreef erover voor en sprak tijdens de inleiding met hen alle drie. Dat was zeer verhelderend. Ik hoop de opname binnenkort op YouTube te plaatsen, maar hierbij alvast een foto met Stefanovich na afloop van het – meeslepende – concert.

Op dinsdag 1 december en donderdag 26 november verzorgde ik ook de inleidingen in het Muziekgebouw, bij het concert ‘Tango, triphop en klassiek’ van Amsterdam Sinfonietta. Zij brachten een programma waarin volksmuziek, popmuziek en klassiek een overtuigende relatie aangingen, met o.a. de Vier Jaargetijden van Buenos Aires  van Astor Piazzolla en Schattenspiel Suite 2 van Florian Magnus Maier.

Maier speelt gitaar in deathmetal-bands, leerde tevens flamencogitaar spelen bij Paco Pena en studeerde compositie bij Klaas de Vries aan het Conservatorium van Rotterdam. Hij bracht die schijnbaar onverenigbare werelden samen in zijn stuk, waarin hij zelf elektrisch gitaar speelde, als tweede solist naast klassiek gitarist  Izhar Elias.

Hun partijen ‘schaduwden’ elkaar: nu eens nam de klassieke gitaar het voortouw met virtuoze, soms flamencoachtige loopjes, dan weer trad de elektrische gitaar meer op de voorgrond. Het orkest bedde een en ander in warm golvende klanken die soms herinnerden aan Arabische muziek. Tijdens onze inleiding gaf hij een enthousiast betoog over zijn werkwijze.

Florian Maier + Thea Derks MGIJ 26-11-2015 (c) Co Broerse

In diezelfde week gaf ik twee lezingen over de ontwikkeling van Arvo Pärt, die uiteindelijk leidde tot zijn welluidende, zeer succesvolle tintinnabulistijl. Op dinsdag 24 november vertelde ik erover in VondelCS, met na afloop een kort gastoptreden van het Cello8ctet Amsterdam, dat deze maand een cd met Pärt gaat opnemen, waarvoor de 80-jarige Est speciaal naar Nederland komt. Hoewel het goot van de regen, was er behoorlijk wat publiek gekomen, dat zeer geïnteresseerd en aandachtig was.

Vrijdag 27 november trof ik op het Conservatorium van Utrecht al even gemotiveerde studenten, die bovendien behoorlijk ingevoerd bleken te zijn in eigentijdse muziek. Ze deden zeer actief mee met de les. Een bijzonder leuke ervaring, voor herhaling vatbaar!

Gastcollege over Arvo Pärt, Conservatorium van Utrecht, 27-11-2015

Pärt beheerste een beetje mijn leven, want de week ervoor had ik ook al een reportage gemaakt van het Noord Nederlands Orkest, dat drie van zijn stukken combineerde met een wereldpremière van het pianoconcert van Joep Franssens. Ik toog naar Groningen, waar ik niet alleen een repetitie bijwoonde, maar ook sprak met dirigent Tonu Kaljuste, die Pärt goed kent en als kind nog in diens cantate Onze tuin bleek te hebben gezongen.

Het was een bijzonder geanimeerd gesprek, dat werd uitgezonden op Radio 4 in het AVROTROSVrijdagconcert van 13 november. Diezelfde avond gaf ik mijn tweede les in de cursus hedendaagse muziek in het Muziekgebouw aan ‘t IJ, gewijd aan spirituele muziek, met na afloop jawel, een optreden van het NNO olv Kaljuste, met nogmaals Pärt en Franssens…

Thea Derks + Tonu Kaljuste Oosterpoort 10-11-2015

Op 19 november verzorgde ik de inleiding bij een concert van het Asko|Schönberg in Muziekgebouw aan ‘t IJ in Amsterdam. Onder leiding van de Zweedse dirigent Christian Karlsen presenteerden zij het Celloconcert van Kate Moore en de wereldpremière van Scream Sing Whisper van zijn landgenoot Anders Hillborg.

Ik sprak hen voorafgaand aan het concert. Karlsen leidde het ensemble met grote precisie door het programma, waarbij het prachtige, enerverende stuk van Moore de nieuwe compositie van Hillborg volledig ondersneeuwde. Dat stak wel erg bleekjes af tegen Moore’s stuwende, over elkaar schuivende ritmische lagen en schitterende klankkleuren die mij van begin tot eind aan mijn stoel genageld hielden.

Kate Moore + Thea Derks MGIJ 19-11-2015

Tja, druk druk druk lijkt een understatement… Ook de komende weken puilt de agenda uit, maar wat een voorrecht zoveel mooie muziek te mogen horen en zulke inspirerende mensen te ontmoeten. Moedig voorwaarts dus!

