RE: https://masto.ai/@RobertJackson58585858/116011817398068285

This snippet from #GoreVidal quotes #MichaelFoot defending Peter #Mandelson on the grounds that Peter was the grandson of #HerbertMorrison, a huge figure in the #LabourParty in the 1930s and 1940s.

Is that why Labour not just tolerated #Mandelson, but turned a blind eye to his apparent corruption?

It's like a left-wing version of how snobbery opens doors for the aristocracy. Peter Mandelson was New Labour's aristocracy, a man whose exalted birth excused him from the normal rules.

@GayDeceiver

so heres the clip from celluloid closet. stephen boyd *reaaaallllyyyy* looks like hes gonna make out with charleston heston

https://youtu.be/hfaIzmoIkEc?si=0aHjD71WUYPmQxrR

#benhur #gorevidal

Vrijblijvende science-fiction

De Amerikaanse auteur Gore Vidal vindt dat Life from Golgotha behoort tot zijn beste werk, maar hij vormt een minderheid. De meeste critici oordeelden dat de ouwe rot niet echt op dreef was in zijn exuberante verhaal over tijdreizigers die in Jeruzalem de kruisiging van Jezus bijna in het honderd laten lopen. Toch moet je Vidal nageven dat hij het komisch potentieel van een tijdreis volledig uitbuit. Dat kun je niet zeggen van de imitatie van de Amerikaanse satire die Piet Meeuse schreef. Het kraaien van de haan wil de lezer maar niet aan het lachen krijgen – en dat is dodelijk voor een boek waarin het belang van humor een centrale rol speelt.

Meeuse en Vidal

De imitatie ligt er duimendik bovenop: evangelische christenen uit de nabije toekomst willen beelden van de kruisiging, er worden tijdreizen gemaakt, Jeruzalem en Efese vormen het decor, Jezus en Judas zijn niet wie we denken dat ze zijn, de relatie tussen geweld en religie komt aan bod, Paulus blijkt de historische waarheid niet te kennen en de eigenlijke vertelling eindigt met een ironische cliffhanger waarbij de lezer al weet wat er zal gebeuren, maar de personages niet. Toch is Het kraaien van de haan een voldoende creatieve kopie om niet te hoeven doorgaan voor plagiaat, want zelfs al is de substantie identiek, de uitwerking is anders.

Zo vermijdt Meeuse een fout van Vidal. Waar deze wel heel gemakkelijk aanneemt dat religie van nature gewelddadig is – zijn Jezus is bepaald onsympathiek – stelt Meeuse tenminste de vraag waarom religie zo vaak ontaardt in fanatisme. Die vraag is goed en zijn antwoord vormt een sleutelscène in het boek, namelijk het punt waar de wegen van Judas en Jezus uit elkaar gaan:

Ik weet dat ik daarover lang heb liggen nadenken die nacht en dat ik tot de conclusie kwam dat dat de achilleshiel was van ieder ‘waar geloof’: het kon zichzelf niet relativeren. Daarom … liepen religieuze conflicten altijd uit op haat en bloedvergieten. De irrationele zekerheid van het geloof voelde zich bedreigd door de lach, want lachen was een soort exorcisme: een heilzame kramp waardoor alle valse zekerheden schoksgewijs werden uitgedreven.

Humor

Helaas is dit antwoord – waar geloof laat zich niet door humor relativeren – even sympathiek als onjuist. Sympathiek, want humor is inderdaad wat mensen menselijk maakt. Onjuist omdat de generalisatie verkeerd is. Immers, veel geloofsvirtuozen wisten dat menselijke kritiek de ervaring van het goddelijke nooit zou aantasten. Erasmus en Gandhi zijn voorbeelden, en voor Meeuses boek is de Mishna relevant: een kloeke collectie rabbijnse wijsheid, waarin discussies regelmatig worden afgerond met een witz. Het zijn juist mensen zónder onwankelbaar geloof die niet tegen een grapje kunnen en de Aries Boomsma dezer wereld eruit schoppen bij de EO.

