[…]Σχέσεις ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει πάνω και σε ό,τι συμβαίνει κάτω. Έπρεπε να βρεθείς σε έναν ενδιάμεσο χώρο ούτε πολύ κολλημένος στη γη ούτε πολύ κοντά στον ουρανό για να τις δεις. […] | ΜΑΡΙΑ ΧΟΣΕ ΦΕΡΑΔΑ
Αξιοσημείωτα από το βιβλίο « Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗΝ ΠΙΝΑΚΙΔΑ» της ΜΑΡΙΑ ΧΟΣΕ ΦΕΡΑΔΑ
🪶Η ιστορία της ανθρωπότητας θα δείξει ότι αυτοί που βρίσκονται στην αρχή και στο τέλος του καταλόγου, δηλαδή όσοι γελούν κι όσοι σιωπούν, καταλήγουν να ‘ναι οι πιο επικίνδυνοι. Όμως αυτή η ιστορία δεν μας πολυενδιαφέρει εδώ, οπότε, προς το παρόν, κι ενώ τα κεφάλια ξεπροβάλλουν από τα παράθυρα των πολυκατοικιών «απλώς για να δουν», στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα το ανησυχητικό.
🪶Οικογένεια. Εκείνο τον καιρό περίπου αποφάσισα ότι έτσι θα λέγεται η ταινία που θα κάνω κάποτε, όπου όλοι οι πρωταγωνιστές θα καταλήξουμε λιπόθυμοι κάτω από ένα τραπέζι επειδή θα έχουμε πιει ένα παχύρρευστο, ζαχαρώδες υγρό. «Αγάπη» θα είναι η λέξη που θα εμφανίζεται γραμμένη στην ετικέτα του μπουκαλιού, στην οποία θα εστιάσει η κάμερά μου λίγο πριν από τη λέξη «Τέλος».
🪶Μερικές μέρες αργότερα, ενώ η μητέρα του φούσκωνε τα μπαλόνια, ένιωθε πως δεν άδειαζαν μόνο οι πνεύμονές της αλλά και η καρδιά της: Τι θα γινόταν αν δεν ερχόταν κανένας; Θα σήμαινε πως ο Ραμόν, στα οχτώ του χρόνια, είχε αποτύχει ως παιδί; Έφταιγε εκείνος; Ή, ακόμα χειρότερα, εκείνη; Δεν χρειάστηκε να ψάξει για απαντήσεις, γιατί οι καλεσμένοι ήρθαν. Και έπαιξαν, γέλασαν, μέχρι που έσπασαν και μια πινιάτα. Καθώς τους άκουγε, η μητέρα του θυμόταν τη μέρα που είχε έρθει από τον Νότο με τον Ραμόν στην αγκαλιά της, σε ένα από τα κτίρια αυτής εδώ της συνοικίας. Γιατί, παρόλο που τα διαμερίσματα ήταν μικρά, σε ορισμένες αλλόκοτες περιπτώσεις η καρδιά ήταν μεγάλη και οι οικογένειες που ήταν ήδη στριμωγμένες υποδέχονταν άλλους, που βολεύονταν όπως όπως.
🪶Το αλκοόλ; Το γνώρισε στην εφηβεία του. Τίποτα το αξιοσημείωτο. Ή μάλλον ναι. Το αλκοόλ ήταν μια ωφέλιμη ανακάλυψη, ένα φράγμα ανάμεσα σ’ αυτόν και στον θόρυβο. Και, όπως όλοι οι αλκοολικοί του κόσμου, ήταν σίγουρος ότι θα το έκοβε όποτε ήθελε.
🪶Σχέσεις ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει πάνω και σε ό,τι συμβαίνει κάτω. Ο Ραμόν ήταν σίγουρος πως υπήρχαν. Τριάντα έξι χρόνια του πήρε να βρει το παρατηρητήριο που χρειαζόταν για να συνεχίσει την αναζήτηση της σιωπής που είχε διακόψει στα εννιά του χρόνια. Ένα παρατηρητήριο και επίσης μια δουλειά που, χωρίς να του τρώει χρόνο, του επέτρεπε να αγοράσει ένα καλό παλτό και του εξασφάλιζε ένα πιάτο ρύζι. Και την μπίρα του. Υπήρχαν νήματα, εξηγούσε. Λεπτά νήματα που συνέδεαν τα πράγματα. Ένα πρωί διάλεγες τα μπλε σου παπούτσια και, ακριβώς τη στιγμή που τα έδενες, ένας αστρονόμος ανακάλυπτε ένα δυο αστέρια φασματικού τύπου που, λόγω της υψηλής επιφανειακής τους θερμοκρασίας, έλαμπαν με ένα γαλαζωπό χρώμα. Είχε παίξει κάποιο ρόλο η επιλογή σου; Με άλλα λόγια, μήπως ήταν αυτή η ανακάλυψη (σου θυμίζω: γαλάζια άστρα) το κοσμικό και φασματικό ισοδύναμο των παπουτσιών σου;
🪶Σχέσεις ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει πάνω και σε ό,τι συμβαίνει κάτω. Έπρεπε να βρεθείς σε έναν ενδιάμεσο χώρο ούτε πολύ κολλημένος στη γη ούτε πολύ κοντά στον ουρανό για να τις δεις.