#AmsterdamSinfonietta #AndersHillborg #ArvoPärt #Cello8ctetAmsterdam #Concertzender #FlorianMagnusMaier #FranzLiszt #JoepFranssens #KarlheinzStockhausen #KateMoore #MarcoStroppa #MuziekgebouwAanTIJ #NoordNederlandsOrkest #PierreLaurentAimard #ReinbertDeLeeuw #TamaraStefanovich #TheaDerks #TonuKaljuiste #ToosOnderdenwijngaard #VondelCS

De 5 concerten die je niet wilt missen in Gaudeamus Muziekweek

Liefst 175 partituren van componisten uit 28 landen moest de driekoppige jury van de Gaudeamus Muziekweek beoordelen. Vijf van de inzenders werden genomineerd en strijden om de felbegeerde Gaudeamus Award, die zondag 11 september wordt uitgereikt na afloop van het slotconcert in Cloud Nine in muziektempel TivoliVredenburg in Utrecht.

Het nieuwemuziekfestival leverde tot nu toe interessante prijswinnaars op als Unsuk Chin, Michel van der Aa en Anna Korsun. Ook dit jaar biedt het festival weer een keur aan evenementen. Hierbij een selectie van vijf concerten die je niet mag missen.

Woensdag 7 september: openingsconcert in TivoliVredenburg

Michel van der Aa: Up Close

In 1999 won hij de Gaudeamus Award met zijn slagwerkkwartet Between en sindsdien maakte Michel van der Aa een glanzende carrière. Eerder dit jaar gooide hij nog hoge ogen met zijn nieuwste opera Blank Out, maar eerder al wist hij publiek en pers voor zich in te nemen met zijn Celloconcert Up Close, waarin een solocelliste een dialoog aangaat met haar oudere evenbeeld op video, bijgestaan door een strijkorkest.

Van der Aa componeerde dit zinsbegoochelende werk voor Amsterdam Sinfonietta en zijn solocelliste, en won er in 2013 een Grawemeyer Award mee. Zij tekenen ook dit keer voor de uitvoering. Naast Up Close Van der Aa staan al even fraaie werken op het programma van Kate Moore, Maxim Shalygin, Hugo Morales en Jörg Widmann.

Donderdag 8 september: A Night Out with Modelo62

Ensemble Modelo62

Het Haagse ensemble Modelo62 breekt in Theater Kikker een lans voor multidisciplinaire muziek van drie voor de Gaudeamus Award genomineerde composities. Anthony Vine slaat een brug tussen hedendaagse muziek, beeldende kunst en dans. Voor For Agnes Martin liet hij zich inspireren door de rechtlijnige schilderijen van de gelijknamige kunstenares.

Vines From a Forest of Standing Mirrors is beïnvloed door een grillige choreografie van Maguy Marin. Genomineerde James O’Callaghan laat in AMONG AM A muziek en omgevingsgeluid met elkaar versmelten. Drie jonge makers nemen het publiek tot slot mee op een zintuiglijke beleving waarin geluid, licht, visuals én geur met elkaar versmelten.

Vrijdag 9 september: Great Expectations

Silbersee (c) Anna van Kooij

Twee jaar geleden won Anna Korsun de Gaudeamus Award met zinnenstrelende koorwerken, waarin zij op een natuurlijke wijze technieken uit de oude muziek verbindt aan nieuwe compositietechnieken. Het avontuurlijke operagezelschap Silbersee presenteert nu haar nieuwste compositie, Ulenflucht in de intieme ambiance van de Pieterskerk.

Korsuns compositie wordt geflankeerd door Madhye II van Shih-Wei Lo, een van de vijf genomineerden. In dit werk voor zes stemmen en computermuziek bewerkt de Taiwanese componist opgenomen geluiden live tot een virtueel koor Benieuwd of hij Ulenflucht van Korsun naar de kroon gaat steken.

Zaterdag 10 september: Elektronische muziek in Nederland, Tera de Marez Oyensprijs

Tera de Marez Oyens in haar studio

Precies twintig jaar geleden overleed Tera de Marez Oyens (1932-1996), een van de pioniers op het gebied van elektronische muziek in Nederland. Haar sterfdag wordt in TivoliVredenburg herdacht met een seminar over de ontwikkeling van gecomponeerde elektronische muziek in ons land.

Drie experts laten hierover hun licht schijnen en uiteraard komt ook elektronische muziek tot klinken, onder andere in een performance van Gunnar Gunssteinsson. ’s Middags presenteren zes jonge makers zich aan het publiek in het New Makers New Music programma. Na afloop krijgt een van hen de Tera de Marez Oyensprijs uitgereikt.

