Snowflake by MoxieFlux1DS

Image model: MoxieFlux1DS

https://ai.forfun.su/2026/02/17/snowflake-by-moxieflux1ds-24/

Pyramid Paradise

Create a futuristic scene in Egypt during a sunny day, depicting a powerful tsunami wave crashing against the ancient pyramids. Adhere to the minimalist aesthetic of Splash Painting, inspired by Francisco Goya's techniques. The composition should include a lone figure, Daphne, dressed in traditional Egyptian attire, standing on a rooftop, gazing at the tumultuous sea with a mix of fear and awe. Incorporate sparse yet striking elements: the towering pyramids against the turbulent sky, a few […]

https://ai.forfun.su/2026/01/31/pyramid-paradise/

“The Third of May 1808” by Francisco Goya

The painting "The Third of May 1808" is a masterpiece by Spanish artist Francisco Goya, depicting the brutal execution of common people by French soldiers during the Spanish War of Independence in 1808. This significant work serves as an emotional and vivid reminder of the atrocities of war. It is housed in Museo del Prado, Madrid, Spain. The Third of May 1808 depicts a moment from the Dos de Mayo uprising when Spanish civilians revolted against French occupation forces led by Napoleon […]

https://ai.forfun.su/2026/01/15/the-third-of-may-1808-by-francisco-goya-3/

Judgment

Today we have the Judgment card, which signifies a major awakening and rebirth on the horizon. This powerful card indicates that old patterns, habits, and energies are being released to make way for new beginnings. As the Judgment card appears, it's as if the universe is sending a loud and clear message: "It's time to let go of what no longer serves you and get ready to rise from the ashes like the phoenix." This card often represents a major turning point or a wake-up call that shakes […]

https://ai.forfun.su/2026/01/15/judgment-7/

“The Third of May 1808” by Francisco Goya

“The Third of May 1808” depicts the execution of Spanish civilians by French firing squads after the uprising in Madrid. Painted by Francisco Goya, it’s a powerful anti-war statement and a poignant portrayal of human suffering. The painting’s dramatic lighting and focus on the victims’ faces heighten its emotional impact. This is how the WildCardXXLAnimation image generation model "sees" the "The Third of May 1808" painting by Francisco Goya. Text model: gemma3 Image model: […]

https://ai.forfun.su/2026/01/13/the-third-of-may-1808-by-francisco-goya-2/

The Third of May 1808 by Francisco Goya, 1814 (oil on canvas)
#franciscogoya #oilpainting #politicalart #warart

Francisco Goya in Brussel (maar niet voor mij)

Oorlog

In Bozar, een van de culturele instellingen op de Brusselse Kunstberg, is nog tot 11 januari een expositie over de Spaanse schilder Francisco Goya en de moderniteit. De gedachte achter de tentoonstelling is interessant: Goya geldt in Spanje al zo’n twee eeuwen als onontkoombaar nationaal symbool, en daarom is het de moeite waard te bekijken hoe latere kunstenaars zich tot hem hebben verhouden. Omdat ik afgelopen donderdagmorgen wakker werd in een hotel bij het Centraal Station van Antwerpen, was ik slechts een treinreis van de expositie gescheiden, want Bozar ligt in Brussel op een boogscheut van het Centraal Station.

Leerzaam was het bezoek zeker, maar het waren vooral dingen over mezelf die ik leerde. Dat ik al na een half uur klaar was, lag zeker niet aan de tentoonstelling. Er was origineel werk van de beroemde schilder; de inleidende documentatie over Goya’s leven en postume groei tot nationaal symbool was voorbeeldig; en er werd dus getoond hoe latere kunstenaars op zijn oeuvre reageerden. Zeg maar dat de een de Geklede Maja kopieerde en de ander z’n eigen versie van de Naakte Maja maakte. De rauwe oorlogsverslaggeving van Los Desastres de la Guerra inspireerde enkele even naargeestige werken. Het bleef niet beperkt tot twee dimensies: Bozar toonde ook wat kleine sculptuur.