🪶Τα νήματα που ένωναν τα πράγματα έμοιαζαν να ακολουθούν κανόνες παρόμοιους με αυτούς του συστήματος από σκοινιά και τροχαλίες που είχε χρησιμοποιήσει ο Ραμόν για να ανεβάσει τα έπιπλα. Οποιοδήποτε επιπλέον βάρος, οποιοδήποτε ελάττωμα στην ύφανση κάποιου από τα σκοινιά μπορούσε να κάνει ολόκληρο τον μηχανισμό να καταρρεύσει, ρίχνοντας κάτω ένα τραπέζι, μια καρέκλα ή ολόκληρο τον ουρανό. «Δράση και αντίδραση», μου είπε μια μέρα ο Ραμόν. «Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησα.
🪶«Γιατί σου αρέσει εδώ πάνω;» τον ρωτούσε. «Άκου», της απαντούσε. «Το μόνο που ακούω είναι ένα αυτοκίνητο που απομακρύνεται». «Αυτό ακριβώς».
🪶«Ο θόρυβος του κόσμου», έλεγε στον εαυτό του ο Ραμόν. Λόγια αγάπης. Πληροφορίες. Οδηγίες. Κατηγορίες. Γέλια. Εξηγήσεις. Και καμιά τουφεκιά που, ανάμεσα σε τόσα ακουστικά ερεθίσματα, δεν μπορούσες να ξέρεις στα σίγουρα αν ήταν αληθινή ή φανταστική.
«Μοιάζουν σαν να τεντώνονται».
«Τι πράγμα;» ρώτησε η Παουλίνα.
«Οι ήχοι».
<…>
«Ας κοιτάξουμε καλύτερα τα αστέρια. Κοίτα αυτό που ξεπροβάλλει εκεί στον λόφο, ξέρεις πώς το λένε;» ρώτησε ο Ραμόν.
«Πού να ξέρω;»
«Το λένε Πάουλι».
«Ναι, καλά».
«Είμαι ο φύλακας όλων τους και επίσης ο υπεύθυνος για την ονοματοδοσία».
🪶Μέσα σ’ αυτό το είδος ελαφρού πυρετού που νιώθει όποιος από τη μία μέρα στην άλλη βλέπει τη συνηθισμένη ζωή του να γίνεται ενδιαφέρουσα εκείνο το διάστημα, εκτός από φίλος, ένιωθα και συνεργός του Ραμόν, αντί να ψάχνω στο λεξικό τις λέξεις που μου έβαζαν για εργασία, εγώ έψαχνα δικές μου λέξεις.
Πουλί: Πτηνό, ιδίως αν είναι μικρό. Άνθρωπος: Έλλογο έμβιο ον, άντρας ή γυναίκα. Ο προϊστορικός άνθρωπος.
🪶Δεν ήταν έξι ούτε εφτά, όπως είχα υπολογίσει την προηγούμενη μέρα από το παράθυρό μου, αλλά πάνω από δέκα οι φωτιές που άναβαν όταν έπεφτε η νύχτα, σαν απομεινάρια ενός άστρου που είχε καταρρεύσει κουρασμένο στη Γη.
«Το άστρο των Χωρίς Σπίτι», είπε ο Ραμόν.
«Πότε έφτασαν;» ρώτησε η Παουλίνα, σαν να ήταν γνωστοί της.
«Πριν από μια δυο μέρες».
🪶Να ξηλώσει, παρακαλούμε, εκείνο το γελοίο έκτρωμα. Τι θα σκεφτεί ο κόσμος όταν το δει; Ότι εδώ είμαστε όλοι μας απροσάρμοστοι; Όχι, εμείς είμαστε αξιοπρεπείς άνθρωποι που κάνουν το μπάνιο τους το πρωί, δουλεύουν τη μέρα και κοιμούνται τη νύχτα. Εντάξει, υπάρχουν και μερικοί τεμπέληδες, όπως παντού, αλλά το να είναι ο συγκεκριμένος τεμπέλης το πρώτο που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει από το παράθυρό του είναι άλλο θέμα. Τι θα σκεφτούν τα παιδιά; Ότι είναι δουλειά να κάθεσαι εκεί χωρίς να κάνεις τίποτα; Ας ζήσει όπου θέλει, είπε κάποιος, την ώρα που ο γείτονας του 21 σήκωσε το χέρι του στον αέρα σαν να ήθελε να σβήσει το σχόλιο που είχε μόλις ακουστεί.
