My Role Models

https://mimiphanblog.wordpress.com/2025/02/24/my-role-models/

Ποιήματα από τον Paul Eluard

[*Νοσταλγία* by Renė Magritte]

Απόσπασμα από το βιβλίο «Λογοτεχνία Ελυάρ» του Paul Eluard

Εδώ για να ζήσω
(1918)

Άναψα μια φωτιά, σαν το γαλάζιο με παράτησε,
Μία φωτιά φίλος της να γενώ,
Μία φωτιά στη χειμωνιάτικη νύχτα για να ‘μπω
Μια για καλύτερη ζήση.

Της έδωσα όλα όσα η μέρα μου είχε δώσει:
Δάση, θάμνους, αμπέλια, χωράφια από στάρι,
Φωλιές και πουλιά, κλειδιά και σπίτια
Ζουζούνια, λουλούδια, γούνες, γιορτές.

Έζησα με το μόνο θόρυβο της φλόγας που τρίζει
Με τη μόνη οσμή της ζεστασιάς της.
Ήμουν καράβι που βούλιαζε μες στο κλειστό νερό,
Ωσάν νεκρός μ’ ένα και μόνο της φύσης στοιχείο.

Δικαιοσύνη
Βαριά εικόνα ασημιού μιζέρια με χρήσιμα χέρια
Όπως παλιά, πολύ απλά θα φάμε τα λουλούδια
Κι όσοι κλαίν από καημό θε νατους βγουν τα μάτια
Κι όσοι γελάν ‘πο σιχασιά θα τα κερδίσουν όλα

Αν αγαπάς
Αν αγαπάς την έντονα γυμνή
Ενστάλαξε στις εικόνες όλες
Το θερινό της αίμα
Στα γέλια τα χρυσά της χείλη
Στα δάκρυα τα ασύνορα μάτια της
Στις μεγάλες ορμές της το φεύγον βάρος της

Για ό,τι να πλησιασεις θέλεις
Άναψε την αυγή στην πηγή
Τα δεσμικά χέρια σου
Μπορούν να σμίξουν στάχτη με φως
Βουνό με θάλασσα κλαδιά με κάμπο
Αρσενικό με θηλυκό χιόνι με πυρετό

Και το πιο απροσδιόριστο σύννεφο
Τον πιο ασήμαντο λόγο
Το χαμένο αντικείμενο
Ανάγκασε τα να φτεροκοπήσουν
Καν’ τα όμοια με την καρδιά σου
Κάν’τα να δουλέψουν τη ζωή ακέρια.

Προειδοποίηση
Η νύχτα πριν το θάνατό του
Ήταν της ζωής του η πιο σύντομη νύχτα
Η ιδέα ότι ζούσε ακόμα
Φλογίζει στους καρπούς το αίμα
Το βάρος του κορμιού του τον αηδίαζε
Βογγούσε με τη δύναμή του
Κι από το βάθος της φρίκης τούτης
Άρχισε να χαμογελά
Δεν είχε έναν μόνο σύντροφο
Αλλά μυριάδες μυριάδες
Για εκδικηση και το ‘ξερε
Και φως ανέτειλε γι’ αυτόν.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Να θυμάσαι ότι δεν έχεις καμία ευθύνη για το παρελθόν σου, αλλά έχεις, και πολλή μάλιστα, για το μέλλον σου. Το μέλλον είναι στα χέρια σου κι εσύ η ίδια θα το πλάσεις. Γι’ αυτό σε συμβουλεύω να σκεφτείς και να ανοίξεις την καρδιά σου, πριν κάνεις καμιά ανοησία. | Σουζάννα Ταμάρο

[photo by Alex]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Απάντησέ μου» της Σουζάννα Ταμάρο

💙 Γιατί τα πρόσωπα χάνονται με τον καιρό, ενώ οι μυρωδιές όχι; Πώς ήταν το άρωμα της; Τι περιείχε;

💙 Μόνο μία σκέψη είχα στο νου. Που πηγαίνει ένας άνθρωπος όταν δεν είναι πια πουθενά;

💙 Τώρα πια τα ανθρώπινα πλάσματα με φόβιζαν περισσότερο από τους ποντικούς κι από τα φίδια.

💙 Σε κάθε στροφή της αλυσίδας, εκείνος ο ακαθόριστος πόνος, εκείνη η αμυδρή αίσθηση ταπείνωσης, μεταμορφωνόταν σε μίσος. Μίσος καθαρό διάφανο και ακατάβλητο, σαν τον άνθρακα στο διαμάντι. Ανεβαίνοντας στο στόμα το μίσος μετασχηματιζόταν σε λέξεις.

💙 [ Η αγάπη νικάει τα πάντα, άκουγα να λένε συχνά. Η αγάπη είναι πιο δυνατή από το θάνατο. Κι όμως δεν είναι αλήθεια, γιατί η αγάπη, παρ’ όλο που υπάρχει, είναι εύθραυστη. Τόσο εύθραυστη, ώστε να γίνεται σχεδόν αόρατη. Κι όταν κάτι είναι αόρατο, είναι σαν να μην υπάρχει καθόλου, και τα δύο είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Ο καπνός από μία πυρκαγιά μπορεί να γίνει αντιληπτός από απόσταση χιλιομέτρων’ τα σημάδια που αφήνουν ολόγυρα οι φλόγες, μένουν αναλλοίωτα για χρόνια. Αντίθετα, την αγάπη δεν μπορείς να τη δεις, ακόμα και αν κολλήσει τη μύτη σου πάνω της.]

💙 [ Να θυμάσαι ότι δεν έχεις καμία ευθύνη για το παρελθόν σου, αλλά έχεις, και πολλή μάλιστα, για το μέλλον σου. Το μέλλον είναι στα χέρια σου κι εσύ η ίδια θα το πλάσεις. Γι’ αυτό σε συμβουλεύω να σκεφτείς και να ανοίξεις την καρδιά σου, πριν κάνεις καμιά ανοησία.]

💙 Το φως έμπαινε μέσα μου κι έκανε την ομίχλη να εξατμίζεται, ο αέρας διαπερνούσε τους πόρους μου και έδιωχνε μακριά τη σκόνη. Το πρωί κοιταζόμουν στον καθρέφτη και έλεγα ξανά και ξανά το όνομά μου.

💙 Όλοι περίμεναν να έχω κακό τέλος, όπως η μητέρα μου, αλλά εγώ για να τους μπω στη μύτη, θα γινόμουν σπουδαία. Μία μεγάλη γιατρός. Μία φιλόσοφος που θα της έπαιρναν συνέντευξη όλες οι εφημερίδες.

💙 [Είσαι τόσο νέα και ήδη τόσο ελεύθερη μέσα σου. Εγώ έφτασα στη δική σου διαύγεια λίγο πριν κλείσω τα τριάντα. Μόνο τότε κατάλαβα πως η μόνη ζωή που αξίζει να ζήσεις είναι αυτή που δεν σου βάζει κανένα περιορισμό. Πρέπει ν’ ανοίξουμε την πόρτα και να πετάξουμε έξω τη σαβούρα, την αίσθηση της ενοχής. Έτσι δεν είναι;]

💙 Αγάπη είναι να γίνεσαι αγορά των άλλων, χωρίς να μπορείς να αμυνθείς.

💙 [«Εσύ έχεις το μεγάλο προνόμιο», μου είπε μία μέρα, «να γεννηθείς χωρίς αγάπη. Γι’ αυτό μπόρεσες να είσαι ελεύθερη από πολύ νωρίς. Κοιτάζεις τα πράγματα και τα βλέπεις όπως είναι. Δεν έχεις ανάγκη να τα περιβάλλεις με παράξενες θεωρίες.» «Η αγάπη είναι τοξική ουσία», επαναλάμβανε συχνά, «γιατί σου δηλητηριάζει τα σωθικά, υποχρεώνοντας σε έτσι κι αλλιώς και πάντα να κάνεις αυτό που δεν θέλεις.]

💙 Η αγάπη και ο γάμος δεν είναι το ίδιο πράγμα! Παντρεύεται κανείς για τα λεφτά, για κοινωνικούς ή βιολογικούς λόγους, σίγουρα όμως όχι από αγάπη.

💙 Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι η αγάπη, αλλά ποτέ τι είναι η ζωή. Ερχόμαστε στον κόσμο και είμαστε η προσωποποίηση της αβεβαιότητας. Αρκεί ένα μικρόβιο, κάπως επίμονο, ένα ελαφρό χτύπημα στον αυχένα, για να γλιστρήσουμε στην αντίπερα όχθη.

💙 Όσο εσύ τον μισούσες, αδιόρατα σ’ εκείνη την ηλικία, τόσο εκείνος σε λάτρευε. Αγαπάει κανείς πιο έντονα όταν δεν βρίσκει ανταπόκριση.

💙 Η ευτυχία ήταν για σένα κάτι σαν δηλητήριο, δεν άντεχες να τη βλέπεις να λάμπει στα μάτια των άλλων.

💙 Πάντα μου έλεγες ότι η θρησκεία δεν διαφέρει και πολύ από ένα καρότσι. Κάθεται πάνω του μόνο όποιος δεν είναι ικανός να περπατήσει με τα δικά του πόδια. Με το καρότσι οι κινήσεις είναι περιορισμένες, μπορείς να πας μπροστά ή πίσω, δεξιά ή αριστερά, αλλά σίγουρα δεν μπορείς να ανέβεις σκάλες ή να ξεχυθείς τρέχοντας σ’ένα λιβάδι.