Het is jammer dat Meeuses hoofdpersoon geen overtuigend antwoord biedt op een vraag die aandacht verdient, en helaas heeft het boek meer zwaktes. Het citaat hierboven toont bijvoorbeeld al dat antwoorden expliciet worden verwoord. Meeuse laat weinig over aan de verbeelding van de lezer en dat maakt het verhaal nogal voorspelbaar. Als aan het begin van Het kraaien van de haan de ik-figuur, zo’n twintig jaar na de gebeurtenissen in Jeruzalem, een indrukwekkende vrouw terugziet, weet de lezer meteen wie dat is – en op blz.69 blijkt dat vermoeden te kloppen. Als het apparaat waarmee tijdreizen mogelijk is zoek blijkt, weet je onmiddellijk wie daar achter zit. De volgende zeven pagina’s uitleg zijn overbodig.

Vrijblijvendheid

Maar het echte probleem is de vrijblijvendheid van het boek. Het eeuwige probleem met fictie is dat het de lezer alleen aan het denken zet als de beschreven wereld geloofwaardig is. Dat zou in dit geval moeten betekenen dat Meeuse de figuur van Jezus van Nazaret adequaat portretteert, maar in plaats daarvan schetst de schrijver een beginnend christendom zoals men het zo’n veertig jaar geleden reconstrueerde.

Alleen Mel Gibson lijkt in onze tijd nog te denken dat de historische Jezus iets anders kan zijn geweest dan een joodse Jezus, en iedereen die de krant een beetje bijhoudt, weet dat bij zo’n joodse Jezus de uitleg van de Wet centraal moet staan. Niets daarvan bij Meeuse. Misschien is dat omdat joodse wetuitleg vaak geestig is – denk aan de grappige juridische drogreden in Johannes 8.17-18 – en dus onbruikbaar voor een schrijver die een Jezus wil schetsen zonder humor.

Er zijn meer plaatsen waar Meeuses kennis uit de tijd is. De overspelige vrouw uit Johannes 8.1-8 is bij hem Maria Magdalena (staat er gewoon niet); de zeloten spelen een belangrijke rol (de stroming ontstond pas dertig jaar na Jezus). Het is allemaal niet vreselijk erg, maar als Meeuse zich had verdiept in de joodse Jezus – en veel meer dan de opiniebladen bijhouden was daar niet voor nodig – zou hij een geloofwaardiger wereld hebben geschetst. Dan had hij een boek geschreven dat niet alleen zinvolle vragen opwierp, maar die ook met gezag beantwoordde. Het is alsof je Jesus Christ Superstar hoort: je weet dat het allemaal niet zo is geweest, en dus heeft het geen relevantie.

Gekke fouten

Wat overblijft is een redelijk spannend boek met enkele mooie personages. Door het gebrek aan urgentie ga je echter letten op fouten waar je anders overheen zou hebben gelezen. Waarom zouden joodse kolonisten de El-Aksamoskee opblazen? Ligt de Rotskoepel niet meer voor de hand? Is het werkelijk denkbaar dat een classicus nog moet ontdekken dat in de Oudheid religie automatisch politiek was? Waarom de simplistische tegenstelling tussen religie en wetenschap als vertrekpunt genomen, terwijl de eigenlijke discussie alweer een eeuw gaat tussen enerzijds gelovigen en wetenschappers die menen dat hun kenwijzen geen raakvlakken hebben en anderzijds gelovigen en wetenschappers die menen dat dit wel zo is?

Erger is dat er niet één geslaagde grap in zit. Vidal wist het komisch potentieel van een tijdreis beter uit te buiten door Jezus een kerk te laten binnenwandelen, Paulus de follow-up-mail te laten uitvinden en een van de personages te laten opmerken dat Pilatus wel wat leek op David Bowie. Vidal voert zichzelf ten tonele als bewoner van Rome en schetst een zelfportret dat even vilein is als zijn portret van Jezus. De Amerikaanse schrijver ontziet niets en niemand, en boeit daardoor méér. Piet Meeuse mag dan sympathieke dingen zeggen over het belang van humor, het is  Gore Vidal die begrijpt hoe humor werkt.

[Deze recensie verscheen eerder op Recensieweb.]

