Volle bak bij #Reinbertlezing Universiteit van Amsterdam

In de NTR Zaterdagmatinee van 14 februari jl. dirigeerde Reinbert de Leeuw het Radio Filharmonisch Orkest in de Nederlandse première van de Vierde Symfonie van Henryk Górecki. De Leeuw  gaf de Pool ooit een opdracht voor het Schönberg Ensemble, hetgeen resulteerde in Kleines Requiem für eine Polka, dat hij in 1993 met het Schönberg Ensemble in première bracht. Het stuk werd door de pers unaniem neergesabeld en de aanvankelijk bejubelde Górecki verdween al snel van de programma’s.

In mijn biografie Reinbert de Leeuw, mens of melodie erkent de dirigent dat hij weliswaar gelooft in de oprechtheid van Górecki’s inspiratie, maar dat hij diens spirituele klankwereldzelf niet kan navoelen. Des te opmerkelijker dat hij nu dus toch diens Vierde Symfonie dirigeerde. Ik schreef hierover voor Cultuurpers. De vraag of Górecki kunst of kitsch maakt, zal waarschijnlijk door iedereen verschillend beantwoord worden, maar de Vierde Symfonie deed met zijn simpele, eindeloos herhaalde akkoordblokken de weegschaal niet meteen uitslaan in zijn voordeel.

De dag ervoor was ik voor de tweede keer te gast in het programma Kunst en Cultuur van Fabiola Veerman op AmsterdamFM. Aanleiding was mijn #Reinbertlezing aan de Universiteit van Amsterdam op donderdag 19 februari. Veerman is een geweldige gastvrouw, die zich goed voorbereidt en haar gesprekspartner alle ruimte geeft. Het interview is hier terug te luisteren.

Fabiola Veerman & Thea Derks bij AmsterdamFM 13-2-2015

Wellicht mede dankzij het programma van Veerman, was het volle bak bij mijn lezing aan de Universiteit van Amsterdam op 19 februari. Niet alleen waren er nogal wat alumni en docenten aanwezig, maar ook flink wat studenten. Men luisterde aandachtig en stelde na afloop vele vragen. Een deelnemer vertelde over zijn eigen ervaringen als student van De Leeuw aan het Koninklijk Conservatorium.

Bijzonder voor mij was ook de aanwezigheid van Koert Stuyf. Hij schreef in de jaren zestig een aantal indrukwekkende choreografieën voor de legendarische danseres Ellen Edinoff, waarbij Reinbert de Leeuw vroege pianostukken van Erik Satie vertolkte. Helaas is zij in 2013 overleden.

Lezing aan de UvA 19-2-2015 (c) Mariët vd Berg

Julia Kursell – Kasper van Kooten & Wouter Capitain na afloop Reinbertlezing UvA 19-2-2015

Eerder die week nam ik de zesde aflevering op van Panorama de Leeuw voor de Concertzender, zoals altijd in een van de studio’s van Salto in Pakhuis de Zwijger te Amsterdam. Voorafgaand werd ik door Hans Bakhuizen geïnterviewd over mijn programma, voor een filmpje dat geplaatst zal worden op de website van de Concertzender. De nieuwe aflevering wordt op woensdag 4 maart uitgezonden vanaf 21.00 uur en wordt de volgende dag om 17.00 uur herhaald. De uitzending van 4 februari kunt u hier terugluisteren.

In de Vrijdag van Vredenburg van a.s. vrijdag 27 februari, speelt Amsterdam Sinfonietta een programma met onder andere de strijkorkestversie van het eerste Strijkkwartet van Leos Janácek, die bekend werd als de Kreutzer Sonate. Het stuk is gebaseerd op de gelijknamige novelle van Leo Tolstoj, die vertelt over een fatale liefdesaffaire van een paar dat samen de Kreutzer Sonate van Beethoven instudeert. Ik maakte een reportage van het repetitieproces, die voorafgaand aan het concert wordt uitgezonden op Radio 4.

#AmsterdamFM #Cultuurpers #EllenEdinoff #ErikSatie #HenrykGórecki #JuliaKursell #KasperVanKooten #KoertStuyf #KreutzerSonate #LeosJanácekAmsterdamSinfonietta #MensOfMelodie #ReinbertDeLeeuw #Reinbertlezing #SchönbergEnsemble #TheaDerks #Tolstoj #UniversiteitVanAmsterdam #VrijdagVanVredenburg #WouterCapitain

𝗪𝗜𝗞𝗜𝗣𝗘𝗗𝗜𝗔'𝗦 𝗙𝗘𝗔𝗧𝗨𝗥𝗘𝗗 𝗔𝗥𝗧𝗜𝗖𝗟𝗘

✧ Flight Pattern ✧

Flight Pattern is a contemporary ballet choreographed by Crystal Pite, set to the first movement of Henryk Górecki's Symphony No. 3. It premiered at the Royal Opera House (pictured) in London on 16 March 2017, making Pite the first woman to choreograph for the Royal Ballet's main stage in 18 years. The ballet wo...

