NASA optymalizuje wymogi dla SpaceX i Blue Origin. Wszystko po to, by zdążyć z lądowaniem na Księżycu w 2028 roku

Podczas gdy statek Orion (misja Artemis II) radzi sobie w kosmosie doskonale, NASA ma inny, o wiele poważniejszy ból głowy: czym właściwie astronauci wylądują na powierzchni Księżyca?

W najnowszym wywiadzie przedstawicielka agencji przyznała, że trwają intensywne prace nad uproszczeniem i optymalizacją wymagań dla lądowników tworzonych przez Elona Muska i Jeffa Bezosa.

Obecnie architektura programu Artemis zakłada, że załoga dotrze na orbitę Księżyca w statku Orion, a stamtąd przesiądzie się do tzw. Human Landing System (HLS), czyli lądownika, który zabierze ich na samą powierzchnię. Kontrakty na budowę tych niezwykle skomplikowanych maszyn otrzymały dwie prywatne firmy: SpaceX (z modyfikowanym statkiem Starship) oraz Blue Origin (z lądownikiem Blue Moon). Problem w tym, że czas płynie nieubłaganie, a zaplanowane na 2028 rok lądowanie w ramach misji Artemis III wydaje się coraz trudniejsze do zrealizowania. Termin ten ma zresztą ogromne znaczenie geopolityczne – Stany Zjednoczone za wszelką cenę chcą wyprzedzić chińskie plany załogowego lądowania na Srebrnym Globie.

Optymalizacja szans na sukces

Jak ujawniła w rozmowie z serwisem Ars Technica Lori Glaze, szefowa programów głębokiej eksploracji w NASA, agencja poprosiła obie firmy o propozycje na przyspieszenie prac. Kluczowym postulatem okazało się odejście od sztywnego wymogu korzystania z bardzo trudnej i kosztownej paliwowo orbity NRHO (near-rectilinear halo orbit).

Co to oznacza w praktyce? Pierwotnie lądowniki miały dokować do stacji Gateway właśnie na tej nietypowej, eliptycznej orbicie. SpaceX i Blue Origin zgodnie stwierdziły, że dotarcie tam, a następnie lądowanie i powrót, pożera potężne ilości cennego paliwa. NASA postanowiła rozważyć alternatywy. Jak przyznaje Glaze, agencja stara się zbalansować systemy, przenosząc część ciężaru manewrowego na statek Orion, odciążając tym samym komercyjne lądowniki.

Uproszczone procedury na powierzchni

Zmiany trajektorii to jednak nie wszystko. NASA przyznaje, że analizuje dostosowanie wymagań sprzętowych już na samej powierzchni Księżyca.

Oznacza to potencjalną rezygnację z części zaawansowanych systemów komunikacji między lądownikiem a załogą, czy wręcz ograniczenie dystansu, na jaki astronauci będą mogli oddalić się od pojazdu. Krótko mówiąc: przeprojektowujemy architekturę i optymalizujemy ilość zabieranego sprzętu, by lądownik był gotowy na czas.

Przed firmami kluczowe testy

Napięty harmonogram wymaga szybkich działań. Przed SpaceX wciąż stoi ogromne wyzwanie, jakim jest przetestowanie przetaczania paliwa na orbicie (tzw. propellant transfer), co ma nastąpić jeszcze w tym roku. Z kolei Blue Origin szykuje się do lotu testowego bezzałogowego lądownika Blue Moon Mk. 1, który ma udowodnić, że systemy nawigacyjne firmy poradzą sobie z precyzyjnym lądowaniem w trudnym, księżycowym środowisku.

Przedstawicielka NASA podkreśla, że obie firmy „traktują sprawę bardzo poważnie” i wykazują ogromne zaangażowanie, by zmieścić się w wyznaczonym na 2028 rok terminie. Pytanie jednak brzmi: jak wiele elementów architektury misji będzie musiała jeszcze dostosować NASA, by ten historyczny lot ostatecznie doszedł do skutku?

