Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή. | Σουζάννα Ταμάρο

[Hellas Summer 2020]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Σουζάννα Ταμάρο «Λουιζίτο μια ιστορία αγάπης»

• Ίσως για να μας υπενθυμίζει ότι αυτό που δεν χρησιμεύει σε τίποτα είναι αυτό που μας κάνει vα ξεχωρίζουμε απ’ τις μαϊμούδες. Σε τι χρησιμεύει η ομορφιά; Σε τι χρησιμεύει η συμπόνια; Σε τι χρησιμεύει η αρμονία; Τα σημαντικά πράγματα δεν χρησιμεύουν ποτέ σε τίποτα.

• Πόλεμος χρειάζεται για ν’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τα oυσιώδη από τα μη ουσιώδη. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά πράγματα στον κόσμο, κι όλη αυτή η αφθονία δεν έκανε τίποτ’ άλλο απ’ το να αυξήσει την αγένεια.

• Όποιος ξυπνάει νωρίς, καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, κι όποιος καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια πιο πλούσια κι ωραία ζωή απ’ αυτόν που κοιμάται μέχρι αργά.

• Επειδή χρησιμοποιούμε συνήθως τη λέξη για να δηλώσουμε περιφρόνηση, ξεχνάμε πολύ εύκολα την ουσία της. Ζωή. Ναι, το ζώο είναι κάτι που έχει ζωή, ψυχή. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιη ότι μπορούσε να πει το ίδιο και για τους περισσότερους ανθρώπους.

• «Βλέπεις», της είχε εκμυστηρευτεί κάποια φορά, «μαζί σου είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν πίνακα με πολλαπλή προοπτική: εγώ καταφέρνω να βλέπω τις μορφές μόνο σε πρώτο επίπεδο, ενώ εσύ με κάνεις να παρατηρώ ακόμα κι ένα μικρό γαλάζιο λουλουδάκι στο πιο μακρινό βουνό.

• Τώρα το ήξερε, αυτός που τη μεταμόρφωσε χρόνο με το χρόνο σε μούμια ήταν ο άντρας της, που ενίσχυσε τη φυσική της τάση να μην κοιτάει παραπέρα’ πεπεισμένη πως η αυτοθυσία κι η υπομονή θα έφτιαχναν κάτι ωραίο και μόνιμο, δεν κατάλαβε το παλάτι των ψεμάτων που είχε χτίσει ο Τζανκάρλο γύρω της.

• Ενώ τα χαρτιά καίγονταν στο νεροχύτη, ένιωθε σχεδόν οίκτο γι’ αυτό τον άνθρωπο που, προκειμένου να χαρεί λίγη τρυφερή σάρκα, ρεζιλευόταν με σαλιαρίσματα. «Ζητιάνος των στύσεων», σκέφτηκε ενώ το νερό που κυλούσε παράσερνε και τα τελευταία ίχνη της μικρής φωτιάς στο σιφόνι.

• «Σκέφτεσαι ποτέ το Θεό;» τη ρώτησε ξαφνικά. «Tις Κυριακές πάω στην εκκλησία». Η Λουιζίτα έσκασε στα γέλια. «Δεν σε ρώτησα αν εκπληρώνεις τις θρησκευτικές σου υποχρεώσεις, σε ρώτησα αν αναρωτιέσαι για το θείο μυστήριο. Ποιος είναι; Πώς έγινε; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Εγώ αναρωτιέμαι συνέχεια, αλλά δεν δίνω πάντα την ίδια απάντηση.

• «Μπορεί να έχεις δίκιο», ξανάρχισε η Λουιζίτα. «Δεν θα πρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για πράγματα μεγαλύτερα από μας, θα ‘πρεπε να ζούμε σαν αυτό το πλασματάκι εκεί πάνω και ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή. Ωστόσο, αν καταφέρναμε να ζούμε έτσι, δεν θα είχαμε τέχνη, δεν θα είχαμε ποίηση, δεν θα είχαμε μουσική. Θα ζούσαμε σαν αυτόματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς τύψεις, μετάνοια ή νοσταλγία. Τίποτα δεν θα μας άγγιζε την καρδιά, ούτε θα μας έκανε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι».

• Μη φοβάστε, το σκοτάδι είναι απλώς το Φως με μια άλλη μορφή .

• «είσαι στ’ αλήθεια ένα κομματάκι από το ουράνιο τόξο, το κέφι σου έδιωξε τη θλίψη της ζωής μου».

