Universal Declaration of Human Rights

See this awesome collection of gifs for all articles of the UDHR: now let's all just agree to play by these rules instead of by the rules of greed, jealousy and anger.

https://giphy.com/ELYXYAK/udhr-75

#UDGR75 #PlayNice

When Hauntings Become Inheritance: The Stories That Shaped The Ordinary Bruja

When I first started writing The Ordinary Bruja, I didn’t plan to write a haunted house story. At least, not in the traditional sense. I wanted to write about the kind of hauntings that don’t come with creaking floors or shadowy figures, but with inherited silence, guilt, and the weight of being the first to see what others have learned to ignore.

But hauntings have a way of finding us.

And for me, they arrived wrapped in the influences of four stories that still live rent-free in my imagination: The Haunting of Hill House, The Inheritance of Orquídea Divina, Mexican Gothic, and Play Nice. Each one peeled back a layer of what I thought horror could be—and what it means to be haunted not by ghosts, but by family, memory, and identity.

The Haunting of Hill House – Grief That Builds Its Own Walls

Mike Flanagan’s The Haunting of Hill House changed the way I saw horror. It isn’t just a ghost story—it’s an autopsy of grief. What unsettled me most wasn’t the jump scares, but the quiet ache of it all. The way the Crain family keeps walking through rooms built from regret, denial, and love.

That’s how Hallowthorn Hill came to life in my book. It’s not just a setting; it’s a living reflection of the Espinal women’s silence and sorrow. Like Hill House, it’s a presence that responds to what’s left unsaid.

I wanted Marisol’s haunting to feel cyclical, deeply human—where trauma doesn’t stay buried just because you refuse to speak its name. Hill House taught me that horror isn’t always about the supernatural. Sometimes, it’s about the rooms you build inside yourself to survive loss.

The Inheritance of Orquídea Divina – Magic Written in Bloodlines

Zoraida Córdova’s The Inheritance of Orquídea Divina gave me permission to embrace unapologetic magic. The story of a family bound by a mysterious matriarch—whose gifts, secrets, and sacrifices ripple through generations—resonated deeply with me.

Orquídea reminded me of the Dominican women in my own life: the ones who speak in prayer and proverb, who light candles not just for hope but for protection, who hold entire histories in their silence.

That’s how the Espinal women were born. Their magic, like Orquídea’s legacy, is both inheritance and burden. Each generation carries a power that was once silenced—and a responsibility to reclaim it without losing themselves in the process.

Córdova’s novel showed me that magical realism doesn’t need to explain itself. It exists because it’s truthful to cultures where the sacred and the everyday coexist. Her story reminded me that ancestral magic is not delicate—it’s demanding. And in The Ordinary Bruja, that truth became the backbone of the Espinal legacy.

Mexican Gothic – The Rot Beneath the Beauty

Mexican Gothic by Silvia Moreno-Garcia is one of those novels that hums with unease. It’s not the kind of horror that screams—it whispers. It’s decadent and decaying at once, where the air itself feels poisonous and the walls pulse with history.

What captivated me most was how Silvia made dread beautiful. She built a world where the horrors of patriarchy, colonization, and control literally fester beneath the surface. The mold in that house isn’t just physical—it’s metaphorical.

In The Ordinary Bruja, Salvador embodies that same rot. He’s the ghost of machismo and generational control—a man who believed power belonged only to him. His influence lingers like mildew, feeding on fear and doubt.

I wanted my story to carry that same slow suffocation—a psychological horror that doesn’t always announce itself, but seeps into your bones. Like Mexican Gothic, I wanted to show that the real horror isn’t just in the house—it’s in the systems and silences that built it.

Play Nice – The Horror of Being the “Good Woman”

Rachel Harrison’s Play Nice was the most recent spark of inspiration, and it hit me in the chest. On the surface, it’s about a woman who inherits her mother’s supposedly haunted house, but beneath that is something far more sinister—the expectation to be “good,” to be palatable, to perform happiness even when everything inside you is collapsing.

Clio, the protagonist, is a woman who curates her life for the internet. She knows how to pose, how to smile, how to “play nice.” But when she returns to the house her mother once called cursed, she’s forced to confront the lies she’s told herself to keep that façade intact.

That idea struck a chord. Because Marisol Espinal also performs. She’s spent years trying to be small, agreeable, and invisible—trying to fit into a world that keeps telling her she’s too much and not enough at the same time.

Like Play Nice, The Ordinary Bruja explores what happens when women stop pretending. When they stop contorting themselves into acceptable versions of womanhood. When they finally say, I’m not here to play nice.