#DesideriusErasmus #GoreVidal #historischeRoman #JesusChristSuperstar #JezusVanNazaret #MahatmaGandhi #MelGibson #Mishna #PietMeeuse #roman

Andrew Niccol – „Gattaca“ (1997)

Die Dystopie ist ein klassisches Motiv des Science-Fiction-Genres. In diesem Gen-Technik-Thriller wird die Konsequenz der Wissenschaft zu einem Alptraum, den Individuen durch subversive Anarchie unterwandern und letztlich ad absurdum widerlegen. Ein episches Debüt von Andrew Niccol (Buch & Regie), das bis heute nichts von seiner Bedeutung verloren hat. (ZDF, Wh)

Zum Blog: https://nexxtpress.de/b/uc7

What pre-1985 science fiction are you reading? + Update No. XXVI

• A selection of read volumes from my shelves

What pre-1985 science fiction are you reading or planning to read next month? Here’s the August installment of this column.

The Power of the List. I adore lists. I’ve compiled lists of science fiction stories on my site about generation ship stories, immortality (abandoned), overpopulation (abandoned), and sports and games (abandoned). I religiously update my SF Novel and Short Story Review index and the Best SF Novels I’ve reviewed index. In your exploration of genre, I imagine you’ve encountered a “Best Of” list that horrified you — they tend to generate controversy, argument, and all sorts of impulsive takes. Lists can be dangerous. Lists can suggest canon. Lists exclude. Lists can be incomplete. Lists can motivate. Ian Sales, a long-time critic, author, and visitor to my site, created the SF Mistressworks (unfortunately, also abandoned) website in response to an egregious list that demonstrate utter ignorance about the wonderful SF written by women.

In its incubative form, a thematic list might suggest an encyclopedic possibility — i.e. ALL of the science fiction on a particular topic. You could create patterns and arguments about the nature of the contemporary genre vs. the past without realizing how incomplete a list might be. This, perhaps irrational, fear motivates me to track down pre-1985 stories for Olav’s wonderful Organized Labor in Science Fiction list at the Unofficial Hugo Book Club Blog. I recently went full deep dive into the strange territories of pre-WWI utopian and dystopian literature about unions (inspired by my recent history reading noted later in this post). I certainly hadn’t heard of Nensowe Green’s One Thousand Years Hence (1882) or E. A. Johnson’s Light Ahead For The Negro (1902). Over the last two years or so I imagine I’ve added a good 80 stories and novels to the list. I even maintain a list of the works I’ve added to the list.

Lists are exciting!

Before we get to the photograph above and the curated birthdays, let me know what pre-1985 SF you’re currently reading or planning to read! 

The Photograph (with links to reviews and brief thoughts)

What am I writing about?

I’ve had a lull in writing in the last few months. That said, I’ve managed to post a review of George H. Smith’s “The Last Days of L. A.” (1959), for my ongoing undeclared “series” on nuclear terror, and “In the Imagicon” (1966), for my media landscape of the future series. I also posted short reviews of Joe Haldeman’s fix-up All My Sins Remembered (1977) and Burt Cole’s strident anti-war novel Subi: The Volcano (1957).

What am I reading?

My reading exploration of leftist thought of all different forms continues! I’m currently tackling Robert C. McGrath, Jr.’s American Populism: A Social History, 1877-1898 (1993). The Populists attempted to challenge the status quo of the Reconstruction south and the power of the railroads in the West. This brief political third party nabbed a few electoral votes. I wish more Americans knew the history of pragmatic socialism (in this instance, co-opts of all different shapes and sizes) amongst the rural working class. Fascinating stuff.

In the same, more utopian vein, I finished Edward K. Spann’s Brotherly Tomorrows: Movements for a Cooperative Society in America, 1820-1920 (1989). Also highly recommended — Fouriest-inspired American takes on socialism are diverse, bizarre, and relentlessly interesting. I can’t wait to visit more Harmonist sites. I still haven’t visited New Harmony, Indiana despite its relative proximity to my home in Indianapolis. And if I wasn’t traveling with my dog last week, I would have stopped by Old Economy Village, PA on my trip to Pittsburgh.

I also recently acquired on pre-order Oscar Winberg’s Archie Bunker for President: How One Television Show Remade American Politics (2025). Winberg explores the “intersection of television entertainment and American politics during the 1970s.” Count me in. Can’t wait to read this one.