💙 Αν ανοίξω τα ρουθούνια μου, νιώθω τη βρόμα των εξατμίσεων, αν ανοίξω τα αυτιά μου ακούω το θόρυβό τους. Αν ανοίξω την καρδιά μου, βλέπω τη δυστυχία και τη μοναξιά μέσα στις άλλες καρδιές γύρω μου. Ζω μακριά από τη φύση σημαίνει ζω μακριά από την ομορφιά. Και ζω μακριά από την ομορφιά σημαίνει ζω μακριά από τη σκέψη του Θεού.

💙 Πρέπει μόνο ν’ αφήνεσαι, να δέχεσαι ανεπιφύλακτα ότι είσαι τέκνο όχι του χάους ή των συγκυριών, αλλά του Φωτός.

💙 Το λάθος είναι δικό μου, γιατί δεν τα καταφέρνω να συγκρατώ την επιθυμία μου να μοιράζομαι με τους άλλους κάθετί ωραίο.

💙 Ο μπαμπάς δεν με ανέχεται, ποτέ του δεν με ανέχτηκε, γιατί είμαι διαφορετικός από εκείνον και δεν κατορθώνει να με καταλάβει. Κι εγώ μερικές φορές εκνευρίζομαι, γιατί προσπαθώ να ενοχλώ όσο γίνεται λιγότερο, αλλά παρ’όλα αυτά εκείνος πάντα και οποιαδήποτε αφορμή τα βάζει μαζί μου.

💙 Παρ’ όλο που σας πικραίνω στην καθημερινή μας ζωή, προσεύχομαι πάντα για σας, για τα μπουμπούκια σας, για να μπορέσουν αργά ή γρήγορα να δεχτούν το φως και να μεταμορφωθούν σε λουλούδια. Και σας ευχαριστώ με άπειρη ευγνωμοσύνη για τη δική σας γενναιοδωρία μου χάρισε τη ζωή σε τούτο τον κόσμο. Μία σφιχτή αγκαλιά, σχεδόν τόσο σφιχτή όσο και ενός πύθωνα, από το -δυστυχώς- τέως υπάκουο αγοράκι σου.

💙 Το μίσος είναι το μόνο συναίσθημα που δεν εξατμίζεται με τον καιρό. Ίσα ίσα, με τη δύναμη της θύελλας εξακολουθεί να σωρεύεται σαν ζωντανή πανίσχυρη ενέργεια.

💙 Για ένα λόγο ακατανόητο για το μικρό ανθρώπινο μυαλό μας, συχνά ο Θεός καλεί κοντά Του τα πιο λαμπρά Του παιδιά, διακόπτοντας απότομα την πορεία τους στη γη.

💙… κατάλαβα ότι μπορούσα να είχα πάρει αποφάσεις διαφορετικές κάθε μέρα της ζωής μου. Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό. Κάθε στιγμή. Δεν χρειάζονταν πολλά. Αρκούσε να σηκώσω το βλέμμα λίγο πιο ψηλά.

💙 Ο διάβολος δεν είναι ρυπαρός ούτε πρωτόγονος. Το βασικό του χάρισμα είναι η ευελιξία. Γνωρίζει όσο λίγοι την ανθρώπινη ψυχή και μπορεί να χωθεί μέσα σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα. Δεν λέει χυδαιότητες, προστυχιές, χρησιμοποιεί επιχειρήματα λογικά, εκλεπτυσμένα.

💙 Με την κλωστή της υποψίας μπορείς να ράψεις κάθε λογής ρούχα.

💙 Αλλά ο μόνος νόμος που γνωρίζει ο ιός είναι η αναρχία. Ζει οπουδήποτε, όπως του αρέσει και με νόμους αποκλειστικά δικούς του. Ζει, σκοπός του όμως δεν είναι η ζωή αλλά η ερήμωση, ο θάνατος του οργανισμού που τον φιλοξενεί. Δεν έχει ένα πρόσωπο, έχει πολλά. Και κάθε φορά που κατορθώνει κανείς να εντοπίσει ένα του πρόσωπο, αυτός αλλάζει μάσκα και σύνθημα κι αμέσως δρασκελίζει ένα σύνορο και γίνεται πάλι απρόσβλητος.

💙 Όποιος ζει μέσα στην αγάπη, κινδυνεύει περισσότερο από τους άλλους και συχνά πρέπει να πληρώσει ένα πολύ υψηλό κόστος. Τόσα χρόνια καθοδηγώ ψυχές και όμως ποτέ δεν έπαψα να σαστίζω με αυτό. Αντί ν’ ανοίγει την ψυχή η αγάπη πολλές φορές την κλείνει. Γιατί; Μήπως φοβόμαστε ότι είναι σαν την τροφή σαν την τροφή, σαν το νερό, σαν τα χρήματα, ότι μπορεί να έρθει κάποιος πιο άπληστος από μας και να την καταβροχθίσει μπροστά στα μάτια μας; Όμως η αγάπη είναι σαν τον αέρα. Άπειρη. Δεν μπορεί να χωριστεί σε κομμάτια, να μπει στα σακούλια, στις τσάντες, να διατηρηθεί στον μπουφέ. Δεν μπορούμε να πάρουμε μία φέτα αγάπης, γιατί πάντα θα βρίσκουμε κάποιον που η δική του φέτα θα μας φαίνεται πιο μεγάλη. Έτσι ο δαίμονας της ζήλειας ερημώνει τον κόσμο. Ο φόβος ότι δεν έχουμε αρκετά μας κάνει τσιγκούνηδες. Αρπάζω, αδράχνω.

💙 Όταν εκείνη έγινε πλάσμα δυνατό, αυτόνομο, τα συναισθήματά σας ανατράπηκαν. Αρχίσατε να φοβάστε την Άννα από τη στιγμή που εκείνη λυτρώθηκε από το φόβο.

💙 Είναι η μοίρα της αγάπης και της ελευθερίας. Γιατί αληθινή ελευθερία δεν είναι να κάνουμε ό,τι μας τύχει, αλλά να ζούμε σαν πλάσματα ελεύθερα από το φόβο.

💙 Πρώτα, μέσα στο κουκούλι ζούσαμε δύο, ύστερα εγώ βγήκα από αυτό και εκείνος έμεινε μόνος. «Γύρισε πίσω!» θαρρείς και μου φώναζε». «Κι εσύ; Θέλεις να γυρίσεις πίσω;» «Ακόμα και αν ήθελα θα ήταν αδύνατο«.

💙 Εξακολουθήστε να περπατάτε ακόμα και αν δεν βλέπετε πια το δρόμο, ακόμα και αν η ομίχλη σας τυλίγει και προχωράτε αβέβαιος στο χείλος ενός γκρεμού. Και, περπατώντας, αργά ή γρήγορα θ’ αντιληφθείτε ότι η ζωή είναι μία διαδρομή που πρέπει να τη διανύσουμε κι όχι ένα κουκούλι που μέσα του το πολύ πολύ μπορούμε να τεντώνουμε τα πόδια.

💙 Γύριζα το καλειδοσκόπιο με θυμό γυρεύοντας μία καινούργια απάντηση στα ερωτήματά μου. Εκείνη όμως τη στιγμή μου γλίστρησε από τα χέρια κι έπεσε στο χώμα, σπάζοντας σε χίλια κομμάτια. Στη στιγμή αντιλήφθηκα οτι όλα όσα πίστευα ως τότε δεν ήταν παρά ιδέες, προβολές του άγχους μου, των φόβων μου.

💙 [Τώρα σηκώνομαι κάθε μέρα και πηγαίνω στο παράθυρο και ξέρω ότι αυτή η μέρα μπορεί να είναι η τελευταία μου. Δεν έχω πια φόβο μέσα μου, ούτε αίσθηση κενού, αλλά μάλλον την κάπως εφηβική ταραχή του ανθρώπου που προσμένει την πρώτη του συνάντηση με την Αγάπη του.]

💙 Κλαίω γιατί βλέπω την αγάπη. Την αγάπη που υπήρχε πριν από μας και την αγάπη που θα μας δεχτεί στην αγκαλιά της. Την αγάπη που, παρ’ όλα αυτά, συνοδεύει κάθε πορεία, ακόμα και την πιο μικρή, την πιο στρεβλωμένη, και την πιο πλούσια σε λάθη. Κλαίω για την αγάπη και για όλες τις καρδιές που γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν σφραγισμένες σαν νεκρόκασες.

💙 «Το βλέπεις;» παρατήρησα εκείνη τη στιγμή, «η μέλισσα έχει ανάγκη από το λουλούδι αλλά και το λουλούδι, για να υπάρχει, έχει ανάγκη από τη μέλισσα. Είμαστε όλοι δεμένοι με ένα αόρατο αγκάλιασμα. Ο πατέρας σου σε χρειάζεται και εσύ χρειάζεσαι εκείνον».

by SearchingΤheMeaningOfLife

The theme of the June Writing Contest is: #HISTORICAL, #GOTHIC, or PERIOD FICTION. (crossovers with other genres are welcome)

Fanfiction NOT accepted. Original work only.