Heel mooi dus, maar ik ben dus vrij snel weg gegaan. De simpele waarheid is: het was te druk. Er waren te veel mensen om alles rustig te bekijken. Al in de eerste zaal sprak een gids een groep toe. Zelfs als zo iemand whispers gebruikt, zoals musea steeds vaker aanbieden, zijn omstanders gedwongen mee te luisteren. Natuurlijk is het alleen maar goed dat er gidsen zijn – laat dat voorop staan – maar het zou fijn zijn als iemand die anderen dwingt tot meeluisteren, iets vertelt dat interessant is. Als een gids uitleggen moet van welke oorlog Goya ooggetuige was, dan heeft zo’n groep niet de moeite willen nemen zich voor te bereiden op het museumbezoek. Ik wil niet al te stellig, al te arrogant of al te pedant klinken, maar eigenlijk hebben zulke mensen niet zo veel te zoeken in een museum. Een bezoeker mag een inspanning leveren. Je komt naar een museum om jezelf te verrijken, toch?

Meer geluidsoverlast: de expositie bestond niet alleen uit afbeeldingen en sculptuur, maar er waren ook geluidsfragmenten, zoals van een mannenkoor. Bozar is niet het enige museum dat geluid is gaan gebruiken; het is museaal in de mode. En dat is ronduit gek. Musea zetten immers in op inclusiviteit. En terecht. Het is immers de culturele missie iets over het voetlicht te brengen bij zoveel mogelijk mensen. Het is bovendien meegenomen als de bezoekersaantallen en de inkomsten hoger zijn. Er is dus een goede invalidentoegang en geen museum verjaagt astmapatiënten met pakweg een rookinstallatie. Maar zoals ook Bozar toont, worden musea voor mensen met hyperacusis ontoegankelijker. Dat kan de bedoeling niet zijn.

Ik had echt vooruitgezien naar de tentoonstelling over Francisco Goya. Met opzet had ik vanuit Antwerpen het rustige boemeltreintje genomen; met opzet was ik alvast bij Brussel Noord uitgestapt om wandelend en ontspannen aan te komen op de Kunstberg. Maar het bezoek liep dus uit op een teleurstelling. Ik leerde donderdag vooral dat ik te oud word voor hedendaags museumbezoek. De nieuwe tijd, net wat u zegt.

Niet dat ik totaal voor niets naar Brussel ben gereisd. De museumboekhandel van Bozar is een waar paradijs en even verderop is La maison de la Bande Dessinée, dus ik had wat artistieks te lezen in de trein naar huis. Het was een boemel, het was prettig rustig, en dat is de voorwaarde om van kunst te genieten.

#bozar #brussel #franciscoGoya #hyperacusis #inclusiviteit #schilderkunst

Tweeënzeventig uur Spanje (3)

San Clemente, Segovia

In mijn voorvorige blogje vertelde ik dat ik naar Spanje was gegaan voor het Hay Festival in Segovia, en in het vorige blogje beschreef ik het vraaggesprek. De dag erna, afgelopen zaterdag, ben ik naar Madrid gegaan, omdat ik dolgraag het Museo de América wilde bezoeken, dat vlakbij het busstation Moncloa is. Mijn bus ging niet al te vroeg, dus ik had tijd om langs enkele romaanse kerkjes in Segovia te lopen, die allemaal de narthex bleken te hebben aan de zijkant in de plaats van de voorkant.

De bus naar Madrid zat behoorlijk vol met Duitse pelgrims die op weg waren naar Santiago de Compostela, wat me nogal verbaasde, omdat het heiligdom de andere kant op was. Even verbazingwekkend was de jonge vrouw naast me in de bus, die tekeningen zat te maken op een tablet en bij aankomst een compleet stripverhaal had vervaardigd.

De Madrid-stèle

Museo de América

Over het Museo de América, dat meer heeft te bieden dan alleen de collectie precolumbiaanse kunst waarvoor ik kwam, zal ik nog eens bloggen. Er is veel over te vertellen en bijna allemaal positief. Het enige nadeel is dat alle uitleg en het volledige aanbod in de museumboekhandel Spaanstalig is; ik had graag een Engelse catalogus aangeschaft. Ik ben er vrij lang gebleven. Het topstuk is de Madrid-codex: net als de Dresden-codex (waarover ik twee weken geleden schreef) een echt Maya-boek. Ik kan nu claimen dat ik in tien dagen de helft van alle overgebleven Maya-literatuur heb bekeken.