It’s in that defiance—when the mask cracks—that true power begins to rise.

The Intersection of Horror, Heritage, and Healing

When you blend all of these influences together—Hill House’s grief, Orquídea’s inheritance from Zoraida Córdova’s imagination, Mexican Gothic’s atmosphere, and Play Nice’s unmasking—you get the emotional DNA of The Ordinary Bruja.

I didn’t write this book to scare people. I wrote it to unbury something. To ask: what do we inherit when we inherit silence? What does it cost to heal what’s been festering for generations?

Writing this novel was my own kind of haunting. Every draft pulled me closer to the ghosts I hadn’t wanted to face—those of assimilation, of womanhood, of ancestral expectations. But it also showed me that hauntings don’t always want to hurt us. Sometimes, they want to be heard.

If The Ordinary Bruja has a message stitched into its spine, it’s this:
Our hauntings are not curses. They’re invitations—to remember, to reclaim, and to rise.

The Ordinary Bruja: Book One of Las Cerradoras Series – Johanny Ortega

Marisol Espinal has spent her life trying to disappear from her family’s whispers of magic, from the shame of not belonging, from the truth she refuses to face. She’s always wanted to be someone else: confident, capable, extraordinary.

But when strange visions, flickering shadows, and warnings written in her mother’s hand begin to stalk her, Marisol is forced to confront her deepest fear: what if she isn’t extraordinary at all? What if she’s painfully ordinary?

Yet Hallowthorn Hill doesn’t call to just anyone. And the more Marisol resists, the stronger its pull becomes. The past she’s buried claws its way back, and something in the mist is watching—waiting for her to remember.

If Marisol cannot face the truth about who she is and where she comes from, the same darkness that destroyed her ancestors will claim her, too.

Somewhere in the shadows, something knows her name.

And it’s time for Marisol to learn why.

Pre-order now

I posted a book review on my blog. No idea if this is going to be a regular thing.

This book is not a hit piece on Bobby Kotick. He doesn't need help to look like a jerk. Kotick manages that on his own.

https://overthehillgaming.blogspot.com/2025/07/book-review-play-nice-by-jason-schreier.html

#blog #bookreview #playnice #blizzardentertainment #videogames

another blog post... another temporary hug of death from #Mastodon on my blog/web server.

I'll be really really happy when they fix that!
#Fediverse #PlayNice

Planujecie przeczytać polską wersję? 😉

https://pograne.eu/play-nice-recenzja-opowiesc-o-blizardzie-ktory-przestal-byc-magiczny/

#Pograne #Giereczkowo #Blizzard #PlayNice

"Play Nice" pokazuje, jak Blizzard z raju graczy zamienił się w toksyczną korporację. Ta książka boli — ale warto.

https://pograne.eu/play-nice-recenzja-opowiesc-o-blizardzie-ktory-przestal-byc-magiczny/

#Pograne #Giereczkowo #PlayNice #Blizzard

[05:45] Hoe de iconische gameontwikkelaar Blizzard zijn smetteloze reputatie kwijtraakte