Dlaczego Orion zamilkł na 41 minut? Technologia łączności już istnieje, ale nie dla NASA

W kosmosie nie ma polityki ani technologii. Najbardziej ludzki moment misji Artemis II poruszył świat

O tej historii od wczoraj rozpisują się największe światowe media, na czele z dziennikiem „The New York Times”. I trudno się temu dziwić. Wśród inżynieryjnego żargonu, politycznych wyścigów i testów potężnych rakiet, nagle zobaczyliśmy coś zupełnie innego. Dowódca misji Artemis II, znajdując się najdalej od Ziemi w historii załogowych lotów, złożył wyjątkowy hołd swojej zmarłej żonie.

Są w eksploracji kosmosu momenty, w których cała ta niewyobrażalna technologia, budżety i narodowe ambicje nagle schodzą na drugi plan. Zamiast nich na pierwszym miejscu pojawia się człowiek, jego historia, kruchość i tęsknota. Taki właśnie moment przeżyliśmy podczas misji Artemis II, gdy statek Orion przemierzał mrok po niewidocznej stronie Srebrnego Globu.

Ziemia z perspektywy straty

Reid Wiseman, dowódca misji Artemis II, to weteran i twardy profesjonalista, na którego barkach spoczywa odpowiedzialność za cały historyczny lot. Jednak prywatnie to również człowiek, który przeszedł niewyobrażalną tragedię. W 2020 roku, po wyczerpującej walce z chorobą, zmarła jego żona, Carroll Wiseman.

Znajdując się w najdalszym punkcie od naszej planety, w miejscu, z którego nikt wcześniej nie spoglądał na Ziemię, Wiseman postanowił przypomnieć o kobiecie swojego życia. Decyzja o nieoficjalnym nazwaniu jednego z mijanych kraterów księżycowych imieniem Carroll to gest, który natychmiast stał się symbolem. Zderzenie kosmicznej pustki, miliona linijek kodu i najwyższych osiągnięć inżynierii z intymną tęsknotą jednego człowieka to obraz, który uderza mocniej niż jakikolwiek techniczny sukces tej misji. To prawdopodobnie najbardziej samotny pomnik, jaki kiedykolwiek zbudowano z miłości.

The Artemis II crew named a lunar crater after Commander Reid Wiseman's late wife, Carroll. What a beautiful and touching moment.

I'm not crying, you're crying 🤧 pic.twitter.com/3D1qgxK0jB

— Jenny Hautmann (@JennyHPhoto) April 6, 2026

Dlaczego ta historia tak na nas działa?

Temat, który wczoraj przebił się do głównego nurtu mediów, błyskawicznie obiegł świat. W komentarzach pod wpisami w mediach społecznościowych nie dyskutuje się już o przepustowości łącz, politycznych barierach czy specyfikacji technicznej Oriona. Ludzie dzielą się wzruszeniem, uświadamiając sobie, jak bardzo potrzebowali takiego ludzkiego akcentu w całej tej technologicznej machinie.

Loty kosmiczne zawsze były świadectwem ludzkiego geniuszu, ale historia Reida Wisemana przypomina, że to, co napędza nas do przekraczania kolejnych granic, to nie tylko matematyka i inżynieria. Nawet lecąc na Księżyc, zamknięci w kapsule ze stali i tytanu, najważniejsze rzeczy wciąż zabieramy ze sobą w sercu.

NASA chwali się zdjęciami z kosmosu. Tak Ziemię uwiecznił m.in. iPhone 17 Pro Max [galeria]

Dlaczego Orion zamilkł na 41 minut? Technologia łączności już istnieje, ale nie dla NASA

W nocy z poniedziałku na wtorek statek Orion zamilkł na 41 minut, przelatując za niewidoczną z Ziemi stroną Księżyca. Przerwa w łączności brzmi jak powrót do czasów misji Apollo, zwłaszcza że wokół Srebrnego Globu krążą już satelity, które mogłyby temu zapobiec. Dlaczego NASA z nich nie skorzystała? Odpowiedź kryje się w geopolityce i protokołach bezpieczeństwa.