Zondag 11 september: Thieves, bekendmaking winnaar Gaudeamus Award

Het zeskoppige ensemble Looptail presenteert in Cloud Nine van TivoliVredenburg het stuk Thieves, dat in nauwe samenspraak met componist en theatermaker Thanasis Deligiannis tot stand kwam. Hun interactieve muziekperformance gaat over het geluid van dieven in de nacht en over de emoties van hun slachtoffers. Ook het publiek wordt erbij betrokken.

Thieves beleeft zijn wereldpremière tijdens dit slotconcert van de Muziekweek. Na afloop wordt de winnaar bekendgemaakt van de Gaudeamus Award. Hij – helaas is dit jaar niet één vrouw genomineerd – gaat naar huis met een geldbedrag van € 5000, bedoeld voor een nieuwe compositie die in een volgende aflevering zal worden uitgevoerd.

#AnnaKorsun #GaudeamusMuziekweek #KateMoore #Looptail #MaximShalygin #MichelVanDerAa #TheaDerks

Exciting new sounds in ‘After the Silence’ Uilenburgersjoel

In spite of continuous cuts in funding over recent years, musical life is still flourishing in the Netherlands. Even though it entails performing for hardly or no fee at all, musicians and composers continue to stage performances and reach out to the public. Many of the most interesting things are happening in less obvious venues than Concertgebouw and Muziekgebouw aan ‘t IJ.

On Monday 3 October I attended the one night festival After the Silence: New Sounds in the Uilenburgersjoel (former synagogue) in Amsterdam. It was staged by the Greek-Australian-Dutch composer Konstantin Koukias. Undaunted by practical obstacles, he presented no less than three concerts, featuring a plethora of composers and performers, many of them employing electronics.

One of the main roles was reserved for Nadia Ratsimandresy, who played the Ondes-Martenot. This early electronic keyboard was designed by Maurice Martenot in 1928. It was made famous by Olivier Messiaen, who used its eerily wailing voice to great effect, for instance in his popular Turangalîla-Symphonie. 

Ratsimandresy’s command of the instrument is overwhelming, yet it was a shame its striking voice was not exploited by any of the featured composers. They seemed rather more concerned to stress its similarity with the piano, an unfortunate comparison. The sound was often  dark and muffled, as in Alain Louvier’s Raga and in Ratsimandresy’s own improvisation Urban Yawk. At other moments it was tinkling away like a cranky pianola, as in the first movement of Charpentier’s Suite Karnatique.

Thorwald Jørgensen, Uilenburgersjoel 3 October 2016

But it was exciting to hear the Ondes-Martenot live, a rather rare occasion. After the concert Ratsimandresy enthusiastically demonstrated its possibilities to a crowd of interested listeners.

At the first concert Thorwald Jørgensen played an even earlier electronic instrument, the theremin, developed by Lev Theremin in 1919, It is operated by radio waves, the musician never touching the instrument itself.

Jørgensen presented his own Distant Shores, a charmingly romantic piece in which the mewing of sea-gulls and his own breath mingle with delicate melodic lines to create a soundscape of a deserted beach under a heavily blowing wind. Like Ratsimandresy he is a highly accomplished player, operating his difficult instrument with admirable concentration and accuracy.

Peretta Anggerek, Uilenburgersjoel 3 October 2016

The countertenor Perretta Anggerek won over the audience with a hilarious performance of Désir by George Aperghis. This Dadaesque piece has only one line of text, the singer swiftly moving between virtuoso coloratura, halting recitation and angst-ridden panting.

Anggerek also shone in Prayer 2 by Koukias, a striking arrangement of a Bible text that forms part of a larger choral piece. Its intensely sensuous melodies made my skin crawl, and made me long to hear the complete piece.

The quality of the musicians was striking. The tongue-in-cheek Capriccio for cello solo by Krzysztof Penderecki was performed with contagious gusto by Brendan Conroy. The high-energy Syneasthesia Suite for violin and tape by Kate Moore was superbly played by Joe Puglia; his colleague Vera van der Bie dug deep into the strings in Desires Ingrained by Brian Howard.

Joe Puglia, Uilenburgersjoel 3 October 2016

Anne Veinberg shone in the catchy Chromotoy I for toy piano, tines, sound wheel and electronics by Christina Viola Oorebeek, while trombone player Sebastian Kemner played marvellously fluid lines against a tape running havoc in Beowulf’s Lament by Michael Sydney Jones. Alan Maurtiz Swanson’s Away for viola, dancer and chair was performed immaculately by violist Anna Smith and dancer Rex Clementia.

