otfiriT 
Mi ĵus publikigis novan rakonton »Livero«. Ĝi temas pri franca junuliĉo, lernanta vitristo, kiu liveras glason al sinjoro en proksima urbeto. Mi rekomendas legi ĝin kun pomsuko, pomvino, aŭ zingibra teo. Kaj iom da indulgo, se vi estas franco. Bonan legapetiton! 
Iuj homoj faris kaj uzas etikedojn por montri, ke iliaj verkoj estas faritaj home, sen helpo de maŝina lernado. Sed ĉar neniu el ili sufiĉe plaĉis al mi, mi faris mian propran. 
Nun aliuloj povas uzi ĝin, aŭ (pli verŝajne) trovi, ke ĝi ne sufiĉe plaĉas al ili, kaj fari sian propran. Varieco ja estas spico de homa vivo. 
#lang_eo #AI #artefarita_intelekto #ML #maŝina_lernado #retetikedoj #verkoj
Hodiaŭ mi publikigis novan rakonton kun la nomo »Mortanĝelo«. Ĝi temas pri verkisto, kiu pasigas siajn lastajn momentojn per lukto kontraŭ tempo, strebante fini sian lastan strekon antaŭ sian lastan spiron, antaŭ ol la mortanĝelo lin forprenos. 
Mi pensas, ke la rakonto bone akordas verdan teon aŭ cikorion. Agrablan legadon.
Mi ĵus publikigis tre mallongan teruran rakonton: La kelo. Ĝi estis skribita en konkureto kun @jadedctrl, kaj iom inspirita de la teruraj rakontoj de @vilhelmo.
Teruro estas nekutima kaj eksperimenta verko-speco por mi, sed jen. Eble vi almenaŭ timetos. 
Mi ĵus publikigis novan, tre mallongan rakonton: »Fulmo«. Ĝi estas facila por cerbo kaj koro. Mi invitas vin legi kaj komenti! (Kaj kopii, redakti, traduki… ĉar ĝi estas libera, laŭkutime.) 
#lang_eo #arto #libera_arto #libera_kulturo #rakontoj #verkoj
Torĉon de la idealo ni fiere portas,
ĝis aŭ korpo aŭ la flamo iutage mortas.
Aŭ, se Dio veni lasos, ni la celon venos,
kaj torĉojn de idealo ĉiuj homoj tenos.
Forte brulas justa fajro je torĉo kaj koro,
sed ni devos ĝin finporti ĝis forfora foro;
foro, kiun la okuloj ne kapablas koni,
kaj en kiu por espero tro facilas droni.
Forte brulas la kuraĝo je unua paŝo,
sed je lasta ĝi paliĝas, etiĝas ĝis kaŝo.
Forte revas juna homo pri la faroj samaj,
kiujn ĝi en maljuneco ofte trovas vanaj.
Ne rigardu foran foron, serĉante la tempon,
en kiu la idealo festos sian venkon!
Ne tie vi trovos pacon, nek pli grandan forton,
ĉar ne eblas al mortulo malkovri la sorton.
Por la ŝarĝo surprenita ne serĉu kompenson;
neniu ĝin povos pagi, forĵetu la penson!
Se la flamo ektenita konsistigas bonon,
vi jam havas tion, kio vivindigas homon.
Ni ne estas destinitaj atesti sukceson,
nek de vojo suferita anonci la ĉeson.
Ni ne estas tiuj, kiuj montopinton tuŝos,
nek kiuj la bonajn penojn kaj intencojn fuŝos.
Torĉon de la idealo ni fiere levas,
por la ŝanco de justeco, pri kiu ni revas.
El ni ĝia malgrandeco ne elpremos larmon,
ĉar apud la justa flamo ni eltrovis varmon.
(Ĉi tiu verko estas libera sub la Permesilo de arto libera. Ĝuu ĝin laŭplaĉe!)
Mi ĵus publikigis alian tre mallongan rakonton »La arbo«. Ĝi temas pri arbo sur fundo de maro.
Krome, mi provis ligi ĉiun paĝon de la retejo al la novaĵ-fluo, tiel ke novaĵ-legiloj povu facile trovi ĝin. Se vi provos aboni, bonvolu sciigi min, ĉu tio funkciis aŭ ne! 
Post longa tempo (pli ol jaro), mia retejo, kies bazajn dosierojn mi antaŭe perdis, estas refarita! Ankoraŭ ne aperis nova enhavo, sed la retejo havas novan veston kaj strukturon, kaj nun mi finfine povos krei kaj afiŝi novajn verkojn!
Se vi ankoraŭ ne vizitis ĝin: Vi povas trovi tie kelkajn mallongajn rakontojn, eseojn, poemojn, kaj komputilan vortareton. Espereble ilia nombro baldaŭ plu kreskos. 
(Se vi antaŭe abonis la novaĵ-fluon (Atom/RSS), eble ĵus reaperis multaj malnovaj afiŝoj, kiuokaze bonvolu pardoni min, aŭ eble aperis nenio ajn, kiuokaze vi eble abonu refoje.)
Kontenta manĝinto!
Feliĉa manĝinto!
Ne minacu ĝin,
ne ĉagrenu ĝin;
ĝi ja manĝis,
kaj estas feliĉa.
Saton kaj pacon.
Ténno Seremél’# Violo el antikva librejo, ĉapitro 9: La lando de eterna mateno
La ĉapitro, en kiu la aŭtoro lernas priskribi… 😅 Ĝi devis esti pli longa, tamen se mi bezonos alian jaron por skribi ĝin…
https://archiveofourown.org/works/28508082/chapters/138031165