Submissions of #ShortStories, #poems, #excerpts, #WebComics, #FlashFiction, #memoirs, #essays are all welcome

Instructions at: https://www.underground-bookshelf.com/3190763_june-2026-contest-submissions

[…]Πράγματι, για να γίνει μια γυναίκα μητέρα, δεν μπορεί να εξακολουθεί να είναι κόρη.[…] | από το βιβλίο του Massimo Recalcati «Τα χέρια της μητέρας»

[INTERNATIONAL FESTIVAL FOR CONTEMPORARY VISUAL MEDIA | Thessaloniki 2024]

Αξιοσημείωτα από  το βιβλίο του Massimo Recalcati «Τα χέρια της μητέρας» 

♧ Κανένας άντρας δεν ξέρει εμφανώς τι είναι μια γυναίκα. Και εδώ ξεδιπλώνεται το ακόλουθο τρομερό παράδοξο: Παραδίδεται στα χέρια του άντρα για να είναι μια γυναίκα, μα φαίνεται πως καταλήγει ξανά να αποτελεί απλώς και μόνο ένα σώμα-πράγμα, σώμα-όργανο, σώμα-σκεύος ηδονής. Είναι ένα επαχθές μοντέλο συμπεριφοράς που επιβεβαιώνεται ευρέως στην κλινική εμπειρία: Οι γυναίκες λυγίζουν στην αντρική φαντασίωση με την ψευδαίσθηση ότι η συνολική τους ανταπόκριση σε αυτό καθιστά δυνατό το να παραμερίσουν τη δυσκολία ως προς το να υποκειμενικοποιήσουν το μυστήριο της γυναικείας επιθυμίας. 

♧Επομένως, ενώ η πατρική κληρονομιά αρθρώνεται μέσω μιας διαδικασίας εξιδανικευτικής ταύτισης του γιου με τον πατέρα, η μητρική κληρονομιά φαίνεται να αναχαιτίζεται μπροστά στην αδυναμία μετάδοσης του τι είναι μια πραγματική γυναίκα. 

♧Η δυνατότητα του χωρισμού καθίσταται πιο δύσκολη από την απουσία της αγάπης παρά από την παρουσία της. 

♧Η γλυκιά και ελεύθερη φωνή της γιαγιάς γίνεται το αντίδοτο στη μεταλλική και άγρια φωνή της μητέρας. Είναι αυτό που όταν γίνει γυναίκα θα αναζητά σε όλους τους άντρες που θα αγαπήσει. Θα ερωτεύεται πάντα τη φωνή τους, προκειμένου η φωνή αυτή να μπορέσει να της ανταποδώσει την αναγνώριση της αγάπη της σε αντιδιαστολή με την αγριότητα της μητρικής βίας που την καθήλωνε στη θέση του απορριφθέντος αντικειμένου. Η φωνή διαχωρίζεται: από τη μία μεριά, είναι το τραυματικό αποτύπωμα της μητρικής φωνής, της προσβολής και της βίας από την άλλη, είναι η γλυκιά φωνή της γιαγιάς.

♧Πιο σημαντικό από το να εξασφαλίσουμε ικανοποίηση και χαρά στο παιδί είναι να υποδεχτούμε τη ζωή του σε ένα περιβάλλον επιθυμίας, να έχουμε επιθυμήσει, να έχουμε θελήσει αυτή τη ζωή ήδη πριν από τη σύλληψή της.» Αν αυτή η επιθυμία είναι απούσα, αν το παιδί δεν είναι επιθυμητό ήδη πριν από τη γέννησή του, αν δεν το ήθελαν, αν καμία επιθυμία δεν το περιμένει, τότε η συνέπεια είναι ο ακρωτηριασμός της ίδιας της αίσθησης της ζωής. 

♧ Η δύναμη της μητέρας που στερείται ορίου μπορεί να εμφανιστεί ως μια δύναμη σκοτεινή, την οποία ούτε το Όνομα του Πατέρα είναι σε θέση να εξυγιάνει ολοκληρωτικά. Το σύμπτωμα που βασανίζει τον ασθενή μου στην ενήλικη ζωή απηχούσε αυτό το αρχικό τραύμα. Πράγματι, κάθε φορά που συναντούσε μια γυναίκα η οποία του ήταν επιθυμητή, ένιωθε κυριολεκτικά να πέφτει στο κενό.

♧ Η δύναμη της μητέρας δεν έχει όρια γιατί εξασκείται πάνω σε ένα είναι το παιδί το οποίο προσδιορίζεται από το αδύνατο τού να είναι ανεξάρτητο. Το έλεγε καλά με τον δικό του τρόπο ο Σαρτρ: Γεννιόμαστε πάντα ως αντικείμενα στα χέρια του Άλλου. 

♧ Αν υπήρξε μια εποχή η εποχή της πατριαρχικής ιδεολογίας- στην οποία η μητέρα είχε την τάση να σκοτώνει τη γυναίκα, τώρα φαίνεται πως ο κίνδυνος είναι ο αντίθετος, είναι η γυναίκα που μπορεί να σκοτώσει τη μητέρα. 

♧ «Το να τον αγαπάς δεν σημαίνει ότι μπορείς να τον σώσεις». Πράγματι δεν είναι η μητρική αγάπη που σε αυτή την περίπτωση σώζει από την αρρώστια, αλλά ακριβώς ο αιμομεικτικός της χαρακτήρας –η αγάπη χωρίς όρια είναι αυτός που γεννά και διατηρεί την αρρώστια. 

♧ Μια γυναίκα δεν μπορεί να νιώσει ικανοποίηση απέναντι σε έναν άντρα που αγαπάει, με το να είναι μόνο μητέρα. Δικαίως απαιτεί να εξακολουθήσει να υφίσταται και να είναι επιθυμητή ως γυναίκα. 

♧ Η Μήδεια είναι ένα «εγκληματικό μόρφωμα»: Εγκαταλείπει την πατρίδα της, προδίδει τον πατέρα της, σκοτώνει τον αδελφό της, προκαλεί τον θάνατο του θείου του άντρα της, της αντιπάλου της, της Γλαύκης, και του πατέρα της, προτού σκοτώσει χωρίς δισταγμό τα παιδιά της. Η Μήδεια όχι μόνο ενσαρκώνει την ανυποταγή της γυναίκας στις συμβάσεις και τους νόμους, οι οποίοι ρυθμίζουν τη ζωή στην οικογένεια και τον θεσμό του γάμου, που με τη σειρά του την υποχρεώνει να υποταχτεί στην εξουσία του άντρα, αλλά πιο ριζικά, δείχνει ότι ούτε η μητρότητα είναι αρκετή για να την κάνει να νιώσει ολοκληρωμένη στη ζωή, να αντισταθμίσει την απώλεια του έρωτά της. Δείχνει επίσης ότι καμία γυναίκα δεν μπορεί να απορροφηθεί και να ακυρωθεί από τη μητέρα.  

♧ Η ανικανοποίητη επιθυμία αυτής της μητέρας είναι Η επιθυμία μιας γυναίκας που δεν μπορεί να βρει γαλήνη εξαιτίας του αποκλεισμού που υπέστη από την πατρική της οικογένεια. Παραγκωνισμένη, έχοντας βιώσει την απόρριψη, αυτή η γυναίκα ζει την κληρονομιά με τη μορφή της αγανακτισμένης και ανίσχυρης εναντίωσης χωρίς διαλεκτική. Θα φέρει πάνω της την αρχική σφραγίδα του αποκλεισμού χωρίς να μπορέσει ποτέ να απαλλαγεί από αυτήν. Η πρόσβαση στη μητρότητα είναι μόνο ένα πέρασμα σε μια καταστροφική πράξη για να ξεφύγει από μια ζωή για την οποία αποφάσιζαν άλλοι. Η επιθυμία της μητέρας δεν μπορεί να υποκειμενικοποιηθεί. Το παιδί παραμένει μια μακρινή, υπερβολικά μακρινή επίκληση. 

♧ Κοιτάζεται στον καθρέφτη και αποφασίζει να το αγοράσει για την ίδια, προτείνοντας στην κόρη της να βρει ένα άλλο, που θα είναι πιο κατάλληλο γι’ αυτήν. Σε αυτή την περίπτωση είναι η γυναίκα ή, καλύτερα, μια συγκεκριμένη φαλλική εκδοχή της γυναίκας που καταλήγει στο να καταπιέζει ή στο να βιώνει ως εχθρική προς τον εαυτό της την επιθυμία της μητέρας. Η κόρη δεν εκλαμβάνεται ως φαντασιακός φαλλός οποίος συμπληρώνει το είναι της, αλλά, ανάλογα με την περίπτωση, ως αντίπαλος τον οποίο πρέπει να συντρίψει ή ως αντικείμενο-απόρριμμα, που υπάρχει ο κίνδυνος να καταστρέψει το σώμα αυτής που το γέννησε.

♧ Η επιτήρηση και η προστασία της ζωής που καθορίζουν τις ουσιαστικές υποχρεώσεις της μητέρας ενισχύονται υπέρμετρα, παίρνουν τον χαρακτήρα μιας ρουφήχτρας που αιχμαλωτίζει και βυθίζει το υποκείμενο σε έναν ατελείωτο βούρκο. Πότε η μητρική αγάπη μπορεί να εκπέσει σε αυτό το επίπεδο; Όταν η ζωή της μητέρας χάνεται μέσα στη ζωή των παιδιών της, όταν ζει μόνο γι’ αυτά, τους αφιερώνεται χωρίς όρια. Όταν η ευθύνη της μητρότητας δίνει τη θέση της σε μια ώθηση καταβρόχθισης, συνήθως αμοιβαίας, μητέρας και παιδιού: Η μητέρα απορροφά το παιδί, το οποίο απορροφά τη μητέρα. Η μητρική αγάπη καταλήγει τότε σε μια ενσωμάτωση η οποία μπορεί να φτάσει στο πιο έσχατο σημείο της, στο πέρασμα στην ανθρωποκτονία ή σε μια αποπνικτική παρουσία η οποία δεν αφήνει κανένα περιθώριο ελευθερίας στο υποκείμενο. Σε πολλές περιπτώσεις της επικαιρότητας, βρισκόμαστε ενώπιον της φρίκης αυτής της μεταμόρφωσης της μητρικής αγάπης σε ανθρωποκτόνο βία.