Podczas gdy miliony widzów na Ziemi z zapartym tchem odliczały minuty do odzyskania łączności ze statkiem Orion, wielu obserwatorów misji zadawało sobie jedno proste pytanie: czy w 2026 roku naprawdę musimy tracić sygnał z astronautami? Przecież odpowiednia infrastruktura telekomunikacyjna już tam jest!

Chińska sieć już działa

To nie jest żadna teoria spiskowa. Chiny jako jedyne państwo dysponują obecnie aktywną infrastrukturą przekaźnikową dla niewidocznej strony Księżyca. Mowa o satelitach Queqiao-1 (z 2018 roku) oraz znacznie nowocześniejszym Queqiao-2 (z 2024 roku). Znajdują się one w strategicznych punktach przestrzeni (tzw. punktach libracyjnych L2), z których „widzą” jednocześnie niewidoczną stronę Księżyca oraz Ziemię. To właśnie dzięki nim Chińczycy mogli z powodzeniem lądować tam swoimi bezzałogowymi misjami Chang’e-4 i Chang’e-6.

Dlaczego więc amerykański Orion, wchodząc w strefę ciszy radiowej, po prostu nie skorzystał z chińskiej infrastruktury przekaźnikowej?

Prawo ważniejsze niż wygoda

Na drodze staje bariera prawno-polityczna. Chodzi o tzw. Poprawkę Wolfa (Wolf Amendment) – amerykańską ustawę, która bezwzględnie zakazuje NASA bezpośredniej, dwustronnej współpracy z chińskimi instytucjami rządowymi bez specjalnej, wcześniejszej zgody Kongresu. Prawo to skutecznie blokuje dzielenie się technologią telekomunikacyjną w kosmosie.

Do tego dochodzi kwestia czysto techniczna. Systemy statku Orion są rygorystycznie zoptymalizowane pod amerykańską sieć Deep Space Network (DSN). Przekierowanie sygnału przez chińskie urządzenia wymagałoby ujednolicenia protokołów i wspólnych testów oprogramowania, co w obecnych realiach dyplomatycznych jest po prostu niemożliwe. W praktyce oznacza to, że problem braku łączności nie wynika z braku technologii, lecz z braku kompatybilnej i dostępnej infrastruktury.

Cisza jako ostateczny test

Dla NASA te 41 minut milczenia to jednak nie tylko prawny kompromis, ale celowy, niezwykle ważny element badawczy. Dla dowódcy Reida Wisemana i jego załogi był to również ważny sprawdzian zdolności do działania w całkowitej izolacji, polegając wyłącznie na systemach pokładowych Oriona, zanim wrócą w zasięg bezpiecznych anten.

Amerykanie nie zasypiają jednak gruszek w popiele, jeśli chodzi o innowacje. W ramach obecnej misji testowany jest eksperymentalny system łączności optycznej (laserowej) pod roboczą nazwą O2O (Orion Artemis II Optical Communications), który ma w przyszłości znacząco zwiększyć przepustowość transferu danych z kosmosu. Niestety, ta technologia również wymaga bezpośredniej linii widzenia z Ziemią lub przyszłymi, amerykańskimi przekaźnikami. Zanim więc USA zbuduje własną sieć satelitów na orbicie Księżyca, astronauci będą musieli przyzwyczaić się do chwilowej samotności.

NASA chwali się zdjęciami z kosmosu. Tak Ziemię uwiecznił m.in. iPhone 17 Pro Max [galeria]

41 minut absolutnej ciszy. Załoga Artemis II znika za niewidoczną stroną Księżyca [harmonogram i wideo]

To jedna z najbardziej wymagających i stresujących nocy od początku trwania misji Artemis II. Już za nieco około godzinę (publikujemy ten wpis ok. 23:40 polskiego czasu 6 kwietnia 2026 roku) czworo astronautów na pokładzie statku Orion znajdzie się po niewidocznej z Ziemi stronie Księżyca.

Stracą bezpośrednią łączność radiową z naszą planetą, pobiją historyczny rekord odległości ustanowiony przez Apollo 13 (w zasadzie już go pobili, ale wiemy, kiedy dokładnie staną się najdalszymi ludźmi w historii ludzkości) i doświadczą kosmicznego zaćmienia Słońca. Historia dzieje się na naszych oczach – oto dokładny harmonogram dzisiejszej nocy.