• Τα προσποιητά συναισθήματα την είχαν αποξενώσει, σταδιακά απ’ τη ζωή της. Τόσα χρόνια ζούσε σαν εκείνα τα πλάσματα στις ταινίες τρόμου: εξωτερικά ζωντανή κι εσωτερικά νεκρή.

• Και τι σημαίνει στην ουσία απονενοημένο; Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό που έχουμε στην καρδιά μας; Υπέφερε από κατάθλιψη θα ‘λεγαν σίγουρα οι εφημερίδες…

• Έπρεπε μόνο να διαλέξει ανάμεσα σε μια αργή μοναχική αγωνία και στο μεγαλείο μιας θεαματικής κίνησης.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Whenever I hear the Tangerine Dictator prattling on I’m reminded of what grandma always used to say:

‘An empty can makes the most noise’

#trump #MAGA #mala #republicans #epsteinFiles #epstein #iran #middleeast #Israel #illegalwar #news #worldnews #sayings

Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν ἴσκιο της | Ρέα Γαλανάκη

ΣΧΟΛΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ | Ρέα Γαλανάκη

Ἔρχονται ἄναρθροι, μὲ παντομίμες
διατάζουν τὴ γνωστὴ πεταλούδα νὰ παίξει μὲ τὸν
ἴσκιο της
στ᾿ ἀκίνητο κάτασπρο νερὸ τῶν ματιῶν τους
ὅσο τὸ ρόδι ποὺ καρφῶσαν σ᾿ ἕνα δόκανο θὰ στάζει
καὶ τὰ σκυλιὰ θὰ γλείφουνε τὸ αἷμα.

Τὰ γράμματα ποὺ ἔφερε ὁ Δαναὸς ἀπὸ τὴν
Αἴγυπτο στὴν ᾿Αργολίδα
(ὄχι ὁ Κάδμος ἀπὸ τὴ Φοινίκη, κατὰ τὸν ῾Ηρόδοτο)
νὰ βεβαιώνουν ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ὀρεσίβιο
συλλογικό τους θάνατο
σὲ μιὰν ἐφήμερη λογιστική γραφή.

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε. | Fernando Pessoa

[Flogita May 2021]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ταξίδι στην Άβυσσο» «Η Ώρα του Διαβόλου» του Fernando Pessoa

• Έχεις προσέξει πως δεν μπορούμε να δούμε περισσότερες από δύο πλευρές του παλατιού με την ίδια ματιά; Πως ο Θεός ίσως να βρίσκεται από την πλευρά που δεν μπορούμε να δούμε; Να ‘ξερες πώς αυτή η σκέψη είναι η ζωή μου ολόκληρη!

• Φαίνεται πως δεν έχω κουραστεί εγώ vα υπάρχω, αλλά έχουν κουραστεί τα πράγματα από την ματιά μου… Αρχίζω να πεθαίνω ανάμεσα στα πράγματα…Αυτό που σβήνει από μένα αρχίζει να σβήνει στον ουρανό, στα δέντρα, στο δωμάτιο, στις κουρτίνες αυτού του κρεβατιού…

• Βαθιά στην ψυχή μου ξέρω ότι θα επιθυμούσα να βρίσκομαι εκεί που δεν είμαι, για να μπορώ να ευχηθώ να ήμουν κάπου αλλού…

• Δεν υπάρχει κανείς. Όλος ο κόσμος είναι ένας και μόνο άνθρωπος, ο ίδιος, που δεν υπάρχει…

• Βλέπω μέσα από τα πράγματα όπως μέσα από ένα ελαφρύ πέπλο πάνω στα μάτια μoυ… Βλέπω από τα πράγματα όπως μέσα από τα μάτια μου… Οι πόλεις που ονειρεύτηκα, αυτές ήταν οι αληθινές… Τα πράγματα δεν είναι παρά το τρεμάμενο όραμα του εαυτού τους καθώς αντανακλώνται στα νερά της ματιάς μου… Μόνο ό,τι δεν απέκτησε πραγματική ύπαρξη υπάρχει στ’ αλήθεια… Ό,τι συμβαίνει είναι ό,τι απορρίπτει ο Θεός. O,τι φαίνεται δεν είναι πραγματικό, είναι η αναστροφή των χεριών του Θεού, η σκιά από τις κινήσεις των χεριών του… Οι πριγκίπισσες που ονειρεύτηκα είναι αυτές που υπάρχουν. Αυτές της γης δεν είναι τίποτ’ άλλο από κούκλες που οι άλλοι παίζουν μαζί τους, ντύνοντάς τες ψυχή και σώμα όπως τους βολεύει.