After the Silence presents a refreshing selection of new sounds. No doubt unintentionally it also illustrated the power of expression of live music: none of the purely electronic works was convincing. I couldn’t help thinking of Ton Bruynel, Dutch grandmaster of electro-acoustic music. He drily remarked that a tape composition played during a concert means “you’re looking at your shoe-laces for 20 minutes”.

Nevertheless: WE WANT MORE!

#AfterTheSilenceNewSounds #ChristinaViolaOorebeek #JoePuglia #KateMoore #KonstantinKoukias #NadiaRatsimandresy #PerettaAnggerek #TheaDerks #ThorwaldJorgensen #Uilenburgersjoel

Kate Moore wins Matthijs Vermeulenprijs – as first woman composer ever

Kate Moore, ©Marco Giugliarelli for the Civitella Ranieri Foundation

On Saturday 2 December the Australian-Dutch composer Kate Moore (1979) will receive the Matthijs Vermeulen Prize for her composition The Dam. The prize was established in 1972 and consists of € 20,000, made available by the Performing Arts Fund. It is named after the Dutch composer and music critic Matthijs Vermeulen (1888-1967).

Until now it has invariably gone to men, some of them even getting it twice. Moore will receive the prize coming Saturday as the first woman ever, during Festival Dag in the Branding in The Hague. After the ceremony in the Korzo Theatre, her piece will be performed by ensemble Herz.

Kate Moore combines repetitive patterns with an opulent sound world. This summer she surprised friend and foe with her oratorio Sacred Environment during the Holland Festival Proms in the Amsterdam Concertgebouw. The large-scale work for orchestra, choir, soloists and live video was inspired by the sacred grounds of Australia’s first people.

The at times overwhelming masses of sound evoked memories of Carl Orff’s Carmina Burana. In general Moore’s music is more restrained; it often has a dreamy, seductive atmosphere. She regularly combines instruments with artistic sound objects, which form a subtle but important part of the composition. She also built her own ceramic percussion instruments.

Moore composed The Dam in 2015 for the Canberra International Music Festival, Australia. It was originally set for soprano and chamber orchestra, including a didgeridoo and an electric baritone guitar. Two years later, the British ensemble Icebreaker asked her to make an instrumental version, in which the didgeridoo was replaced by pan flutes; this version was awarded the Matthijs Vermeulen Prize. For the Herz Ensemble Moore made yet another arrangement, in which both didgeridoo and singer are re-instated.

For The Dam, Kate Moore found inspiration in nature: ‘It is based on the rhythms of the sounds made by cicadas, crickets, frogs, birds, flies, spiders and other creatures that inhabit a waterhole in the bush’, she said. ‘Far away from human intervention, their evening song becomes a great choir joyously singing out into the vast universe. It is possible from far away to hear where the waterhole is without being able to see it, and it is also possible to hear the shape of the landscape around it as many tiny creatures create a sonic pointillist landscape. I am attracted to the almost but not quite polyrhythmic tapestry of sound they create.’

The jury calls The Dam ‘both an exciting, immersive composition and a rich sounding of our times. The ultra-soft, mysterious motoric movement with which the work opens, convincingly develops into a grand musical gesture.’ Furthermore, the report lauds the ‘organically woven evocative interplay of lines’. The jury also praises Moore for having the guts ‘to combine an almost monomaniac musical movement with an extremely precise sound performance.’ It concludes: ‘Moore does not want to nuance or soften in her music, but rather touches the listener directly without compromise.’

That afternoon also the Willem Pijper Prize will be awarded, to Moore’s Mexican colleague Hugo Morales Murguía (1979) for his composition Equid (2014). This will be performed by Slagwerk in the Nieuwe Kerk, The Hague. According to the jury report, the piece has a ‘signal function’, because it ‘inspires to listen in a different way to the sounds of everyday life’. The composition prize is curated by the Johan Wagenaar Foundation for the Municipality of The Hague.

Normally Dag in de Branding only lasts one (Satur)day. On the occasion of the 70th anniversary of the Johan Wagenaar Foundation however, an extra concert was added the day after. On Sunday 3 December, the piano duo X88 will give a recital in Korzo featuring four world premieres. The pianists Vicky Chow and Saskia Lankhoorn will perform, among others, Preservation (Pearl Morpho) by Pete Harden and Naked, I by Vanessa Lann.

Here’s a live performance of The Dam by the Herz Ensemble. 