Kiedy ludzkość wraca w głęboki kosmos, emocje zawsze sięgają zenitu. Misja Artemis II wchodzi właśnie w swoją kluczową fazę. W nocy z poniedziałku na wtorek (6/7 kwietnia) statek Orion przeleci za niewidoczną z Ziemi stroną Księżyca (potocznie, choć błędnie, nazywaną „ciemną stroną”). Dla kontrolerów lotu w Houston (i milionów widzów przed ekranami) oznacza to jedno: 41 minut absolutnej, głuchej ciszy radiowej.

Masa Srebrnego Globu fizycznie zablokuje fale radiowe komunikujące statek z ziemską siecią Deep Space Network. W tym czasie astronauci (Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch i Jeremy Hansen) będą zdani wyłącznie na siebie, a jednym z ich zadań ma być w tym czasie prowadzenie obserwacji wizualnych niewidocznych z Ziemi kraterów (takich jak Orientale, Pierazzo czy Ohm, ale również nowe, nienazwane jeszcze kratery uderzeniowe).

Dla wszystkich, którzy planują zarwać noc, przygotowaliśmy dokładną ściągawkę z najważniejszymi momentami tego manewru.

Harmonogram lotu za Księżycem (czas polski – CEST)

• 00:44 – Utrata sygnału (LOS – Loss of Signal): statek Orion znika za krawędzią Księżyca. Następuje całkowite zerwanie łączności radiowej i telemetrycznej z Ziemią. Rozpoczyna się 41 minut milczenia.
• 00:45 – „Zachód Ziemi” (Earthset): z perspektywy załogi nasza błękitna planeta chowa się za księżycową tarczą. Od ponad półwiecza żaden człowiek nie miał okazji oglądać takiego widoku własnymi oczyma.
• 01:02 – Największe zbliżenie (Closest Approach): Orion znajduje się w najniższym punkcie swojej trajektorii nad powierzchnią Księżyca (w odległości ok. 7 500 – 7 600 km). Swoją drogą, znacznie dalej od powierzchni Srebrnego Globu niż Apollo 13.
• 01:05 – Ustanowienie nowego rekordu: Historyczny moment. Załoga osiąga maksymalny dystans od Ziemi (ponad 406 tysięcy kilometrów), oficjalnie bijąc rekord odległości lotu załogowego, ustanowiony przez misję Apollo 13 w 1970 roku.
• 01:25 – Odzyskanie sygnału (AOS – Acquisition of Signal): Orion wreszcie wyłania się zza Księżyca. Koniec nerwów w Houston – NASA odzyskuje kontakt głosowy oraz telemetrię ze statku.
• 01:25 – „Wschód Ziemi” (Earthrise): Astronauci ponownie widzą Ziemię wyłaniającą się majestatycznie nad księżycowym horyzontem. Liczymy na powtórkę poniższego zdjęcia (wykonanego przez załogę Apollo 8 w Wigilię Bożego Narodzenia 1968 roku):

To jednak nie koniec kosmicznych atrakcji na tę noc. Chwilę po odzyskaniu łączności, między 02:35 a 03:32, załoga Oriona doświadczy unikalnego zjawiska zaćmienia Słońca, które z ich perspektywy schowa się całkowicie za Księżycem na blisko godzinę. Na naszej planecie, niezależnie od naszej lokalizacji nigdy nie będziemy mieli okazji zobaczyć tak długo trwającego zaćmienia Słońca.

Gdzie oglądać historyczny lot?

Wydarzenie można śledzić na żywo dzięki oficjalnej transmisji NASA. Co ciekawe, agencja udostępnia przekaz jednocześnie na wielu platformach streamingowych – m.in. w serwisach Netflix, Amazon Prime Video, Apple TV, Hulu czy HBO Max, obok standardowej transmisji na YouTube.

Poniżej znajdziecie oficjalny odtwarzacz wideo. Zaparzcie mocną kawę – tej nocy po prostu nie wypada przespać.