Ik wandelde door naar de Tempel van Debod, een Egyptisch gebouwtje dat, net als “onze” Tempel van Taffeh, door de Egyptische overheid cadeau is gedaan als dank voor archeologische hulp bij de aanleg van de Aswan-dam. Het was vrij druk en de bewaker zei dat ik later moest terugkomen, wat ik niet meer heb gedaan.

Madrid

Een vriendelijke mevrouw van de ambassade had me gezegd dat ik zeker langs het Koninklijk Paleis moest wandelen, maar ze zal niet hebben geweten hoe goed dat advies was. Een paar maanden geleden blogde ik over Spanje in de Late Oudheid, en toen noemde ik ook vorsten als Eurik, Leovigild en Pelagius. Er bleken standbeelden van deze heren voor het paleis te staan, die mooi demonstreren hoe Spanje een geschiedbeeld had (of heeft) waarin er culturele continuïteit is van Visigotisch Iberië via de Asturische leider Pelagius naar de middeleeuwse koninkrijken.

Pelagius van Asturië

Via de Plaza de la Villa en de Plaza Mayor en door de Barrio de las lettras bereikte ik de laatste bestemming van de dag: het Prado. Ik hoopte de buste van Xenofon te zien, maar de sculptuurafdeling bleek gesloten. Ik was al wat moe, maar ik denk dat ik het ook anders geen fijn museum zou hebben gevonden. Je koopt kaartjes in het noorden, moet naar een ingang in het oosten en kan je bagage in bewaring geven op de eerste verdieping in het zuiden. Zo schept het museum zogeheten B-bewegingen: verplaatsingen die nodig zijn om de eigenlijke verplaatsingen te maken, zoals auto’s die, na de eigenlijke rit, rondrijden op zoek naar een parkeerplaats. Teveel B-bewegingen in een museum dragen bij aan onaangename drukte. Ik heb het bezoek aan het Prado dus beperkt tot drie schilderijen van Francisco Goya. (Meer dan drie doeken bekijken in een museum is sowieso een belediging van de schilderkunst.)

Een rumoerige bus bracht me terug naar Segovia. Ik moet nu aan “name dropping” doen en schrijven dat ik die avond dineerde met iemand uit de familie De’ Medici, en dat we spraken over literatuur, de eenzijdige aandacht voor Engelse publicaties en over onze uitgevers. En die opmerking doet me denken aan de autobiografie van Casanova, die eindeloos schrijft over zijn conversaties met de Europese aristocraten met wie hij placht te souperen.

Geestelijk welbevinden

Ik wilde het zaterdag niet te laat maken, want mijn hoofd zat nog vol Madrileense indrukken, en wandelde terug naar het hotel. Een boekhandel had als opschrift op de gesloten rolluiken dat wie veel leest en veel reist, veel ziet en veel weet: een citaat van Don Quichot, en we weten allemaal wat het vele lezen bij die weergaloze ridder heeft aangericht. Ik hou van de zelfspot dat een boekhandel de klanten wijst op de gevaren voor het geestelijk welbevinden.

Zondagmorgen nam ik afscheid van Jan-Willem, reisde ik terug naar Madrid en vloog ik naar Nederland. Alles bij elkaar ben ik iets meer dan tweeënzeventig uur in Spanje geweest. Elk buitenland heeft weer andere buitenlanden: in Dresden merk je dat je bij Tsjechië en Oostenrijk bent, in Spanje realiseer je je dat voor Spanjaarden Zuid-Amerika heel nabij is. Het helpt je om je eigen wereldje wat te relativeren. Dit bezoek was even kort als waardevol.