• Σαλώμη:
Η ομορφιά μου κάνει τους άντρες να υπνοβατούν, και η γοητεία της φωνής μου τους αποσπά από τα όνειρά τους. Οι εκλεκτές τους με μισούν, χωρίς να ξέρουν αν υπάρχω, επειδή, μέσα στα ερωτόλογά τους με τις αόριστες λέξεις, η εικόνα μου μπερδεύει τις φράσεις τους, και με νιώθουν να περνώ, όμοια με τραγούδι σειρήνας, μέσα στη λήθη της φωνής τους και το χαλάρωμα των μπράτσων και των χεριών, που αγκαλιάζουν ή σφίγγουν. Είμαι το άρωμα που, μόλις το ovειρευτούν, κυκλώνει μ’ ένα φωτοστέφανο τη φαντασία τους, και ποτέ δε θα μπορέσουν να χαϊδέψουν τη σύζυγο ή τη μνηστή, ή ακόμα και την αδελφή, αφού θα θυμούνταν πως εγώ είμαι, η πριγκίπισσα που κάποτε υπήρξε γι’ αυτούς ολόκληρη η ζωή. […]

• Θέλω να ovειρευτώ μαζί σας μεγαλόφωνα, να υφάνει η φωνή μου μαζί με τις δικές σας μια ιστορία που μέσα της θα μπορούμε να προστατευτούμε απο τη ζωή, όπως μέσα σε κουκούλι.

• Όμως αυτά τα πράγματα συνέβησαν επειδή κάποιοι τα διηγήθηκαν.

• Αυτός ο άνθρωπος ονομαζόταν Ιωάννης, γιατί στο όνειρο μου ονομάζεται Ιωάννης. Είναι, εβραϊκό όνομα, αλλά ευτυχώς δεν το έχει χρησιμοποιήσει ακόμα κανένας προφήτης ή ραβίνος. Αυτός ο άνθρωπος τελαλούσε μέσα στις ερήμους τον ερχομό αυτού του θεού που ήθελε, και τον τελαλούσε επειδή τον ήθελε, κι όχι επειδή έπρεπε να συμβεί. Φώναζε όμως τόσο πολύ, που αυτός ο θεός που έπλαθε δε γινόταν να μην τον ακούσει. Κι ο θεός θα ερχόταν στην ώρα του, γιατί γι’ αυτόν που ονειρεύεται δεν υπάρχει ώρα, και η ψυχή δεν μπορεί να λοξοδρομήσει από το πεπρωμένο της.

• Αχ, ίσως το όνειρο να μη δημιουργεί, αλλά να βλέπει, και να κάνει μονάχα αυτό που μαντεύει!

• Αξίζει τον κόπο ν’ αγαπάμε αυτό που μπορούμε ν’ αποκτήσουμε; Αγαπώ σημαίνει θέλω κάτι που δεν έχω. Αγαπώ δεν σημαίνει έχω Αυτό που έχουμε, το έχουμε, δεν το αγαπάμε.

• Όσο πιο πολύ σκέφτομαι το καθετί, τόσο αυτό γεμίζει συγκρούσεις, αντιθέσεις, διαιρέσεις!

• Για δες πόσο διαφορετικοί είμαστε! Εσύ μ’ αγαπάς γιατί με χρειάζεσαι’ εγώ σ’ αγαπώ γιατί δε σε χρειάζομαι. Μ’ αγαπάς με την πεζή για τα απαραίτητα, εγώ σ’ αγαπώ με εκείνη την υψηλή αγάπη που έχει ο άνθρωπος για τα περιττά.

• Είναι ο νόμος της ζωής, κυρία μου. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται χωρίς να απσυντίθεται υπερβολικά. Αν δεν αποσυντίθετο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, θα ήταv πέτρωμα. Η ψυχή ζει γιατί δοκιμάζεται αενάως, παρ’ όλο που αντιστέκεται. Ο,τι ζει αντιτίθεται σε κάτι. Εγώ είμαι αυτός στον οποίο αντιτίθενται τα πάντα. Αν όμως δεν υπήρχα, δε θα υπήρχε τίποτα, αφού δε θα υπήρχε τίποτα για να αντιταχθεί κανείς, σαν το περιστέρι του μαθητή μου, του Καντ, που επειδή πετάει μια χαρά στον ανάλαφρο αέρα νομίζει πως μπορεί να πετάξει ακόμα καλύτερα στο κενό.