Punkt bez powrotu. Misja Artemis II opuściła orbitę Ziemi i leci w stronę Księżyca

To już oficjalne. Po pomyślnym, trwającym niemal 6 minut odpaleniu głównych silników statku Orion, czworo astronautów misji Artemis II weszło na trajektorię, z której nie ma już odwrotu. Po raz pierwszy od ponad pół wieku ludzkość wyruszyła w głęboki kosmos.

Mniej więcej trzy czwarte żyjącej obecnie populacji Ziemi nigdy nie widziało na własne oczy (nawet na ekranach telewizorów) momentu, w którym ludzie opuszczają niską orbitę okołoziemską. Ostatni taki manewr miał miejsce w 1972 roku podczas misji Apollo 17. Teraz historia dzieje się na nowo.

Manewr „translunar injection” (TLI) polegał na precyzyjnym odpaleniu głównego silnika na 5 minut i 50 sekund, co nadało statkowi Orion odpowiednią prędkość, by wyrwać się z objęć ziemskiej grawitacji. Zanim podjęto tę kluczową decyzję, załoga (Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch i Jeremy Hansen) spędziła niezwykle intensywny dzień na orbicie, rygorystycznie testując systemy podtrzymywania życia i ręcznego sterowania (nie wszystko poszło jak trzeba, Outlook się wysypał, o czym pisałam wcześniej).

Jak poinformował Howard Hu, kierownik programu Orion ze strony NASA, wszystkie 24 silniki manewrowe spisały się bez zarzutu, a statek reagował na polecenia pilota lepiej, niż zakładały to symulacje. Sukces ten to gigantyczny krok dla całej inicjatywy Artemis. Orion zbliży się do powierzchni Księżyca już w najbliższy poniedziałek, a powrót i wodowanie na Oceanie Spokojnym zaplanowano na 10 kwietnia.

Artemis II leci na Księżyc, z nim iPhone’y – trudno o lepsze świętowanie jubileuszu Apple

Czekaliśmy na to ponad pół wieku. 2 kwietnia krótko po północy polskiego czasu najpotężniejsza rakieta w historii NASA wyniosła czworo astronautów w kierunku Księżyca.

Misja Artemis II to nie tylko powrót ludzkości w głęboki kosmos po 54 latach przerwy, ale też – co zauważyli bystrzy fani nowych technologii – nieoficjalne, iście kosmiczne obchody 50. urodzin Apple.

New iPhones are being packed into the suits of the Artemis II Crew!

There is something very familiar about the iPhone look that will make the Moon feel accessible, we are literally going to see the lunar surface through the same lens we use to capture our own lives every day. pic.twitter.com/sDDM5NSRMX

— Owen Sparks (@OwenSparks) April 1, 2026

Ziemia drży, Orion leci w kosmos

Start nastąpił dokładnie o 00:35 czasu polskiego (środa, 18:35 czasu wschodniego) z historycznego kompleksu startowego 39B w Centrum Kosmicznym im. Kennedy’ego na Florydzie. Potężna rakieta Space Launch System (SLS) o wysokości 98 metrów wygenerowała 39,1 miliona niutonów ciągu, oficjalnie przyćmiewając legendarne maszyny Saturn V z programu Apollo.

Na szczycie tej imponującej konstrukcji, wewnątrz statku Orion, zasiadła czteroosobowa załoga:

• Reid Wiseman (50 lat) – dowódca misji, kapitan Marynarki Wojennej USA.
• Victor Glover – pilot statku.
• Christina Koch – specjalistka misji.
• Jeremy Hansen – kanadyjski astronauta, reprezentujący Kanadyjską Agencję Kosmiczną (CSA).

Zaledwie kilka minut po starcie, przelatując nad Oceanem Atlantyckim, dowódca zameldował z kokpitu z niesamowitym spokojem: „Mamy piękny wschód Księżyca. Zmierzamy prosto na niego”.