🪶Η αποκόλληση από τη γη είχε τα μειονεκτήματά της, καθώς σήμαινε την αποδέσμευση από οτιδήποτε αποτελούσε επιπλέον βάρος. Όπως, για παράδειγμα, ένα ρολόι.
🪶Η συζήτηση που είχε ο Ραμόν με τον εαυτό του, ελλείψει παρέας, πέρασε από φάσεις ευφράδειας, ακόμα και χαράς, που θα ήταν αδύνατο να επιτευχθούν χωρίς τη γενναιόδωρη συντροφιά του αλκοόλ. Πέρασε όμως και από σκοτεινές περιοχές -τραυλίσματα, δάκρυα, λόξιγκα που, με τον τρόπο τους, έκαναν δουλειά. Σε τι πράγμα; Μόνο εκείνος ξέρει. Εξάλλου, αυτός ήταν που διέσχισε, μονάχος του, το μονοπάτι της μέθης του. Ένα μονοπάτι γεμάτο πέτρες -το γνωρίζουν οι πότες του κόσμου αλλά τόσο διαφωτιστικό όσο και τα μονοπάτια απ’ τα οποία πέρασαν οι μεγάλοι σοφοί, της κλάσης του Ιησού Χριστού ή του παλαιστή Αντρέ του Γίγαντα.
🪶«Είσαι σίγουρη πως δεν θα κατέβει;»
«Ακόμα κι αν ήθελε να κατέβει, δεν μπορεί πια».
«Εξαιτίας των γειτόνων;»
«Εξαιτίας του ίδιου, Μιγκέλ».
Υπήρχε μια πτυχή της αγάπης, λιγότερο εκτιμημένη, που είχε να κάνει με το να αφήνεις τον άλλο να ακολουθήσει τον δρόμο του. Το είχε καταλάβει η Παουλίνα, το είχε καταλάβει ο Ραμόν, και τώρα είχε έρθει η σειρά μου. Έτσι, σκούπισα τα δάκρυά μου, την αγκάλιασα και μπήκα στο σπίτι.
«Πάλι αυτή η καταραμένη μυρωδιά καπνού», είπε η μητέρα μου. Η ίδια γυναίκα που λίγες μέρες πριν είχε αναλάβει να εκφωνήσει τον περί ειρήνης λόγο στη συνέλευση της γειτονιάς με άρπαξε, με ταρακούνησε και μου έριξε δυο σφαλιάρες που με πέταξαν κάτω. Σηκώθηκα και πήγα στο δωμάτιό μου. Είχα μάθει από την Παουλίνα ότι μερικές φορές είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου να μη δίνεις σημασία στα λόγια και στις πράξεις των άλλων.
🪶Αλλά όχι. Δεν μπορούσες να βγάλεις από τα ρούχα τη μυρωδιά του καπνού, γιατί ο καταραμένος καπνός τα πότιζε και σε τύλιγε σε ένα σύννεφο από το οποίο δεν μπορούσες να ξεφύγεις. Εκείνο το σύννεφο που βρισκόταν εκεί για να σου θυμίζει από πού ερχόσουν και, το πιο σημαντικό, μέχρι πού μπορούσες να φτάσεις.
«Έχετε νερό, έτσι δεν είναι;» ρώτησε το αφεντικό της.
«Ναι, φυσικά, μην ανησυχείτε», απάντησε εκείνη.
Εκείνος, που δεν την πίστεψε και ήξερε πως ζούσε δίπλα στο κανάλι, της πρότεινε να χρησιμοποιεί το μπάνιο του φούρνου για να πλένει τα ρούχα τα δικά της και των κοριτσιών. Τα έκανε χειρότερα.