#DagInDeBranding #HugoMoralesMurguía #KateMoore #MatthijsVermeulenprijs #SlagwerkDenHaag #TheDam #WillemPijperPrijs

Composer Kate Moore presents soulmates in Muziekgebouw

Kate Moore’s career is soaring. In 2017 she was the first woman ever to be awarded the prestigious Matthijs Vermeulenprijs, in 2018 she was composer in residence at November Music, for which she composed the grand requiem Lux Aeterna. In the season 2018-19 she is moreover ‘soulmate’ of Muziekgebouw aan ‘t IJ. In this capacity she stages several concerts, featuring not only her own music but also that of kindred spirits.

Kate Moore + Thea Derks at a concert introduction in Muziekgebouw aan ‘t IJ, 2015

On February 7, 2019 Moore presents an adventurous concert with her own Herz Ensemble titled x gen x, in which not one note of herself will sound. This seems typical for Moore – and perhaps her generation – for rather than stressing the differences between personalities and nationalities, she prefers to focus on what we have in common. – As she powerfully illustrated in 2017 in her oratorio Sacred Environments, in which she links a virtual trip to the sacred grounds of the Australian Wonnarua and Darkinjung tribes to Western Requiem music.

For the concert x gen x Moore chose ‘connection’ as its central theme: ‘In a time of unprecedented social and technological transformation, the featured composers see possibilities instead of boundaries’ states the web text. President Trump and other alt-right leaders may wish to build walls to keep foreigners out, in the arts borders and barriers seem to have become irrelevant. Moore is of Dutch-Australian heritage and studied both in Australia and the Netherlands, where she has made her home. The same goes for her colleagues Lam Lai (Hong Kong) and Marie Guilleary (France).

The Dutch Jobina Tinnemans, on the other land, moved from Holland to a peninsula in Wales, where she has lived in self-sufficiency and isolation for ten years now. Her piece Fell was inspired by natural phenomena such as wind and the movement of tectonic plates, and how these affect our physique. The Irish Linda Buckly lives in Glasgow. In Haza she honours the Hungarian Bela Bartók, who spent the last years of his life in the United States.

The American Andrew Norman was inspired by Italian churches in The Companion Guide to Rome. Lachlan Skipworth zooms in on different conceptions of musical time, ranging from Japan to ancient Greece and the original inhabitants of Australia in his Piano Quartet. The Israeli-Dutch Karmit Fadael just finished her bachelor at the Royal Conservatoire. Her piece Blanco simply focusses on musical parameters such as colour, time and space.

I’m really curious to hear this motley collection of pieces!

The concert will be repeated in Korzo Theater The Hague on 14 February.

Aad van Nieuwkerk interviewed Kate Moore in his programme “Vrije Geluiden” on Radio 4. Listen here.

#AndrewNorman #KarmitFadael #KateMoore #LachlanSkipworth #LamLai #LindaBuckly #MarieGuilleary

Kate Moore’s Space Junk opens Minimal Music Festival 2019

This year’s Minimal Music Festival in Muziekgebouw aan ‘t IJ Amsterdam opens with Space Junk that Kate Moore composed for Asko|Schönberg. The piece addresses the huge amount of debris floating through space.

Key concepts in the work of the Australian-Dutch composer are movement, pulse, direction and commitment to our physical and moral environment. For example, she plays a specially built cello by Saskia Schouten, with an inlaid peace sign in memory of the Bataclan attack in France. In 2017 she composed the large-scale oratorio Sacred Environment for the Radio Philharmonic Orchestra and the Netherlands Radio Choir, a tribute to the sacred places of the original inhabitants of Australia.

Moore is not only a composer but also a visual artist and performer. She sings, plays the cello and is the founder and leader of the ensemble Herz, in which she plays the bass guitar. She often works with (sound) artists, and builds artful instruments of ceramics and other materials herself. Her ensemble piece The Dam (2015) is based on the sounds of crickets, frogs, birds, insects and other creatures living in a waterhole in the bush. She was the first woman ever to win the prestigious Matthijs Vermeulen Prize in 2017. The following year she was composer in focus at the November Music festival, for which she composed the Bosch Requiem, Lux Aeterna.

This season she is soul mate of Muziekgebouw aan ‘t IJ, Amsterdam, because of her ‘elegant, driving and colourful post-minimal music’. In this capacity she was given carte blanche to programme five concerts at her own discretion. It is typical for Moore that she devoted one of these concerts entirely to the work of fellow composers.

Like father, like daughter

In Space Junk she again testifies of her deep concern for the world in which we live. The composition is inspired by the enormous amount of waste floating through space. Millions of fragments of spacecraft and obsolete satellites collide with each other. The fragments shoot away at great speed and in turn damage satellites that we use for communication, navigation, climate observation and safety.