♧ Η απόλαυση της μητέρας μπορεί να φτάσει σε ύψη ανεξερεύνητα, πιο ψηλά από τη σεξουαλική συνεύρεση με τον άντρα, αφού όπως σημειώνει με σαφήνεια ο Λακάν, το μωρό προσφέρει στη μητέρα εκείνο που κανένα αντρικό υποκείμενο -εκτός ίσως από κάποιους ψυχωτικούς– δεν είναι σε θέση να αφιερώσει στη σύντροφό του. Ενώ ένας άντρας προσφέρει στη γυναίκα τον φαλλό του, ο οποίος δεν συμπίπτει καθόλου με την ύπαρξή του, ένα παιδί -όπως με επιδεξιότητα κάνουν μόνο κάποιοι ψυχωτικοί- μπορεί να προσφέρει στον Άλλον την ίδια του την ύπαρξη, χωρίς καμία επιφύλαξη. 

♧ Πράγματι, για να γίνει μια γυναίκα μητέρα, δεν μπορεί να εξακολουθεί να είναι κόρη. 

♧ Είναι το «εξειδικευμένο ενδιαφέρον» της μητέρας που καθιστά τη ζωή του παιδιού μη οικειοποιήσιμη. Το παιδί που η μητέρα γεννά δεν είναι της μητέρας: «Δεν είναι δικό μου, δεν είναι όπως εγώ, δεν είναι όπως το περίμενα, δεν είναι όπως τα αδέλφια του ή οι αδελφές του», δεν είναι όπως καμία άλλη ύπαρξη στον κόσμο. Ένα απόλυτο υπερβατό -αυτό του παιδιού- αναδύεται στο πιο βαθύ ενυπάρχον.

♧ Η μητρική λειτουργία δεν είναι όντως μια φροντίδα που «εφαρμόζεται» σε όλους, μα μια φροντίδα που ξέρει να αναγνωρίζει την αξία καθενός χωριστά, τον αναντικατάστατο χαρακτήρα του παιδιού.

♧ Βρισκόμαστε εδώ μπροστά στις πιο βαθιές ρίζες της μητρικής λειτουργίας και της κληρονομιάς της: Η επιθυμία της μητέρας δεν είναι ανώνυμη επιθυμία, αλλά μια επιθυμία ικανή να μεταδώσει την επιθυμία. 

♧ Μια μητέρα δεν απαιτεί το ιδανικό παιδί, δεν αγαπά το παιδί ξεκινώντας από τις ικανότητές του, από τα ταλέντα του, από την ομορφιά του. Η μητρική αγάπη είναι αγάπη όχι για το ιδανικό, αλλά για το πραγματικό του παιδιού, είναι αγάπη για το δικό του όνομα. Και τίποτα, όπως το να έχεις ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, μη φυσιολογικό, στραβό, δεν επιβάλλει το δρασκέλισμα του ιδανικού προς το πραγματικό, δεν επιβάλλει την εγκατάλειψη κάθε ναρκισσιστικής απεικόνισης του εαυτού και του παιδιού της, τη συνάντηση με μια προεξοχή που δεν μπορεί να αμβλυνθεί και που είναι το παιδί ως μη συμπίπτον με τις συνήθεις ναρκισσιστικές προσδοκίες της μητέρας.

♧Ο πατέρας, αλλά και οποιοδήποτε πράγμα είναι ικανό να τραβήξει την επιθυμία της μητέρας (μια εργασία, ένα υποκειμενικό πάθος, μέχρι και ένας εραστής κ.λπ.), μετατοπίζει αριστοτεχνικά αυτή την επιθυμία πέρα από το παιδί. Μόλις το είδαμε: Η απουσία της μητέρας είναι σημαντική όσο η παρουσία της. Μια μητέρα «επαρκώς καλή» είναι η μητέρα που ξέρει να μη δίνεται ολόκληρη στο παιδί της είναι μια μητέρα την οποία το παιδί δεν μπορεί να κατέχει εντελώς γιατί δεν εξαντλεί όλο το είναι της στο να είναι η μητέρα είναι μια μητέρα που ξέρει να τοποθετείται ανάμεσα στην απουσία και την παρουσία χωρίς να τονίζει μονόπλευρα τη μία ή την άλλη πλευρά. Ο τονισμός της παρουσίας θα καθιστούσε όντως αδύνατο τον χωρισμό και θα επέφερε την ψευδαίσθηση της συγχώνευσης, ενώ ο τονισμός της απουσίας θα επέφερε το βίωμα της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας.

♧ Η χαρά της δημιουργίας μολύνεται από την πιθανότητα της απώλειας και της καταστροφής το όριο ανάμεσα στη ζωή που έρχεται στον κόσμο και στην εξαφάνισή της είναι λεπτό και αφορά είτε τη μητέρα είτε το παιδί. 

♧ Αν όντως η επιθυμία της μητέρας ήταν ολοκληρωτικά «πιασμένη» από την ύπαρξη του παιδιού, δεν θα ήταν δυνατός ο αποχωρισμός.

♧ Η πατριαρχική κουλτούρα ακολούθησε για χρόνια αυτή την πλάνη: Ο περιορισμός της γυναίκας στη μητέρα είχε σκοπό να εξαλείψει την ακυβέρνητη υπερβολή της γυναικείας υπόστασης-θηλυκότητας.

♧ Όταν η μητέρα αφήνεται να παρασυρθεί από την οργή και τη νευρικότητα, αυτό πολύ συχνά οφείλεται στο ότι η γυναίκα απορρίπτει τη θυσία της, προβάλλοντας απαιτήσεις που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με αυτές της μητρότητας.

♧ Το να δωρίσει την έλλειψή της σημαίνει πάνω απ’ όλα να δείξει ότι η ύπαρξη του παιδιού δεν είναι τόσο το συμπλήρωμα του είναι της μητέρας όσο αυτό που φέρνει στο φως μια ξεχωριστή έλλειψη.

♧ Οι νοσοκόμες του νοσοκομείου ήταν επαρκέστατες στο να παρέχουν αφειδώς τις απαραίτητες φροντίδες το στήθος-αντικείμενο- μα δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν τον μητρικό ρόλο του σημείου της αγάπης: το στήθος-σημείο.

♧ Το παιδί μέσω του προσώπου της μητέρας δεν βλέπει ποτέ μόνο το πρόσωπό του, ούτε περιορίζεται στο να βλέπει το πρόσωπο της μητέρας του, μα βλέπει σε αυτό το ίδιο το πρόσωπο τη δυνατότητα να δει το πρόσωπο του κόσμου, ή ίσως καλύτερα βλέπει στο πρόσωπο της μητέρας αυτό που το καθιστά ικανό να μπορέσει κοιτάξει το πρόσωπο του κόσμου.

♧ Όπως ο Φρόιντ και ο Λακάν σημείωσαν επανειλημμένα, το ανθρώπινο είδος στερείται ενός ενστικτώδους προγράμματος ικανού να προσανατολίσει την ύπαρξή του στον κόσμο. Και ακριβώς πάνω σε αυτό το ελάττωμα πραγματοποιείται το πρόγραμμα του ασυνειδήτου. Χωρίς όνειρο η μητρότητα θα κατέληγε να συμπιεστεί στη μηχανή του σώματος σαν απρόσωπη μηχανή αναπαραγωγής του είδους. Αντίθετα, το όνειρο είναι ακριβώς αυτό που δημιουργεί την απαραίτητη συνθήκη για μια αυθεντικά δημιουργική μητρότητα. 

♧ Η μητρική υπομονή υποστηρίζεται από μια απαραίτητη δόση πίστης απέναντι στο παιδί ενώ η αγχωτική κινδυνολογία, η υπερβολική ανησυχία κάποιων μητέρων αποκαλύπτει μια ανυπομονησία που δηλώνει την απουσία πίστης απέναντι στο παιδί. Αυτή η υπερβολική ανησυχία μπορεί να ξεπηδήσει από το γεγονός ότι η μητέρα προβάλλει στο παιδί τη μητρική κατάρα της καταγωγής της, από την οποία τρέφεται η ασυνείδητη φαντασίωσή της.

♧ Αφού διαφύλαξε και προστάτευσε τη ζωή του παιδιού, η μητέρα λειτουργεί έτσι ώστε να το παραδώσει στον κόσμο. Περιμένει να μεγαλώσουν οι βλεφαρίδες του παιδιού, το σώμα του να δυναμώσει, η σκέψη του να αναπτυχθεί, η επιθυμία του να εκφραστεί. Οπισθοδρομεί, μειώνει το αίτημά της, αφήνει το παιδί να αποκτήσει εμπειρίες στον κόσμο διευρύνοντας τον ορίζοντά του, περνώντας τον στενό περίβολο του οικογενειακού.

♧ Μάλιστα, σε κάθε μητέρα «επαρκώς καλή» -όπως θα έλεγε ο Βίνικοτ- η απώλεια του παιδιού, ο χωρισμός του εξυμνείται από την αρχή κιόλας ως η πιο δυνατή εκδήλωση του υπερβατικού χαρακτήρα του. Αυτό σημαίνει ότι κάθε αυθαίρετη δέσμευση του παιδιού ως «δικού της» δεν προσδιορίζει καθόλου τη μητρότητα, δεν αφορά τη συμβολική επιθυμία της μητέρας, αλλά μόνο την παθολογική της απόκλιση, την πιο φρικτή παρεκτροπή της. 