Kosmiczny jubileusz z nadgryzionym jabłkiem

Start Artemis II zbiega się z wyjątkową datą dla branży technologicznej. Równo 50 lat temu, 1 kwietnia 1976 roku, Steve Jobs i Steve Wozniak założyli firmę Apple. Jak zauważają rozemocjonowani komentatorzy na platformie X (w tym m.in. znany obserwator branży Owen Sparks), trudno o lepsze uświetnienie tego jubileuszu.

Na pokładzie statku kosmicznego zmierzającego w stronę Księżyca znalazły się urządzenia z iOS – w tym iPhone’y i iPady. Technologie konsumenckie Apple już wcześniej brały udział w testach interfejsów (np. w ramach projektu Callisto podczas bezzałogowej misji Artemis I), a dziś na dobre wpisały się w krajobraz współczesnej eksploracji kosmosu. Choć Orion posiada klasyczne, fizyczne kontrolery dla pilota, integracja nowoczesnych tabletów i smartfonów pomaga astronautom w komunikacji i zarządzaniu zadaniami w sposób, o jakim w czasach misji Apollo mogliśmy tylko czytać w literaturze science fiction.

Dziewięć dni, które przejdą do historii

Warto podkreślić, że Artemis II to misja testowa i załoga nie wyląduje jeszcze na Srebrnym Globie (to zadanie powierzono misji Artemis IV w 2028 roku). Astronauci wykonają przelot wokół Księżyca, testując systemy transportowe i podtrzymywania życia.

Oto kluczowe liczby i etapy tej misji:

• 406 840 km od Ziemi – na taką odległość odlecą astronauci. Nastąpi to w poniedziałek, 6 kwietnia. Nikt w dotychczasowej historii ludzkości nie znalazł się tak daleko od naszej planety.
• Niewidoczna strona Księżyca – załoga zobaczy na własne oczy obszary, które dotąd eksplorowały głównie roboty i sondy. Będą weryfikować „gołym okiem” to, co dotychczas widzieliśmy tylko na zdjęciach z satelitów.
• Ręczne sterowanie – pilot Victor Glover ręcznie poprowadzi statek Orion, zbliżając się do odrzuconego górnego stopnia rakiety SLS na odległość zaledwie 10 metrów, w celu przetestowania zwrotności i reakcji statku.
• Prędkość wejścia: 40 000 km/h – wykorzystując asystę grawitacyjną Księżyca, Orion rozpędzi się do około 11 kilometrów na sekundę, zanim uderzy w ziemską atmosferę.
• 10 kwietnia – tego dnia planowane jest wodowanie u wybrzeży Kalifornii.

Stawka wyższa niż kiedykolwiek

Dla NASA, która przez dwie dekady zainwestowała w program Artemis blisko 100 miliardów dolarów, ten start to ostateczny sprawdzian technologiczny. Agencja znajduje się w otwartym wyścigu kosmicznym z Chinami, a powodzenie obecnego lotu szeroko otwiera drzwi dla planowanych lądowników księżycowych od firm Elona Muska (SpaceX) i Jeffa Bezosa (Blue Origin).

Klamka zapadła. Era powrotu na Księżyc rozpoczęła się na naszych oczach.

Księżycowa katapulta od SpaceX. Elon Musk pokazuje, jak zrewolucjonizować transport surowców w kosmosie

Kiedy Elon Musk wrzuca do sieci trzyipółminutowe wideo z krótkim dopiskiem „Mass drivers on the Moon!”, można być pewnym jednego: inżynierowie SpaceX właśnie wzięli na warsztat kolejną koncepcję rodem z twardego science fiction.

Wizja budowy potężnych elektromagnetycznych wyrzutni na Srebrnym Globie to jednak nie tylko efektowna animacja. To pragmatyczny, oparty na bezlitosnych prawach fizyki plan na to, jak tanio i skutecznie eksploatować kosmos.

Najnowszy materiał wideo udostępniony przez SpaceX i samego Muska na platformie X (dawniej Twitter) rozbudza wyobraźnię. Widzimy na nim koncepcję tak zwanego „mass drivera”, czyli potężnej, napędzanej elektromagnetycznie katapulty, zlokalizowanej na powierzchni Księżyca. Jej zadanie jest proste, ale fundamentalne dla przyszłości podboju kosmosu: wystrzeliwanie ładunków na orbitę bez użycia ani jednej kropli paliwa rakietowego.