#debod #franciscoGoya #madrid #museoDeAmerica #prado #santiagoDeCompostela #segovia #spanje #taffeh #vanitasVanitatum #xenofon

Algiers 1808

Boutins landkaart van Algiers (noord is rechts)

Begin 1808 stond Napoleon op het hoogtepunt van zijn macht. Hij had de Rijnbond gesticht, hij had bij Jena het onoverwinnelijk geachte Pruisen verslagen, hij had goede hoop met het Continentaal Stelsel de Engelsen eindelijk op de knieën te drukken, hij had met Rusland het vredesverdrag van Tilsit gesloten. Tijd dus om op weg te gaan naar nieuwe veroveringen.

Napoleon liet zijn oog vallen op de Barbarijse Staten, zeg maar het huidige Marokko, Algerije, Tunesië en Libië. Ik blogde er al eens over. Het doel was om de Middellandse Zee tot een Franse binnenzee te maken. Bijkomend voordeel was dat hij zich kon presenteren als bestrijder van de Barbarijse kapers, die christelijke zeelieden gevangen namen en tegen hoge losgelden weer vrij lieten. In april 1808 vroeg Napoleon zijn minister van Marine of er een haven aan de Algerijnse kust was waar een eskader veilig beschermd zou kunnen landen zonder gevaar te lopen te worden aangevallen door een overmacht van vijandelijke schepen. Verder wilde de keizer weten in welk seizoen ziektes het minst te vrezen waren en welk het klimaat het geschiktst was.

De minister stuurde legeringenieur Vincent-Yves Boutin uit om te onderzoeken waar de Grande Armée het beste aan land kon gaan. De man arriveerde eind mei en zwierf twee maanden door Algiers en omgeving. Hij ging vermomd als visser, omdat hij zo kon gaan zitten hengelen zonder opzien te baren, en ondertussen de diepte van de zeebodem kon peilen.

Het rapport is over en bevat zelfs een kleine atlas van vijftien landkaarten. De muren van Algiers waren weliswaar oud, maar elf tot twaalf meter hoog, voorzien van schietgaten en in totaal 214 plaatsen waar de verdedigers geschut zouden kunnen opstellen. Het garnizoen van de dey van Algiers was hooguit 15.000 man sterk. De bevolking telde ongeveer 60.000 tot 80.000 mensen; in de magazijnen lag voedsel voor drie maanden. Boutin keek ook naar de volksgezondheid: “geslachtsziekten zijn wijdverspreid, ringworm en schurft komen veel voor”. En de beste plek voor de invasie lag even ten westen van Algiers: Sidi Ferrouch of, zoals het tegenwoordig heet, Sidi Fredj.

Boutin, die na vertrek uit Algiers nog even gevangen zat op Malta, keerde met dit rapport terug naar Frankrijk en Napoleon kon beginnen aan zijn voorbereidingen, ware het niet dat het intussen behoorlijk onrustig was in Spanje; u kent wellicht Goya’s schilderij 3 mei 1808. Het onderdrukken van de Spaanse Opstand had ’s keizers prioriteit en de invasie van Algerije werd uitgesteld. En uitstel werd afstel, want er kwam een Russische veldtocht, er kwam een volkenslag bij Leipzig, er kwam een ballingschap op Elba, er kwam een slag bij Waterloo, en er kwam een ballingschap op Sint-Helena. In Frankrijk kwam Karel X aan de macht.

In 1830 gelastte die alsnog de invasie van Algerije. De plannen lagen immers al tweeëntwintig jaar klaar. De landing vond plaats bij Sidi Fredj en Algerije was Frans tot 1962. In Algiers is nog steeds een straat vernoemd naar Vincent-Yves Boutin.

#algerije #algiers #barbarijseStaten #franciscoGoya #karelX #napoleonBonaparte #sidiFredj #vincentYvesBoutin

#ai #aiArt #aiArtWork #RenaissanceArt #AlbrechtDurer #KatsuhiroOtomo #FranciscoGoya #TibetanMonastery #SurrealArt #EtherealVibes #ExpressivePower #TemporalEchoes #LowKeyLight #CinematicArt #StarryScene #ArtComposition #ai #aiArt #aiArtWork #Renaissance #AlbrechtDurer #KatsuhiroOtomo #FranciscoGoya #TibetanMonastery #Surrealism #Ethereal #ArtComposition #LowKeyLight #UltraClear #ExpressiveArt #Cinematic #StarryNight