♧ Συμβαίνει επίσης και στην περίπτωση της συνάντησης με τον έρωτα: Κάθε νεογεννημένος έρωτας γεννά με τη σειρά του ένα νέο κόσμο. Ο κόσμος του Ενός επισκιάζεται από τον κόσμο του Δύο, καθώς η γέννηση είναι πάντα ένα γεγονός του Δύο και ποτέ του Ένα˙ είναι πάντα μια εμπειρία κατά βάση πληθυντικού αριθμού.  

♧ Η γέννηση ενός παιδιού δεν είναι μόνο ο ερχομός στον κόσμο κάποιου του οποίου περιμέναμε να δούμε το πρόσωπο, κάποιου τον οποίο περιμέναμε να δεχτούμε στην αγκαλιά μας. Μαζί με τη ζωή του παιδιού έρχεται εκ νέου στη ζωή επίσης και ο κόσμος. Η προσμονή της μητέρας δίνει τη δυνατότητα του ερχομού στον κόσμο ενός άλλου κόσμου, ο οποίος βρίσκει την έκφρασή του ενσαρκωμένη στη νέα ζωή του παιδιού. Υπό αυτή την έννοια, το δώρο της ζωής είναι ένα δώρο που δίνει τη δυνατότητα στον κόσμο να «ξαναρχίσει».  

♧ Στον έρωτα πάντα όποιος αγαπάμε διατηρεί ένα απροσπέλαστο για εμάς μέρος ετερότητας, η οποία συμπίπτει με το πιο προσωπικό κομμάτι ελευθερίας του. Στον έρωτα, όπως και στη μητρότητα, βιώνουμε κάτι από το ενυπάρχον και το υπερβατό ενωμένα μαζί. Γι’ αυτό η προσμονή συνιστά το κεντρικό νεύρο του ερωτικού λόγου. «Η προσμονή είναι μια μαγεία: Εγώ είχα την εντολή να μην κινούμαι», έγραψε ο Ρολάν Μπαρτ. «Η μοιραία ταυτότητα του ερωτευμένου δεν είναι τίποτα άλλο από το: Εγώ είμαι αυτός που περιμένει» 

♧ Μάλιστα ήδη για τον Φρόιντ η «μητέρα» είναι το όνομα της πρώτης μορφής του Άλλου που ασχολείται με μια ανθρώπινη ζωή, την οποία αναγνωρίζει ως δικό της δημιούργημα. Αυτό σημαίνει ότι η «μητέρα» όπως και ο «πατέρας» είναι φιγούρες που υπερβαίνουν το φύλο, το αίμα, τη φυλή και τη βιολογία.» «Μητέρα» είναι το όνομα του Άλλου ο οποίος τείνει τα γυμνά του χέρια στη ζωή που έρχεται στον κόσμο, στη ζωή που, ερχόμενη στον κόσμο, επιζητά το νόημα. 

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Μου φαίνεται πώς το να μοιράζεσαι με άλλον σκέψεις αισθήματα και εντυπώσεις, είναι τα πρώτα καλά σ’αυτόν τον κόσμο. | Νικολάι Γκογκόλ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Το Ημερολόγιο ενός τρελού» του Νικολάι Γκογκόλ

♧ Έχει τέτοια παστάδα που ποτέ δεν θα βρεις σε κυβερνείο: Τραπέζια από μαόνι κι όλοι οι ανώτεροι σου μιλάνε με το «σεις» και με το «σας». Κι ομολογώ πως αν έλειπε τούτη η ευγένεια από πολύ καιρό, θα τα ‘χα βροντήξει…

♧ Με καμιά δύναμη δεν πάει το ξόανο στο θέατρο εκτός αν του πληρώσεις το εισιτήριο.

♧ Μου φαίνεται πώς το να μοιράζεσαι με άλλον σκέψεις αισθήματα και εντυπώσεις, είναι τα πρώτα καλά σ’αυτόν τον κόσμο.

♧ Αχ! αγαπητή μου. Πόσο αισθάνεται κανείς το άγγιγμα της Άνοιξης. Η καρδιά μου χτυπά σαν να περιμένει κάτι.

♧ Τώρα όλα μου είναι ξεκάθαρα. Όλα τα βλέπω σαν να ‘ναι στην παλάμη μου. Ενώ πρώτα, δεν καταλαβαίνω πως, πρώτα όλα μπροστά μου ήσαν μεσ’ στην ομίχλη. Κι όλα αυτά, συμβαίνουν, νομίζω επειδή οι άνθρωποι φαντάζονται, ότι το ανθρώπινο μυαλό βρίσκεται μέσα στα κεφάλια. Καθόλου δεν συμβαίνει έτσι. Το φέρνει ο αέρας απ’ την Κασπία Θάλασσα.

♧ Ω το πανούργο αυτό πλάσμα. Η γυναίκα! Τώρα δα κατάλαβα πως είναι φτιαγμένη η γυναίκα. Ποτέ κανείς δεν έμαθε τι αγαπά! Εγώ ο πρώτος το ανακάλυψα. Η γυναίκα αγαπά τον…διάβολο! Ναι, χωρίς αστεία. Οι φυσιολόγοι αραδιάζουν βλακείες ότι είναι αυτό ή εκείνο…

♧ Και γι’ αυτό, που λέτε, εμείς δεν μπορούμε να δούμε τις μύτες μας, Αφού όλες τους βολτάρουν στη Σελήνη!!

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Όσο ισχυρότερη είναι η κατανόηση του εαυτού σας, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα προσαρμογής με τους ανθρώπους που σας περιβάλλουν. | Thomas Erikson «Ανάμεσα σε ηλίθιους»

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Thomas Erikson «Ανάμεσα σε ηλίθιους»

🪶 Ο ορισμός του για την ηλιθιότητα ήταν απλούστατος: Οποιοσδήποτε δεν σκεφτόταν ή δεν ενεργούσε σαν αυτόν ήταν ηλίθιος. Χρησιμοποιούσε εκφράσεις που χρησιμοποιούσα κι εγώ για συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων: «υπεροπτικοί φαφλατάδες», «χαϊβάνια», «αγενείς» και «κουραστικοί». Αν και ποτέ δεν αποκάλεσα άλλο άνθρωπο ηλίθιο, αν μη τι άλλο όχι με σκοπό να το ακούσει, είχα προφανή προβλήματα με ορισμένους τύπους ανθρώπων

🪶 Η ευελιξία και η ικανότητα ερμηνείας των αναγκών των άλλων είναι αυτό που χαρακτηρίζει έναν ειδικό στην επικοινωνία.

🪶 [Με ακατάλληλη χρήση κάθε εργαλείο μπορεί να είναι επιβλαβές. Έχει να κάνει περισσότερο με το άτομο που το χρησιμοποιεί παρά με το ίδιο το εργαλείο. Αυτό το βιβλίο είναι η εισαγωγή σας στην ανθρώπινη συμπεριφορά και στον διάλογο. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από σας.]

🪶 Ανεξάρτητα από το πόσο παράξενο μπορεί να φαίνεται, θεωρητικά κάθε είδους συμπεριφορά είναι φυσιολογική

🪶 Όσο ισχυρότερη είναι η κατανόηση του εαυτού σας, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα προσαρμογής με τους ανθρώπους που σας περιβάλλουν.

🪶 Μάλιστα, ένα Κόκκινο άτομο μπορεί να είναι αρκετά μαζεμένο. Είναι αλήθεια ότι μπορεί να έχει ισχυρό Εγώ, αλλά το κύρος και η αίγλη δεν έχουν για αυτό την ίδια σημασία που έχουν για άλλα χρώματα. Ο λόγος είναι απλός: Ένας Κόκκινος συνήθως δεν νοιάζεται για το τι σκέφτονται οι άλλοι. Δεν είναι παρών για το δικό τους καλό, αλλά για το δικό του.

🪶 Ωστόσο, αυτό δεν είναι μόνο ενέργεια και θέληση. Οι Κίτρινοι έχουν και έναν μοναδικό τρόπο να εκφράζονται, ο οποίος επηρεάζει τους ακροατές τους. Όταν μιλούν, συχνά χρησιμοποιούν ζωηρές και γλαφυρές εικόνες, απευθυνόμενοι και στις πέντε αισθήσεις, και δημιουργούν μια εντύπωση που τη νιώθει κανείς με ολόκληρο το σώμα του.

🪶 Αν όλοι ήταν δυναμικοί ηγέτες, δεν θα απέμενε κανείς του οποίου να ηγηθούν. Αν όλοι ήταν ενθουσιώδεις διασκεδαστές, δεν θα υπήρχε κανείς για να τον διασκεδάσουν. Κι αν όλοι ήταν τελειομανείς, δεν θα υπήρχε τίποτα να μπει σε τάξη.

🪶 Κάνουμε αρκετή παρέα με μια οικογένεια όπου ο σύζυγος είναι Κίτρινος και του αρέσει να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο – επινοεί διασκεδαστικά παιχνίδια και είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις. Όλοι οι άλλοι είναι το κοινό του, και ποτέ δεν κατεβαίνει από τη σκηνή. Η γυναίκα του είναι Πράσινη. Ήρεμη, συγκροτημένη και όσο πιο χαλαρή γίνεται. Όταν αυτός χοροπηδάει και παιδιαρίζει αυτά τα κάνουν οι μεσήλικες-, εκείνη κάθεται ήσυχα στον καναπέ και χαμογελάει. Διασκεδάζει όπως και όλοι οι υπόλοιποι με τις παλαβομάρες του. Όταν τη ρωτάω αν βαριέται ποτέ τον κωμικό σύζυγό της, μερικές φορές απαντάει χαμηλόφωνα: «Μα διασκεδάζει τόσο πολύ».