Mass drivers on the Moon!
pic.twitter.com/fqMVuYwEi9

— Elon Musk (@elonmusk) March 22, 2026

Fizyka sprzyja odważnym. Dlaczego Księżyc?

Aby zrozumieć, dlaczego SpaceX w ogóle zaprząta sobie głowę budową gigantycznych torów magnetycznych na innym ciele niebieskim, trzeba spojrzeć na warunki panujące na Srebrnym Globie. Księżyc to absolutnie idealne miejsce dla tego typu infrastruktury.

Po pierwsze, grawitacja jest tam sześciokrotnie słabsza niż na Ziemi. Po drugie, i najważniejsze – Księżyc nie posiada gęstej atmosfery. Oznacza to brak oporu powietrza. Na Ziemi wystrzelenie ładunku z ogromną prędkością tuż nad powierzchnią gruntu skończyłoby się jego natychmiastowym spaleniem w wyniku tarcia (nie wspominając o potężnym gromie dźwiękowym). Na Księżycu? Ładunek może bez problemu rozpędzić się na długim, magnetycznym torze do pierwszej prędkości kosmicznej i gładko wejść na orbitę.

Kawałek większej, surowcowej układanki

Wideo opublikowane przez Muska to nie sztuka dla sztuki. Budowa „mass drivera” idealnie wpisuje się w szerszą strategię SpaceX oraz programów takich jak Artemis.

Przyszłe bazy księżycowe będą musiały wydobywać lokalne surowce – lód wodny (do produkcji tlenu i wodoru), regolit do budowy habitatów czy cenne minerały (np. hel-3). Wynoszenie tych zasobów na orbitę księżycową za pomocą tradycyjnych rakiet byłoby skrajnie nieopłacalne, bo wymagałoby ciągłego dostarczania paliwa z Ziemi. Elektromagnetyczna katapulta rozwiązuje ten problem. Zasilana z ogromnych farm paneli słonecznych, może strzelać w kosmos tonami urobku, który następnie trafi do orbitalnych stacji przesiadkowych lub posłuży do tankowania statków Starship lecących w stronę Marsa.

Oczywiście, to co pokazał Elon Musk, to na razie tylko (i aż) efektowny render. Zbudowanie kilometrowych torów magnetycznych w warunkach ekstremalnych różnic temperatur i wszechobecnego, niszczącego sprzęt pyłu księżycowego, to wyzwanie inżynieryjne najwyższej próby. Zanim w ogóle o tym pomyślimy, SpaceX musi najpierw dowieźć na Księżyc ciężki sprzęt, a do tego posłużą specjalne, księżycowe wersje Starshipa.

Jeśli jednak firma z Hawthorne w ciągu ostatnich lat udowodniła nam cokolwiek, to to, że potrafi zamieniać szalone wizje w latający sprzęt szybciej, niż ktokolwiek zakładał. Katapulty na Księżycu przestały być domeną pisarzy science fiction – właśnie trafiły na deski kreślarskie jednej z najpotężniejszych firm kosmicznych świata.

Elon Musk łączy SpaceX i xAI. Plan? Milion „latających serwerowni” i budowa „czującego słońca”

AI bez lukru #41: Podbój kosmosu tylko z AI

Cześć! Z tej strony Tomek Turba. AI bez lukru to cykl moich felietonów o sztucznej inteligencji bez marketingowego lukru, bez korporacyjnych slajdów i bez bajek o “rewolucji, która wszystko zmieni”. Pokazuję AI taką, jaka jest naprawdę: z absurdami, wpadkami, halucynacjami i konsekwencjami, o których rzadko mówi się głośno. Bez zadęcia,...

#Aktualności #Teksty #Ai #BezLukru #Felieton #Kosmos #Księżyc #Podbój

https://sekurak.pl/ai-bez-lukru-41-podboj-kosmosu-tylko-z-ai/