🪶Όσο φως δεν έδιναν οι προβολείς το αναπλήρωναν τα αστέρια. Δεν ήξερα αν το είχαν προσέξει, αλλά υπήρχαν δύο που εμφανίζονταν στον ουρανό μέρα παρά μέρα, γιατί τα αστέρια, όπως και κάποιοι άνθρωποι (κι εδώ έκανα παύση, για να καταλάβουν ότι όταν έλεγα «κάποιοι» εννοούσα εμάς τους δύο), αποφάσιζαν τι είδους ζωή θα ζούσαν. Τους προβολείς;
🪶Δεν το κατάλαβαν, αλλά το παιδί που συνάντησαν στον δρόμο και τους φάνηκε πως είχε λίγο λασπωμένα ρούχα ήταν το φάντασμα του Εδουαρδίτο, του πνιγμένου, που ήθελε να τους προειδοποιήσει πως υπάρχουν σταυροδρόμια όπου η γραμμή που ενώνει το παρελθόν με το παρόν λυγίζει τόσο ώστε σχηματίζει μια τρύπα. «Άμα πέσεις εκεί μέσα, δεν ξαναγυρνάς», ήθελε να τους πει. Εκείνοι όμως, με την αδρεναλίνη που είχαν μέσα τους, δεν σταμάτησαν να τον ακούσουν και συνέχισαν. Μπορώ να τους φανταστώ να ανεβαίνουν τη σκάλα, να ψαχουλεύουν το σπίτι της πινακίδας και μετά να σκύβουν από την τρύπα που λειτουργούσε ως παράθυρο. Επίσης, μπορώ να φανταστώ τη βροχή από ούρα που έριξαν από ψηλά, γιατί, όπως είχε πει ο Ντονόσο, ο βασικός σκοπός δεν ήταν να κοιτάξουν τους λόφους και την πόλη από ψηλά, αλλά να κατουρήσουν. Τι συνέβη μετά ούτε οι ίδιοι καλοθυμούνται.
🪶Οι ηθοποιοί του θεατρικού έργου που ήταν η ζωή άρχισαν να προβάρουν το σενάριο:
Ο Ραμόν έφταιγε. Το είχαν πει επανειλημμένα: Οι άντρες και οι γυναίκες δεν είναι πουλιά. Οι άντρες και οι γυναίκες ζουν σε πολυκατοικίες, κοιμούνται σε κρεβάτια, δουλεύουν, και όταν νυχτώνει, αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες βλέπουν τηλεόραση, πέφτουν για ύπνο κι αρχίζουν να ροχαλίζουν. Τα αστέρια, η νύχτα, ο άνεμος που φυσά πιο δυνατά την ώρα που κοιμούνται είναι πράγματα που έπαψαν να τους απασχολούν από τη στιγμή που ξεφορτώθηκαν τα φτερά, τη γούνα ή το καβούκι τους. Υπάρχει μια δομή, μια τάξη. Ήταν τόσο δύσκολο να το καταλάβεις; Ήταν τόσο περίπλοκο, Ραμόν;
🪶Θα πετύχαινα κάτι αν απαντούσα ότι έλεγε ψέματα και ότι είχα ανέβει, αλλά όχι μαζί τους; Όχι, γιατί αυτό που είχαν μπροστά τους οι γείτονες δεν ήταν οι ένοχοι για την εξαφάνιση του παιδιού, αλλά η τέλεια αφορμή για να ξεφορτωθούν, μια για πάντα. τον Ραμόν, τους Χωρίς Σπίτι και ό,τι θεωρούσαν πως ήταν στο πρόβλημα», δηλαδή πράγματα ή όντα που δεν λειτουργούσαν σύμφωνα με τους κανόνες της κοινότητας, που οι ίδιοι ως δικαστές και ένορκοι μαζί είχαν αναλάβει να ορίσουν.
🪶Ο πόλεμος δεν καταγράφηκε σε κανένα βιβλίο, αλλά όσοι συμμετείχαμε σε αυτόν θυμόμαστε ακόμη ότι ξεκίνησε με κάποιον που είχε δίκιο και συνεχίστηκε με λόγια που πήγαιναν κι έρχονταν.
🪶Τη μητέρα μου να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση, χωρίς να δίνει σημασία σ’ αυτά που δείχνει η οθόνη, περιμένοντας τη μέρα που θα μπούμε από την πόρτα για να μας τιμωρήσει με τον χειρότερο τρόπο που μπορεί να τιμωρηθεί κάποιος: να παριστάνει πως δεν υπάρχουμε.
🪶 Η Παουλίνα λέει προχώρα, πρόσεχε, στρίψε, σταμάτα κι εγώ την ακούω με τυφλή εμπιστοσύνη, Από τα μεγάφωνα ανακοινώνουν καθυστέρηση και από την άλλη πλευρά μια γυναίκα φωνάζει κάτι που δεν καταλαβαίνουμε. Η Παουλίνα σιωπά, γι’ αυτό ανοίγω τα μάτια και κοιτάζω την αντανάκλασή μας σε μια διαφήμιση παπουτσιών Nike. Για να μην τα ξεχάσω, επαναλαμβάνω τα ονόματα των πρωτευουσών: Σαντιάγο, Λίμα, Μπουένος Άιρες, Μανάγουα, Πόλη του Μεξικού. Είναι αργά, αλλά κάνει ακόμη ζέστη.
by SearchingTheMeaningOfLife
Βαθμολογία:
#Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading
Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L)
Underground Bookshelf