🪶 Λένε ότι οι Πράσινοι είναι εσωστρεφείς, δηλαδή ότι είναι ενεργοί στον εσωτερικό τους κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι δεν μιλούν για να μιλούν. Όταν είσαι πιο ήσυχος από τους γύρω σου, είναι φυσικό ότι θα ακούσεις. Και οι Πράσινοι θα ακούσουν. Ενδιαφέρονται για σας και τις ιδέες σας.

🪶 Η λογική και ορθολογική σκέψη είναι σημαντική για ένα Μπλε άτομο. Έξω όλα τα συναισθήματα όσο είναι εφικτό και μέσα μόνο η λογική. Φυσικά, οι Μπλε δεν μπορούν να ακυρώσουν εντελώς τα συναισθήματά τους κανείς δεν μπορεί, αλλά αρέσκονται να λένε ότι χρησιμοποιούν ορθολογικά επιχειρήματα κατά τη λήψη αποφάσεων. Εκτιμούν ιδιαίτερα τη λογική σκέψη, αλλά μελαγχολούν πολύ εύκολα όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουν. Και η μελαγχολία δεν έχει να κάνει με τη λογική, αλλά με τα συναισθήματα.

🪶 Αν γνωρίζετε κάποιο Μπλε άτομο, είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου. Υπό κανονικές συνθήκες είναι πολύ ήρεμοι και ισορροπημένοι. Μάλλον επειδή κρατούν αρχείο για τα πάντα.

🪶 Θα σας πουν ότι οι Κίτρινοι είναι εγωιστές, επιπόλαιοι και πως έχουν υπερβολική αυτοπεποίθηση. Κάποιος άλλος θα πει ότι μιλούν πάρα πολύ και ότι είναι κακοί ακροατές. Συνδυάστε αυτό με την παρατήρηση ότι μπορεί να αφαιρεθούν και να γίνουν απρόσεκτοι. Ξαφνικά η εικόνα δεν είναι τόσο κολακευτική.

🪶
Ο Κίτρινος συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, κάνει αυτό στο οποίο είναι καλός. Και είναι καλός στο να μιλάει. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα Κίτρινων που μονοπωλούν μια συζήτηση. Προσθέστε σε αυτό ότι είναι κάκιστοι ακροατές και θα δείτε μια ενδιαφέρουσα –μονόπλευρη- επικοινωνία.

🪶 Η ρητορική δεν είναι η τέχνη τού να μιλάς, αλλά η τέχνη τού να κάνεις τους άλλους να ακούνε.

🪶 Αλλά αν κάποιος μου επισήμαινε ότι έχω κολλήσει σε μια συνήθεια ή και σε μια κακή συνήθεια- θα έκανα κάτι γι’ αυτό. Ένα Πράσινο άτομο, ωστόσο, δεν διορθώνει τον εαυτό του.

🪶 Εάν υπάρχουν Κόκκινοι ή Κίτρινοι στην αίθουσα, θα πουν την άποψή τους για την πρόταση που μόλις άκουσαν. Οι Κόκκινοι θα τη λατρέψουν ή θα τη μισήσουν. Οι Κίτρινοι θα εκφράσουν τις σκέψεις τους σχετικά με την πρόταση. Ένα ή δύο Μπλε μπορεί να κάνουν μερικές ερωτήσεις.

🪶 Η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι κάτι – χαίρομαι που διαβάζεται το συγκεκριμένο. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος να αρχίσετε να μαθαίνετε.

🪶 Η αποστολή μου είναι ξεκάθαρη: Θέλω όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι να κατανοήσουν αυτή τη μέθοδο ταξινόμησης της προσωπικότητας. Πολλές συγκρούσεις θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν απλώς κατανοούσαμε γιατί οι άνθρωποι γύρω μας συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται. Δεν έχω τίποτα εναντίον των συγκρούσεων. Συνήθως, δεν με προβληματίζουν, γιατί ξέρω πώς να τις χειριστώ. Αλλά όταν οι άνθρωποι κατεδαφίζουν και καταστρέφουν περισσότερα από όσα χτίζουν, πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε σε θέση να βρούμε άλλους τρόπους να προχωρήσουμε. Η ζωή δεν σημαίνει μόνο να μαθαίνεις από τα λάθη σου. Μερικά λάθη μπορείς να τα αποφύγεις εντελώς.

🪶 Θυμάστε τι είπα για τα ψέματα; Ένας πιο αποτελεσματικός τρόπος για να εντοπίσετε έναν ψεύτη είναι να παρατηρήσετε αν βάζει την παλάμη του στο στήθος του –κατά προτίμηση το δεξί χέρι πάνω από την καρδιά του και αναστενάζει αγανακτισμένος όταν κατηγορείται για ψέματα. «Θα σου έλεγα ψέματα; Πώς μπορείς να το λες αυτό για μένα;» Αυτή η χειρονομία έχει στόχο να ενισχύσει τον ισχυρισμό του ότι οι προθέσεις του ήταν ειλικρινείς, αλλά αμέσως βάζει τους πάντες σε υποψίες, επειδή είναι τόσο περιττή και υπερβολική. Σίγουρα κάτι ύποπτο συμβαίνει εδώ.

🪶 Ο Κίτρινος θέλει απλώς να ενισχύσει τα λεγόμενά του. Αυτό που ένα Κίτρινο άτομο αντιλαμβάνεται ως κάτι φυσικό και αυθόρμητο μπορεί να εκληφθεί ως πρόσκληση από άλλους. Και φυσικά μπορεί να έχει άσχημη κατάληξη…

🪶 Οι χειρονομίες τους είναι συχνά συγκρατημένες και ταιριάζουν σε ολιγάριθμες ομάδες. Οι Πράσινοι δεν αισθάνονται άνετα σε μεγαλύτερες ομάδες, οπότε κλείνονται και δείχνουν συγκρατημένοι. Η γλώσσα του σώματος των Πράσινων συχνά τους προδίδει. Προσπαθούν να κρύψουν τα αληθινά τους συναισθήματα, αλλά δεν το καταφέρνουν πάντα. Αν αισθάνονται άβολα, θα φανεί.

🪶 Προσέξτε, όμως, μην αγγίξετε έναν Πράσινο που δεν έχει δώσει ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι σας γνωρίζει αρκετά καλά. Εύκολα θα υπερβείτε τα εσκαμμένα. Είναι προστατευτικοί όσον αφορά τον προσωπικό τους χώρο.

🪶 Ένα άλλο στοιχείο είναι ότι οι Μπλε απαιτούν σχετικά μεγάλο προσωπικό χώρο γύρω τους. Συνήθως, αισθάνονται πιο άνετα όταν κρατούν τους άλλους σε απόσταση. Φυσικά, αυτό εξαρτάται από το πόσο καλά γνωρίζονται μεταξύ τους, εντούτοις τούτη η ζώνη είναι σημαντικά μεγαλύτερη απ’ ό,τι στους Κίτρινους, για παράδειγμα.

🪶 Ανεξάρτητα από το ποιος είστε από το αν είστε Κόκκινη, Κίτρινη, Πράσινη, Μπλε προσωπικότητα ή ένας συνδυασμός χρωμάτων- θα ανήκετε πάντα στη μειονότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι που θα συναντάτε θα είναι διαφορετικοί από σας. Όσο ισορροπημένοι κι αν είστε, δεν μπορείτε να είστε όλοι οι τύποι ταυτόχρονα. Οπότε πρέπει να προσαρμόζεστε ανάλογα με τους ανθρώπους που γνωρίζετε. Η καλή επικοινωνία συνήθως είναι θέμα προσαρμογής.

🪶 Μπορεί να μην έχετε δει ποτέ Πράσινο να χάνει την ψυχραιμία του. Μπορεί κάλλιστα ο καλός σας φίλος, ο φιλικός και ευγενικός φίλος με τον οποίο δεν είχατε ποτέ κάποια σοβαρή διαφωνία, να μην έχει δείξει ποτέ ούτε ίχνος θυμού. Αυτό άραγε σημαίνει ότι πρόκειται για άτομο που δεν μπορεί να θυμώσει; Τουναντίον. Σημαίνει απλώς ότι αντί να στρέφει τον θυμό του προς τα έξω, είναι προσανατολισμένος προς άλλη κατεύθυνση. Εσωτερικά.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Βλέπω την ορθόδοξη λειτουργία σαν έργο τέχνης όπου υπάρχει μία θέση και για μένα. | Βασίλη Αλεξάκη

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Βασίλη Αλεξάκη «μ.Χ.»

⌚ Είναι πολύ πιθανό κάποιες από τις μόνες του Αγίου Όρους να είναι χτισμένες πάνω σε αρχαίους ναούς. Έχε πάντως υπόψη σου ότι ο χριστιανισμός δυσκολεύτηκε να αποσβέσει τις παλιές θρησκευτικές πρακτικές.

⌚ Ένας από τους προσωκρατικούς ο Κλεινίας θαρρώ, στο ερώτημα «Πότε πρέπει να ερωτευόμαστε;» απαντά: «Όταν θέλουμε να υποφέρουμε».