A Curated List of SF Birthdays from the Last Two Weeks [names link to The Internet Speculative Fiction Database for bibliographical info]

September 23rd: Wilmar H. Shiras (1908-1990). is best known for her short stories in the Children of the Atom sequence–starting with “In Hiding” (1948)–about hyper-intelligent mutant children and a well-meaning psychiatrist who brings them together. I reviewed the majority of her early work here.

September 23rd: Richard Wilson (1920-1987). I’ve only reviewed Wilson’s controversial “Mother of the World” (1968). I have his lesser known, and I assume quite average, story “Strike” (1953) on my list to review for my labor in SF series.

• Jack Gaughan’s cover for the 1969 edition of Ursula Le Guin’s The Left Hand of Darkness (1969)

September 24th: Artist Jack Gaughan (1930-1985). While he’s never been one of my favorite big name artist of the era, I find an occasional cover or interior art appealing. His cover for the 1969 edition of Ursula Le Guin’s The Left Hand of Darkness (1969) is a great example.

September 24th: David Drake (1945-2023).

September 24th: John Kessel (1950-).

September 25th: J. Hunter Holly (1932-1982).

September 26th: Douglas R. Mason (1918-2013).

September 28th: Michael G. Coney (1932-2005). I really enjoy Coney’s work. Check out my reviews of “Those Good Old Days of Liquid Fuel” (1976), “The Mind Prison” (1971), and Hello Summer, Goodbye (variant title: Rax) (1975) if you’re new to his work.

September 30th: Artist Oliviero Berni (1935-).

September 30th: Vance Aandahl (1942-) wrote a range of short stories across the best SF magazines of the 60s (and more intermittently into the 90s). Read any of his work? He’s an unknown to me.

October 1st: Futurian, author, and editor Donald A. Wollheim (1914-1990).

October 1st: Artist Richard Corben (1940-2020).

October 2nd: Jack Finney (1911-1995). Best known for the Cold War paranoid thriller The Body Snatchers (1955). I need a copy.

October 2nd: Jan Morris (1926-2020). I acquired a copy of Last Letters from Hav (1985) a few years ago. I completely forgot about it until I saw the birthday notice!

October 3rd: John Boyd (1919-2013).

• Uncredited cover for the 1972 edition of Messiah (1954)

October 3rd: Gore Vidal (1925-2012). Wrote a handful of novels that could be classified as speculative or science fictional. I own a copy of Messiah (1954).

October 3rd: Ray Nelson (1931-2022). Best known for “Eight O’Clock in the Morning (1963), the source material for John Carpenter’s They Live (1988).

October 4th: A. M. Lightner (1904-1988).

October 4th: Gerald Jonas (1935-). Yes, I still need to read “The Shaker Revival” (1970)!

October 5th: Artist George Salter (1897-1967).

October 6th: David Brin (1950-). I adored Uplift sequence as an older teen — in particular The Uplift War (1987).

October 7th: H. H. Hollis (1921-1977).

October 7th: Jane Gallion (1938-2003). A poet best known for “gonzo pornography” occasionally on SF themes such as the post-apocalyptic nightmare Biker (1969), not an easy to find work. I want a copy due to her commentary, according to SF Encyclopedia, on “hippy culture gone haywire.”

October 8th: George Turner (1916-1997). I’ve only read Beloved Son (1978), but could not write a review. I have mixed memories of the book.

October 8th: Frank Herbert (1920-1986).

October 8th: Ted Reynolds (1938-).

• Richard Hescox’s “Fetch!”, 1980s.

October 8th: Artist Richard Hescox (1949-).

October 9th: Artist and Doubleday Press Art Director Margo Herr (1937-2005). If you want to know more about her time at Doubleday, check out my 2016 interview with artist Emanuel Schongut.

• Wojtek Siudmak’s cover for Fiction, #200, ed. Alain Dorémieux (1970)

October 10th: Artist Wojtek Siudmak (1942). I adore his early work. The cover above is a spectacular example.

October 11th: G. C. Edmondson (1922-1995).

October 11th: Doris Piserchia (1928-2021).

For book reviews consult the INDEX

For cover art posts consult the INDEX

For TV and film reviews consult the INDEX

#1950s #1960s #1970s #avantGarde #bookReviews #ChristopherPriest #GerardFConway #GoreVidal #history #KnutFaldbakken #paperbacks #sciFi #scienceFiction #UrsulaKLeGuin #writing