Moore’s concern about this invisible but life-size problem didn’t come out of the blue. Her father Chris Moore is a physicist at the Mount Stromlo laser tracking station in Australia. For this institute he makes visual models of the data collected about the space waste. Daughter Kate translates this data into music; during the performance of Space Junk, images of the debris floating through space are projected.

‘I have selected fifty pieces of junk, which I have divided into five families’, says Kate Moore. ‘The duration of the notes is based on the time that these pieces are visible on the horizon, but then accelerated 200 times – in proportion, of course. I also calculated the pitches in this way.’

Besides the instrumental music she made a soundtrack in surround sound, also based on the data from the laser research. ‘The soundtrack has four layers, which refer to as many times at which the measurements take place. At night you can sometimes see the objects when they’re caught in the laser beams. You think they are stars, but because they make strange movements, you know that they are pieces of space grit, very scary.’

Miserere

For the recording Moore cut up the famous Miserere by Gregorio Allegri in fragments of 127 syllables, which she recorded herself. In each of the four movements she recites one verse, her voice recording triggered via MIDI. When the waste makes a rising movement, the syllables sound in their normal order, when it falls they are played backwards. The Miserere was very deliberately chosen, says Moore: ‘It refers to Michelangelo’s fresco in the Sistine Chapel, in which Adam and God try to touch each other in vain.’

The Minimal Music Festival runs from Wednesday 3 to Sunday 7 April. It also features a new piano concerto that Vladimir Martynov wrote for Ralph van Raat and Noord Nederlands Orkest. This will be premiered in Muziekgebouw on 4 April. On the programme, too is Future Perfect by The America-Dutch composer Vanessa Lann, which she composed for Oranjewoud Festival 2017. ‘It was inspired by Schubert’s 8th Symphony’, says Lann. ‘It poses the question how this work from 1822 would have sounded had it been written 200 years later, in a modern, minimalistic idiom. Future Perfect lasts 10 minutes, is super rock-and-roll yet winks at the melodies and elegance of Schubert.’

Further concerts are Eklekto’s double bill featuring soundscape artist Ryoji Ikeda alongside deep listening pioneer Pauline Oliveros. Terry Riley and son Gyan play music in which Indian raga meets minimalism and jazz; Sinta Wullur presents Gamelan Clock; Cello Octet Amsterdam perform Michael Gordon’s 8; the Horizon Quartet play Incantatie IV of the Dutch minimalist Simeon ten Holt. – And as a matter of course Terry Riley’s groundbreaking In C is performed by the joined forces of Ragazze Quartet, Kapok and Slagwerk Den Haag.

#KateMoore #MinimalMusicFestival #PaulineOliveros #SintaWullur #VanessaLann #VladimirMartynov

Veertig jaar pionieren – orkest de ereprijs viert jubileum met vier premières

Bij wijze van intro speelt de slagwerker van orkest de ereprijs een cadens van luchtslagen. Wanneer hij onverwacht een snoeiharde mep op zijn snaredrum gaf, schrikt iedereen zich een ongeluk. Zo, met Bewegung ohne Bewegung voor cello en ensemble van Jan van de Putte, opende het slotconcert van de jubileumreeks rond het 40-jarig bestaan van dit avontuurlijke ensemble.

Orkest de ereprijs werd in 1979 in Arnhem opgericht door fluitist/dirigent Wim Boerman en enkele medemuzikanten. Zijn geesteskind viert zijn 40e verhaardag met vier premières, voor elk decennium één, gecomponeerd door Martijn Padding, Jan van de Putte, Kate Moore en Wilbert Bulsink. Vorig jaar kreeg Boerman de Theo Bruins Prijs voor zijn niet aflatende inzet voor talentontwikkeling en educatie betreffende moderne muziek.

De ereprijs was het eerste ensemble voor moderne muziek in het Oosten des lands, dat in 1992 naar Apeldoorn verhuisde en inmiddels zijn vleugels ook (inter)nationaal heeft uitgeslagen. Het orkest begon als collectief van 15 musici, die met zijn bezetting van 11 blazers, elektrische gitaar, basgitaar, piano en slagwerk qua klank enigszins aanhaakte bij Orkest de Volharding.

Net als zijn Amsterdamse evenknie verzorgde de ereprijs aanvankelijk vooral optredens op bijzondere (buiten)locaties, met speciaal voor deze bezetting gecomponeerde stukken. Toen de composities complexer werden, ging men werken met dirigenten en gaandeweg verruilde Wim Boerman steeds vaker zijn fluit voor de baton.