In een markt waar zoveel geld in omgaat als de game-industrie – bijna 200 miljard dollar omzet in 2023 – is het uitzonderlijk dat een ontwikkelaar veel autonomie krijgt van zijn distributeur. Slechts een handvol gerenommeerde studio’s, zoals Rockstar (Grand Theft Auto) en het zelfstandige Valve (Counter-Strike), kunnen het zich veroorloven om zelf te bepalen of ze de verkoopdatum van een spel vertragen of een project helemaal annuleren.
Ook Blizzard Entertainment hoorde lange tijd bij dat illustere gezelschap. De maker van belachelijk populaire games als World of Warcraft en Hearthstone hanteerde graag het mantra ‘het is af als het af is’. Gamers vonden het prima als een nieuw deel in een serie zes (Overwatch 2), elf (Diablo IV) of zelfs twaalf jaar (StarCraft II) later verscheen, want ze konden er blind op vertrouwen dat Blizzard kwaliteit boven kwantiteit stelde.
2008 was een keerpunt in Blizzards bestaan, tekent de Amerikaanse journalist Jason Schreier op in zijn uitvoerige boek Play Nice, over het miljardenbedrijf dat in 1991 met drie man begon als Silicon & Synapse op de campus van de Universiteit van Californië in Irvine. Na eerst onderdeel te zijn geweest van een firma voor onderwijssoftware en een Frans mediaconglomeraat, werd Blizzard in het jaar van de financiële crisis opgeslokt door uitgever Activision.
Onder bewind van de gewiekste bestuurder Bobby Kotick werd de studentikoze aanklootcultuur tot ongenoegen van veel werknemers omgeturnd in een hiërarchische melkkoe die bij voorkeur jaarlijks een nieuwe uitbreiding voor WoW moest uitpoepen. Ooit geliefde merken als Guitar Hero en Tony Hawk’s Pro Skater waren eerder al geofferd voor Koticks zucht naar eindeloze groei.
Schreier beschrijft op basis van ruim 350 interviews hoe het personeel zich opwond over ongelijke bonussen, het harteloze interne beoordelingssysteem en de commercie die steeds meer terrein won ten koste van de creativiteit. Prominente producenten namen in de jaren tien ontslag, matige remakes en exorbitante microtransacties besmeurden de torenhoge reputatie, en gekneveld door Activision ging de pc-versie van de afgelikte boterham Call of Duty op de servers van Blizzard draaien. Nog het meest vernederend: Blizzards ambitieuze entree in een genre dat nota bene uit een van zijn eigen games was ontstaan, werd een flop.
Het is verdrietig dat Blizzard niet langer de legendarische developer van weleer is. Met negens strooiende recensenten zijn geen garantie meer; meerdere gevallen van #MeToo-achtige praktijken kwamen naar buiten; en ook met Microsoft als nieuwe eigenaar vlogen honderden medewerkers de laan uit. Je gunt dit culturele imperium een StarCraft IV dat zo onwijs goed in elkaar zal steken dat het alle problemen uit het turbulente verleden doet vergeten. Alleen als het af is, natuurlijk.
Jason Schreier: ‘Play Nice: The Rise, Fall, and Future of Blizzard Entertainment’ (376 pagina’s, te koop bij uitgeverij Hachette)
Op De Correspondent praten de auteur, experts en ervaringsdeskundigen samen verder over dit artikel. Log in om mee te praten. (Alleen voor leden).
Nog geen lid? Steun onze missie om jouw nieuws van context te voorzien en sluit je hier aan.
Wil je eerst kennismaken met onze verhalen? Schrijf je dan in voor de proefmail en ontvang elke zaterdag een artikel in je mailbox.

https://decorrespondent.nl/15800/-/f7900e9e-738b-09e2-26e2-9ed79c851cb9?pk_campaign=rss-feed&pk_medium=rss&pk_source=publication&pk_kwd=all&pk_cid=eccbc87e4b5ce2fe28308fd9f2a7baf3

#200 #2023 #Rockstar #GrandTheft #Counter_Strike #BlizzardEntertainment #WorldofWarcraft #Hearthstone #zes #2 #elf #DiabloIV #twaalfjaar #StarCraftII #Blizzard #2008 #Blizzards #Amerikaanse #JasonSchreier #PlayNice #1991 #drie #Silicon&Synapse #UniversiteitvanCalifornië #Irvine #Frans #Activision #BobbyKotick #WoW #GuitarHero #Hawk’sProSkater #350 #jarentien #CallofDutyopdeserversvanBlizzarddraaien ## #Microsoft #StarCraftIV #TheRise #Fall #BlizzardEntertainment’ #376 #Hachette #zaterdag

Join Adam, Austin and Jeff as they finish their discussion on Jason Schrier's recent Blizzard tell-all, Play Nice.
#videogames #blizzard #playnice #books

https://youtu.be/iLa5L9-QbwY

L'ouvrage Play Nice de Jason Schreier diffère un peu de ses deux précédents, qui proposaient des chapitres relativement indépendants consacrés à chaque fois à des jeux ou des studios différents.

Cette fois, il retrace l'histoire de #Blizzard (puis l'histoire de Blizzard au sein d'#Activision Blizzard), jeu après jeu, service après service, sur la base de 350 entretiens.

C'est bien mené, on saisit comment l'entreprise et ses valeurs évoluent dans le temps (en tout cas comment JS voit les choses, lui qui parfois ne se gêne pas pour répéter souvent la même allusion, par exemple l'influence de l'annulation du jeu Titan) et ça se lit très facilement. Par contre, scientifiquement c'est du matériel très compliqué à utiliser car extrêmement mal sourcé, avec des raccourcis quasi-téléologiques, et quelques méchants tout désignés (qui le méritent, mais ça aurait valu la peine de mieux le documenter) et semblent utilisés par facilité pour faire avancer le propos.

Comme d'habitude, j'adore lire Schreier, mais il faut savoir revenir à un paradigme plus exigeant une fois le livre reposé.

Edit: quelques morceaux choisis ⬇️

#PlayNice #JasonSchreier #ActivisionBlizzard