⌚ Οι μοναχοί δεν σκέφτονται, προσεύχονται. Μα είναι επάγγελμα αυτό, να παρακαλάς; Είναι πάντως η βασική ασχολία τους.

⌚ Δυστυχώς δεν ξέρει να ακούει. Δεν διαθέτει ούτε στο ελάχιστο αυτό το χάρισμα που εκτιμούσαν τόσο οι πυθαγόρειοι.

⌚ Την ημέρα που θα γιορτάζουμε τον Θαλή θα εξετάζαμε τον ισχυρισμό του ότι ο θάνατος δεν είναι διαφορετικός από τη ζωή: «Και γιατί δεν πεθαίνεις;» τον προκάλεσε κάποιος. » Μα ακριβώς επειδή δεν υπάρχει καμία διαφορά!» απάντησε εκείνος. Ο Γοργίας, που έζησε πάνω από εκατό χρόνια, θα μας εξηγούσε την ημέρα της γιορτής του ότι το μυστικό της μακροζωίας έγκειται στο να μη δίνει κανείς σημασία στη γνώμη των άλλων.

⌚ Βλέπω την ορθόδοξη λειτουργία σαν έργο τέχνης όπου υπάρχει μία θέση και για μένα.

⌚ Το πρώτο μου ταξίδι στον Άθω το έκανα το έκανα όταν με εγκατέλειψε η γυναίκα που αγαπούσα. Νόμισα ότι θα μου ήταν πιο εύκολο να τη διώξω από τη σκέψη μου σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει καμία γυναίκα. Όμως η σιωπή αφήνει τη φαντασία ελεύθερη. Την έβλεπα συνεχώς μπροστά μου. Τα επόμενα ταξίδια μου δεν τα έκανα για να την ξεχάσω αλλά για να την ξαναβρώ. Πηγαίνω στον Άθω όπως πάει κανείς ένα ραντεβού. Δεν ειναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν γυναίκες στο Άγιο Όρος, θα έλεγα μάλιστα ότι η παρουσία τους είναι πιο αισθητή εκεί από οπουδήποτε αλλού.

⌚ Το πρώτο μοναστήρι πού πήρε το όνομα Μεγάλη Λαύρα (η λέξη «λαύρα» σήμαινε «μοναστήρι» στους βυζαντινούς χρόνους και «αγορά» στην αρχαιότητα), χτίστηκε λοιπόν το 963 από τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη με χρήματα του στενού του φίλου αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος, παρα τη θεάρεστη αυτή χειρονομία, είχε κακό τέλος: τον δολοφόνησε ο ανιψιός του Ιωάννης Τσιμισκής με τη σύμπραξη της γυναίκας του Νικηφόρου, που λεγόταν Θεανώ…

⌚ Η Μονή Ιβήρων είναι δημιούργημα μιας πλούσιας οικογένειας από την Ιβηρία, όπως ονομαζόταν τότε Γεωργία. Τα μοναστήρια του Ζωγράφου, του Χαλανδρίου και του Αγίου Παντελεήμονος θα επανδρωθούν λίγο αργότερα από Βουλγάρους, Σέρβους και Ρώσους μοναχούς. Την εποχή του Σχίσματος των εκκλησιών, το 1054, το Όρος έχει ήδη την αίγλη μιας θρησκευτικής πρωτεύουσας. Ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος σημειώνει ότι οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου ευνόησαν τη δημιουργία ενός τέτοιου κέντρου για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στα Βαλκάνια. Το Βυζάντιο συρρικνώνεται στην Ανατολή και προσπαθεί να κερδίσει έδαφος στη Δύση.

⌚ Δυο από τους κυριότερους εκπροσώπους της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού στην Ελλάδα, ο Νεόφυτος Δούκας και ο Άνθιμος Γαζής, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821, μιλούν σκληρά για τους Αγιορείτες: ο πρώτος τους χαρακτηρίζει «κηφήνες», ενώ ο δεύτερος παρατηρεί ότι τρέφονται από τον ιδρώτα των πτωχών κοσμικών, τους οποίους πλανούν με τις δεισιδαιμονίες τους.

⌚ Ο Πυθαγόρας δεν έτρωγε κρέας επειδή πίστευε ότι οι ψυχές των πεθαμένων επανέρχονται στη ζωή υπό μορφή ζώων. Λέγεται ότι απεχθανόταν τα κουκιά, τα θεωρούσε νοσηρά. Ο Ξενοφάνης είχε αδυναμία στον αρακά, έτρωγε ψημένο αρακά πίνοντας γλυκό κρασί. Ο Ηράκλειτος θεωρούσε επιβλαβή τα πλούσια εδέσματα. Για να δώσει το καλό παράδειγμα στους συμπολίτες του, έφαγε κάποτε μπροστά τους μία σούπα από αλεύρι σίκαλης με λίγο δυόσμο. Το τέλος της ζωής του το πέρασες συντηρούμενος αποκλειστικά με αγριόχορτα.

⌚ Άλλοι γίνονται μοναχοί για να ξεχάσουν και άλλοι για να ξεχαστούν. Αλλάζουν όνομα, αφήνουν γένια μεταμφιέζονται. Δεν τους συνδέει πια με το παρελθόν παρά ένα γράμμα: το νέο τους όνομα αρχίζει συνήθως όπως το παλιό. Ο Πλάτων θα πάρει το όνομα Πορφύριος ή Προκόπιος, ο Αριστοτέλης Αρσένιος, ο Σωκράτης Συνέσιος ή Συμεών.

⌚ Το Άγιο Όρος σου υπενθυμίζει ότι είσαι ένα τίποτα, ότι από το τίποτε σε έπλασε ο Θεός, μεγάλη η χάρη του. Η ζωή που σου επιφυλάσσει δεν είναι ευχάριστη. Το φαΐ είναι μέτριο, οι ώρες ορθοστασίας πολλές και οι νύχτες, όπως σας είπα, ταραγμένες. Είναι ένα αυστηρό σχολείο που σου μαθαίνει να μη θυμάσαι, να μη σκέφτεσαι, να μην έχεις γνώμη και, φυσικά να υπακούς. Το κύριο μάθημα, που πρώτος δίδαξε ο Άγιος Αθανάσιος, ο ιδρυτής του Ορους είναι το μάθημα της υποταγής. Δεν είναι περίεργο που η Επανάσταση του 1821 άφησε ασυγκίνητους τους περισσότερους μοναχούς. Η ελευθερία δεν συμπεριλαμβάνεται στη διδακτέα ύλη.

⌚ Ξέρω ότι ο Βενιζέλος απαλλοτρίωσε τα κτήματα που είχαν στη Χαλκιδική για να τα δώσει στους πρόσφυγες που ήρθαν το 1922 από τη Μικρά Ασία.

⌚ Η ιστορία της Θεσσαλονίκης είναι ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα. Κατακτήθηκε από τους Σαρακηνούς, τους Νορμανδούς, τους σταυροφόρους, πουλήθηκε στους Ενετούς, λεηλατήθηκε από τους ίδιους επιδρομείς που καταρήμαξαν τον Άθω και φιλοξένησε πλήθη προσφύγων, κυρίως Εβραίους από την Ισπανία.

⌚ Ο Λευκός Πύργος είναι το μοναδικό πιόνι που στέκεται όρθιο ακόμη όρθιο, από μία παρτίδα σκάκι τελειωμένη προ πολλού.

⌚ Αμφιβάλλω αν υπάρχουν σήμερα Αθηναίοι ή Θεσσαλονίκης που να προσεύχονται για την ευημερία της πόλης τους όπως έκαναν οι αρχαίοι. Παρακαλούσαν επίσης να τους δοθεί η χάρη να φανούν χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο. Οι άνθρωποι δεν είχαν άλλον ορίζοντα από αυτόν που τους προσέφερε η πόλη τους, δεν υπήρχε αλλού άλλη ζωή τότε.

⌚ Ο χριστιανισμός, αγαπητέ μου φίλε, δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά.

⌚ Μου ήρθε στο νου και μία σκέψη του Αναξαγόρα: ο φιλόσοφος δηλώνει ότι τίποτε δεν μπορούμε να μάθουμε, γιατί οι αισθήσεις μας είναι περιορισμένες, το πνεύμα μας αδύναμο, ο χρόνος που διαθέτουμε ελάχιστος και η αλήθεια κάπου βαθιά καταχωνιασμένη.

⌚ Ο χωρισμός θα έπρεπε να έχει γίνει το 1821. Ένας από τους στόχους των επαναστατών ήταν η πνευματική χειραφέτηση των Ελλήνων από την κηδεμονία της Εκκλησίας. Δυστυχώς δεν επιτεύχθηκε. Αρκεί ν’ ανοίξει κανείς ένα ημερολόγιο για να διαπιστώσει όλες οι μέρες του χρόνου τελούν υπό την κατοχή ενός αγίου.