Uiteindelijk werd Boerman aangesteld als artistiek leider en dirigent. In 2005 kreeg hij van de Poolse en Russische Bond van Componisten een oeuvreprijs voor al zijn werk en inspanningen. Eind 2020 stopt hij als vaste dirigent, er wordt nog gezocht naar een opvolger.

In de afgelopen vier decennia bouwde het collectief een indrukwekkende collectie op van ruim 400 speciaal voor hen geschreven stukken. In 1995 werd de Young Composers Meeting in het leven geroepen, die componisten onder 30 jaar de kans geeft een week lang samen met de musici te werken aan een nieuwe compositie. Dit alles onder de hoede van zulke uiteenlopende ‘senior composers’ als Louis Andriessen, Hanna Kulenty, Alvin Curran en Julia Wolfe.

Onder de laureaten bevinden zich inmiddels bekende namen als Anna Meredith, Maja Ratke, Dmitri Kourliandski en Kate Moore, die De Reiger componeerde voor de driedelige jubileumserie. De concerten vonden plaats in het Orgelpark in Amsterdam (16 november) en Musis Sacrum Arnhem (20 november); het slotconcert was op zondag 1 december in theater De Gigant in standplaats Apeldoorn.

De openingscompositie Bewegung ohne Bewegung van Jan van de Putte, met die luchtslagen en snaredrum, vormde een passend begin. Grappig was hierna de opkomst van soliste Katarina Gross, die de gebaren van de slagwerker mimede met haar strijkstok, om vervolgens als een robot met staccatostapjes naar haar instrument te lopen.

Gross trekt haar stok in gedecideerde, korte halen over de snaren, tegelijkertijd amechtige zuchten slakend. Gaandeweg speelt ze uitgebreidere motieven, eindigend in een cadens van steeds hogere, loepzuiver gespeelde kleine intervallen, ingebed in aangehouden tonen van het ensemble. De titel is raak getroffen: er gebeurt van alles, maar toch ademt het geheel een bewegingloze sfeer.

Dirk Luijmes, Wim Boerman en orkest de ereprijs, 1-12-2019 De Gigant, Apeldoorn

Padding – jarenlang als ‘senior composer’ betrokken bij de Young Composers Meeting – componeerde het tegendraadse concert This is a loud world voor clavichord en ensemble. Boerman vertelde het publiek smeuïg over de schiere onhoorbaarheid van dit lievelingsinstrument van Bach. Vanwege zijn zachte klank bleek het noodzakelijk de overige musici te hullen in plastic, om aldus hun geluidsniveau te dempen.

Het zag er sprookjesachtig uit en het stuk opende met aanstekelijke kraakgeluidjes en geblaas op met water gevulde flesjes. Toetstenist Dirk Luijmes toonde zich een droogkomische solist, die als een Jerry Lee Lewis van de eigentijdse muziek zijn vingers wild over de toetsen haalde en het instrument zelfs wist te ‘laten rocken’, zoals De Volkskrant naar aanleiding van de wereldpremière noteerde.

Kate Moore presenteert in De Reiger een klankveld van lang aangehouden, aan- en afzwellende tonen die weliswaar fraai zinderende boventonen genereerden maar de aandacht niet tot het einde toe wisten vast te houden. Wilbert Bulsink schreef het aansprekende Struikelgevaar, waarin draaiorgel the Busy Drone met schurende clusters het ensemble leek te willen ontregelen. Aangezien dit instrument in het Orgelpark in Amsterdam is gehuisvest, klonk het in De Gigant van band.

Na afloop van het concert was er een borrel met een fraai nawoord van bestuursvoorzitter Dingeman Kuilman. Hij merkte op dat ‘ereprijs’ in de plantenwereld geldt als  onkruid en besloot na een uitgebreide laudatio op Boerman en zijn musici gevat met de woorden: ‘Onkruid vergaat niet.’

Wiim Boerman kondigt Aspasia Nasopoulou aan als nieuwe artistiek leider

Hierna kondigde de vertrekkend artistiek leider zelf zijn opvolger aan: de Grieks-Nederlandse componist Aspasia Nasopoulou. Zij gaat in de toekomst nog meer inzetten op samenwerkingsverbanden met musici uit andere culturen.

Op naar de volgende veertig jaar dus!