#RoyalOperaHouse #HenrykGórecki #RoyalBallet #FlightPattern #CrystalPite #Wikipedia
https://en.wikipedia.org/wiki/Flight_Pattern

Locusts and Honey – Teach Me to Live That I Dread the Grave As Little As My Bed Review

By Dear Hollow

Although professing the inclusion of funeral doom, black metal, and dark ambient, Teach Me to Live That I Dread the Grave As Little As My Bed is a gentle album. Locusts and Honey gently ebbs and flows along well-defined lines of expectations set by patiently unwinding epics like Bell Witch’s Mirror Reaper and Black Boned Angel’s The End in devastating, torturously slow and mammoth riffs, colossal percussion, and vocals from Hell. However, like these albums, there is a core of light, a glimmer of humanity that shines through the vicious and viscous. Locusts and Honey takes inspiration from the well-preserved sacrificial bog bodies of Denmark and Ireland – the macabre – and finds lessons of a life well lived – the light.

UK duo Locusts and Honey is comprised of instrumentalist Tomás Robertson of black metal acts Gergesenes, Nargothrond, and Urne Buriall, and vocalist Stephen Murray of sludge metal quartet Hooden. While influence from black and sludge can be felt, Locusts and Honey blurs the lines between funeral doom and drone in its debut, mountainous dirges pushed to a crackling breaking point, not unlike the noise in BIG|BRAVE’s latest meditation. While rooted in 90s doom styles in Corrupted, Winter, and Esoteric, black metal’s trademark rawness in acts like Darkthrone or Strid offers a scathing overtone to the slow-motion beatdown, depicting cinematic landscapes of dark ambient artists or composers like William Basinski and Henryk Górecki. While Teach Me to Live That I May Dread the Grave As Little As My Bed is far from perfect in its top-heavy design and noisy drone impenetrability, its meditative and melodic qualities make it a promising listen.

It may feel counterintuitive to praise a drone/funeral doom album for its brevity, but Locusts and Honey clocks in just over twenty-eight minutes for their debut.1 Described as one song broken into six movements, the centerpiece is its second “Leathern Cord,” whose mountainous waves greet lamenting melodies that inject a burning tension with a patience that makes its twelve-minute runtime satisfying and evocative. Meanwhile, “Beauty and Atrocity” and “Confraternities of the Cord” embrace peaceful melodies alongside sprawling dense atmospherics, while closer “Damnation of Memoriae” serves as a final look back at the dead in its dark ambient emphasis and diminished chord progression. “Traitor to Love” is the closest to a black metal attack, its dense drone giving a convincing caricature of black metal tremolo picking and blastbeats. Murray’s formidable vocals range from sinister shrieks to hellish growls, shining in “Leathern Cord” and “Traitor to Love,” although the guitar remains the focus throughout. Like any good drone record, Locusts and Honey focuses on utter saturation and poignant evocation, although the effective incorporation of gentle melody is noteworthy.

Although the album is billed as a single song, its movements feel a bit uneven. Although bookended by ambient pieces, Locusts and Honey’s use of “Leathern Cord” as the album climax puts every following track in its shadow. Intro “Surfeit of Lampreys” does a fine albeit brief job of building the suspense, but “Confraternities of the Cord” reiterates its motifs in a slightly more melodic fashion in a significantly shorter runtime – begging the question as to why it’s considered distinct from the main event. While “Beauty and Atrocity” is a better and more honed version of the melodic and “Traitor to Love” maintains its own more blackened identity, each track following “Leathern Cord” never quite lives up. Because of the drone tag, like BIG|BRAVE’s A Chaos of Flowers, the guitar tone that Robertson utilizes is absolutely noisy and inaccessible, and its effectiveness depends on the listener, as it regularly drowns out Murray’s otherwise vicious vocal performance.

Locusts and Honey’s wordsy debut blessedly lets the music do the talking for the dead. Surprisingly more positive than its source material suggests, its dual emphasis on mammoth riffs and tense melody inject more memorable moments than much of contemporary drone/funeral doom offerings. While it remains top-heavy with easy highlight “Leathern Cord” right out of the gates, it nonetheless offers complete and absurdly heavy saturation in ways sure to satisfy. While obscenely devastating and as dark as you expect, Teach Me to Live That I Dread the Grave as Little as My Bed incorporates melody and gentleness in a concise package that hints at greatness to come.

Rating: 3.0/5.0
DR: 5 | Format Reviewed: 320 kbps mp3
Label: Hypaethral Records
Website: locustsandhoney.bandcamp.com
Releases Worldwide: May 24th, 2024

#2024 #30 #AmbientNoise #BellWitch #BigBrave #BlackBonedAngel #BlackMetal #Corrupted #DarkAmbient #Darkthrone #DroneMetal #Esoteric #FuneralDoomMetal #Gergesenes #HenrykGórecki #Hooden #HypaethralRecords #LocustsAndHoney #May24 #Nargothrond #Noise #Review #Reviews #Strid #TeachMeToLiveThatIDreadTheGraveAsLittleAsMyBed #UKMetal #UrneBuriall #WilliamBasinski #Winter