⌚ Πώς γεννήθηκε ο ασκητισμός; Νομίζω ότι οι άνθρωποι άρχισαν να καταφεύγουν στην έρημο της Αιγύπτου κυρίως για να γλιτώσουν απο μια δυσβάσταχτη φορολογία, για να αποφύγουν επίσης την ένταξή τους στο στρατό. Θα γνωρίζετε ίσως ότι οι μοναχοί του Όρους που δεν πληρώνουν φόρους και δεν πηγαίνουν φαντάροι. Στη Συρία, όπου δεν υπάρχει αληθινή έρημος, οι ασκητές δεν απομακρύνονταν πολύ από τις πόλεις. Άλλοι επέλεγαν να ζήσουν πάνω σε μία κολόνα, άλλοι πάνω σε ένα δέντρο, εξέφραζαν την πίστη τους παραμένοντας τελείως ακίνητοι. Είναι πιθανό αυτές οι μορφές ασκητισμού να είναι εμπνευσμένες από την ινδική παράδοση, αλλά δεν είμαι σε θέση να σας πω τι ακριβώς της οφείλουν. Οι ερημίτες θεωρούνται άγιοι άνθρωποι από το λαό, που επιζητούσε την ευλογία τους και ετρεμε τις κατάρες τους. Πολλοί από αυτούς ήτανε ωστόσο απατεώνες, όπως σημειώνει ο συμπατριώτης σας, ο ιστορικός Φαίδων Κουκούλες. Μουντζούρωναν με ώχρα το πρόσωπο και τα χέρια τους για να φαίνονται άρρωστοι, αλλοίωναν τη φωνή τους βάζοντας πετραδάκια στο στόμα τους, έλεγαν το μέλλον επί πληρωμή και πουλούσαν πανάκριβα τις αλυσίδες με τις οποίες αυτοί οι ίδιοι έδεναν τα πόδια τους.

⌚ Μερικοί ηγούμενοι είναι αληθινοί τύραννοι. Απαιτούν από τους υποτακτικούς τους, τους οποίους ταπεινώνουν ασταμάτητα, μία λατρεία άνευ οριών. Είμαστε μεγάλοι καταναλωτές ηρεμιστικών, μας τα φέρνουν μέσα σε ταχυδρομικούς σάκους. Η πιο διαδεδομένη πάθησής τους μοναχούς είναι το έλκος στομάχου…

⌚ Έβλεπα τον ουρανό ανάμεσα από τα χέρια της που κρατούσαν το τιμόνι. «Δεν είναι λιγότερο εξωφρενική η ιδέα ότι κάποιος δημιούργησε το σύμπαν», σκέφτηκα, «από τη γνώμη ότι δεν είναι δημιούργημα κανενός».

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶Η σημασία στην ομορφιά και την απόλαυση μοιάζει να αφομοιώνεται στην καθημερινή ζωή, όπως οι κόκκοι ενός διαλύματος μέσα στο νερό. | ΒΙΝΤΣΕΝΤΖΟ ΛΑΤΡΟΝΙΚΟ 

[Hellas | Sykia | July 2022]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΒΙΝΤΣΕΝΤΖΟ ΛΑΤΡΟΝΙΚΟ «Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ»

🪶«Στο Βερολίνο δεν είναι έτσι», έλεγαν στους φίλους τους, χωρίς κανένα ίχνος σνομπισμού ή αίσθημα ανωτερότητας, απεναντίας το έκαναν για να τους ενθαρρύνουν να τους ακολουθήσουν. Οι φίλοι τους ονειρεύονταν να τους επισκεφθούν ή ακόμα και να τους μιμηθούν. Και εκείνοι λαχταρούσαν μια αλλαγή που δεν έβρισκαν στη γενέθλια πόλη τους. Και εκείνοι ένιωθαν την ίδια ανάγκη για αφθονία.

🪶Η σημασία στην ομορφιά και την απόλαυση μοιάζει να αφομοιώνεται στην καθημερινή ζωή, όπως οι κόκκοι ενός διαλύματος μέσα στο νερό.

🪶Η αγάπη τους γινόταν μέρα με τη μέρα όλο και πιο βαθιά. Ήταν εραστές, σύντροφοι, οι καλύτεροι φίλοι. Ο δεσμός που είχε γεννηθεί στα φοιτητικά τους χρόνια είχε δυναμώσει χάρη στην περιπέτεια της μετάβασής τους στο εξωτερικό. Τα μικρά παραστρατήματα είχαν συγχωρεθεί ή αποσιωπηθεί. Μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες είχαν μάθει να βασίζονται ο ένας στον άλλον.

🪶Στο Βερολίνο, η Άννα και ο Τομ ζούσαν μέσα σε μια φούσκα πιο περιορισμένη και πιο αποκομμένη από εκείνες που μόλις είχαν αρχίσει να δημιουργούνται στα κοινωνικά δίκτυα. Κατά κάποιον τρόπο, είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί. Μιλούσαν σπαστά αγγλικά με ανθρώπους που ούτε κι εκείνοι τα είχαν ως μητρική γλώσσα. Ζούσαν σ’ έναν κόσμο όπου όλοι δέχονταν μια γραμμή κόκα, αλλά κανείς δεν ήταν γιατρός, ζαχαροπλάστης, ταξιτζής ή καθηγητής γυμνασίου. Κινούνταν αποκλειστικά και μόνο ανάμεσα σε διαμερίσματα πλημμυρισμένα στα φυτά και σε καφέ με άψογο Wi-Fi. Μακροπρόθεσμα, ήταν αναπόφευκτο να πιστέψουν πως δεν υπήρχε τίποτε άλλο.

🪶Αυτή η ιδέα της βουκολικής απόσυρσης ήταν από την αρχή εμμονή του Τομ, και δεν χρειαζόταν να σπαταλήσουν μήνες και χρήματα σ’ εκείνη την τρύπα για να καταλάβουν πως η αφέλειά τους ήταν αξιοθρήνητη. Στα τέλη του Δεκέμβρη έβρεχε επί δύο εβδομάδες, τις οποίες πέρασαν κλεισμένοι στη μονοκατοικία, κάνοντας άθλιο ύπνο και ξυπνώντας με μια ανυπόφορη ημικρανία που τους προκαλούσε ζάλη και μνησικακία. Τα φώτα του σπιτιού ήταν κιτρινωπά, ανεπαρκή, λες και ήταν πάντοτε σούρουπο. Δούλευαν από ξεχωριστά δωμάτια, ανταλλάσσοντας σχόλια για μακέτες και γραφικά μέσω Slack. Οι δουλειές τους ήταν εξαντλητικές, επαναλαμβανόμενες. Το απεριτίφ των επτά το μετέθεταν για τις εξίμισι, για τις έξι.

🪶Όταν ξαναπήραν πίσω το διαμέρισμά τους, δεν ένιωσαν πως είχαν επιστρέψει από κάποια οδύσσεια, παρά μόνο κουρασμένοι, με ένα σωρό εκκρεμότητες και καθάρισμα να τους περιμένουν. Όπως όλοι, όπως κάθε Απρίλιο στο Βερολίνο, έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά, περιμένοντας την άνοιξη. Εκείνη τη χρονιά άργησε να έρθει.

by SearchingTheMeaningOfLife

Έρωτας είναι να σε προστατεύω από εμένα. | Φωτεινή Τσαλίκογλου

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ» της Φωτεινής Τσαλίκογλου

– Δίχως να το θελήσω, γιατί τις μυρωδιές δεν τις διαλέγεις. Έρχονται αιφνίδια και σε ξεσηκώνουν οι απρόβλεπτες μυρωδιές.

– Ναι! Ο θυμός πρέπει να απελευθερώνεται, το ίδιο και η οργή. ‘Όμως τι γίνεται με τη λύπη, με τη χαμηλόφωνη και ήπια λύπη; Αν οργιζόμουνα, ίσως ήμουνα λιγότερο θλιμμένη.

– Τα όνειρα μας γυρνάνε πίσω. Όποιος δε θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.

– Εσύ θα με αγαπήσεις όσο και όπως ποτέ δε με αγάπησε η μάνα μου. Αυτό ζητώ από σένα. Κρυφά, για να μην τρομάξεις, πίσω από τα λόγια και τις χειρονομίες…

– Σε γοητεύει. Ο άνδρας αυτός σε γοητεύει. Του κάνεις δώρο την ιστορία σου. Ψάχνεις στα κατάβαθα του είναι, σαν όστρακο ανοίγεις και του χαρίζεις την ιστορία σου. Βιαστής.

– Μόνο εκείνη νηφάλια, σίγουρα ήρεμα και αποφασιστικά βαδίζει προς το θάνατο. Με αυτό το διπλό βάδισμα!

– Στον άνδρα μου δε μιλώ για τις επιθυμίες μου. Δε θέλω να τον ταράξω. Να τον αγαπώ, μόνο αυτό θέλω.

– Κι έπειτα σκέφτομαι, η αγάπη, η αφοσίωση, η πίστη δεν έχουν ανάγκη από αποδεικτικά στοιχεία. Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Μόνο όταν φοβόμαστε και νιώθουμε ανασφάλεια, μόνο τότε χρειαζόμαστε το ίχνος της απόδειξης.

– ‘Έρωτας είναι να σε προστατεύω απο εμένα.

– «Ερωτεύτηκες ποτέ σου άλλον άνδρα, Μάρθα Φρόυντ; Άφησες ποτέ τον άνδρα σου να ερωτευτεί τον άλλον άνδρα που σε πόθησε; «Είπα: «Όχι». Κι εκείνη έφυγε λέγοντας: «Ω! πόσο λίγο είναι αυτό». Και ήξερα πως αυτό το λίγο ήμουν εγώ, όμως έμενα ακόμη στο κατώφλι και περίμενα, γιατί γνώριζα πως δεν τελείωσαν οι γυναίκες.

– Όσο πιο απαγορευμένη σκέψη τόσο πιο πολύ χρειάζεται να φανερωθεί. Αλλιώς θα σε κυριεύσει. Σαν μαύρο μέσα σου θα απλωθεί. Θα πνιγείς.

by SearchingΤheMeaningOfLife