#AspasiaNasopoulou #JanVanDePutte #KateMoore #orkestDeEreprijs #WimBoerman

Groot Omroepkoor sings Kate Moore’s Eclipsed Vision: ‘I hope to unite people from every walk of life, male and female’

On the initiative of their new chief Benjamin Goodson the Dutch Groot Omroepkoor introduces a new variation on the now almost obligatory live stream, In the living room. Designed for the radio series AVROTROSVrijdagconcert, the concerts will be broadcast semi live from TivoliVredenburg Utrecht. – Because of the curfew the actual performance takes place in the afternoon and is aired from 8.15 pm. The kick-off on Friday 19 September, is focussed around Stravinsky. On the roster is also Kate Moore’s Eclipsed Vision.

TivoliVredenburg floridly introduces In the living room on their website: ‘We are invited into the living room of the Groot Omroepkoor. A special concert and webcast, where we can get to know the choir in a very different, much more intimate way. An important role is played by director Jorinde Keesmaat and choreographer Kalpana Raghuraman: through arm and hand gestures the singers contribute to a deepening of the music for both the viewer/listener and the choir itself.’

Sunset over Shoalhaven river, view from Bundanon

The concert opens with Eclipsed Vision – living sound sculpture that Kate Moore composed in 2006.‘Jorinde Keesmaat asked me if I had a piece that would reflect the ritual nature of the works of Stravinsky in a pandemic proof situation for choir’, says the Australian-Dutch composer. ‘I immediately thought of Eclipsed Vision, which has a strong ritual character itself, reflecting the resonance, duration and gradual evolving colours in a sunset. It may sound very different from Stravinsky’s sonic world, but I learned so much about rhythm, metre and duration from studying his music. I consider Stravinsky to be my most important teacher – which is also why I was drawn to study composition with Louis Andriessen.’

Moore wrote Eclipsed Vision in 2006, for amateur and professional singers who each only sing one single note, jointly creating a living sound sculpture. ‘I composed it with the idea that it could be performed in any environment, wherein the place and number of singers is determined by the situation. I envisioned silhouettes of people in slow procession, pitted against the twilight mid-summer sky, emitting expanding harmonies in gradual transformation. The duration and resonance of the melodies emerge as rivulets and streams of notes.’

Whence the title Eclipsed Vision? ‘In late October 2006 I was artist in residence at Bundanon, a Trust in New South Wales Australia that supports the arts. Every evening I was witness to an extraordinary light show: the sinking sun was eclipsed by the mountain peaks on the far side of the river, revealing vivid bright colours slowly changing from pinks and purples to reds and oranges, gold and finally a shimmer of green before the cool blue of twilight.’

‘I had a vision-like dream’, Moore continues, ‘where a procession of people walking along the line of the horizon were singing, each person producing their own note, different from all the others but simultaneously in perfect harmony with them. So there is no text – it is solely about tone and resonance. Each tone is taken for a walk through the acoustic space, followed by a stream of tones following the same path in two directions.’

Kate Moore (c) Renske Vrolijk

Though written in pre corona times Eclipsed Vision could perfectly be incorporated in the pandemic proof line-up of the choir, says Moore. ‘Normally the tones would be taken for a walk by the singers but since they are not allowed to walk or face each other and must stand 1.5 metres apart, they pass on the tone from one to the next, so that it is still taken for a walk.’

For practical reasons the tenor Georgi Sztojanov devised a method for the singers to communicate with each other using hand gestures. ‘This proved to be very effective’, says Moore. ‘The tones are transmitted through the line from first to last singer. There are two lines, one for higher voices, and one for lower voices. During rehearsals Georgi very quickly became nicknamed “patient zero”, for he is the one to initiate the stream of notes both to the left and to the right. He is like the wellspring.’

Moore likes writing for choir: ‘I find it fascinating that all the singers are both individuals and part of the whole. Eclipsed Vision is no exception. It is very much about the individual and the way a single person is part of the whole. Each singer must be carefully attuned to their personal rhythm of breathing and concentration but must at the same time listen closely to everyone else. The notes and the musical lines follow their own path like the tides and currents of rivers, like water that is always moving though the people stand still.’

Listening to Eclipsed Vision on Moore’s website associations pop up with the Sonic Meditations Pauline Oliveros developed in the seventies. ‘I am a fan of Pauline Oliveros’, says Moore, ‘but she wasn’t on my mind while composing. Apart from the breath-taking colour scheme of the Bundanon sunset I was inspired by medieval philosophy and science, and by Yves Klein’s Monotone Symphony. My aim was to unite people from every walk of life, male and female, by making them create a communal living sound sculpture.’

Liked my post? A gift, however small, is welcome through PayPal, or direct money transfer to my bank account: T. Derks, Amsterdam, NL82 INGB 0004 2616 94. Thanks!

#AVROTROSVrijdagconcert #BenjaminGoodson #EclipsedVision #GrootOmroepkoor #JorindeKeesmaat #KateMoore