• Μόνο τα όνειρα είναι πάντα αυτό που είναι. Είναι το κομμάτι του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε, όπου είμαστε πάντα φυσικοί, όπου είμαστε πάντα ο εαυτός μας.

• Ένας καλός ονειροπόλος δεν ξυπνάει. Εγώ δεν ξύπνησα ποτέ μου.

• Όπως δε μάλλον θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι άκακοι, εκτός αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για υπονοήσουν κάποια αλήθεια.

• Μείνετε ήσυχη, λοιπόν. Διαφθείρω, είναι αλήθεια, γιατί κεντρίζω τη φαντασία. ‘Ομως ο Θεός είναι χειρότερος – τουλάχιστον κατά μία έννοια, αφού δημιούργησε το σώμα που μπορεί να διαφθείρει, κι αυτό είναι χειρότερο από άποψη αισθητικής. Τα όνειρα, τουλάχιστον, δε σαπίζουν. Περνούν. Καλύτερα δεν είναι έτσι;

• Ο άνθρωπος δε διαφέρει από το ζώο, παρά μόνο επειδή γνωρίζει ότι δεν είναι ζώο.

• Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε.

• Κυρία μου, όλες οι θρησκείες είναι αληθινές, όσο κι αν δείχνουν να αντιτίθενται η μια στην άλλη. Είναι διαφορετικά σύμβολα της ίδιας πραγματικότητας. Είναι σαν την ίδια φράση ειπωμένη σε διαφορετικές γλώσσες’ έτσι ώστε αυτοί που λένε το ίδιο πράγμα να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο. Όταν ένας ειδωλολάτρης λέει «Δίας» κι ένας χριστιανός λέει «Θεός», βάζουν το ίδιο συναίσθημα μέσα σε διαφορετικούς νοητικούς όρους: σκέπτονται με διαφορετικό τρόπο την ίδια διαίσθηση.

• Γιατί αν αντιτίθεσαι σε πράξεις, όσο κακές και αν είναι, διαταράσσεις την περιστροφή του κόσμου, που είναι κι αυτή πράξη. Όμως αν αντιτίθεσαι σε ιδέες ωθείς τους άλλους να σ’ εγκαταλείψουν, και πέφτεις στην απελπισία, κι από ‘κει στο όνειρο, και συνεπώς έτσι κάνεις τον εαυτό σου μέρος του κόσμου.

• Οι αόριστοι πόθοι, οι μάταιες επιθυμίες, η αηδία που προκαλούν τα τετριμμένα, ακόμα κι αν τα αγαπάμε, η ενόχληση από κάτι που δεν ενοχλεί – όλα αυτά είναι έργα, δικά μου, που γεννιούνται όταν, ξαπλωμένος στις όχθες των μεγάλων ποταμών της αβύσσου, σκέφτομαι οτι κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω τίποτα. Και τότε η σκέψη μου κατεβαίνει, σαν γάργαρο κύμα, στις ψυχές των ανθρώπων, κι εκείνοι νιώθουν διαφορετικοί από τον εαυτό τους. 

• Ό,τι είναι χαμηλά είναι σαν αυτό που είναι ψηλά, λέει ο Τρισμέγιστος Ερμής που, όπως όλοι oι ιδρυτές των θρησκειών, θυμήθηκε τα πάντα εκτός από το να υπάρξει.

• Μακάριοι όσοι κοιμούνται μέσα στη ζωώδη ζωή τους – ένα ιδιαίτερο ψυχικό σύστημα κάτω από ένα πέπλο ποίησης και εκφρασμένο με λέξεις.

• Και πήγε να ξαπλώσει, χαμογελώντας, αλλά χωρίς να τον φιλήσει – χωρίς να του δώσει το συνηθισμένο φιλί που κανείς δεν ξέρει, όταν το δίνει, αν είναι φιλί ή συνήθεια.
Κανείς από τους δυο τους δεν πρόσεξε ότι δεν είχαν φιληθεί.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Νὰ τὸν προστατέψω ἀπὸ τὴν ὀργὴ τῶν αὐτοκατηγοριῶν του. | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

«Πές μου τί συμβαίνει μέσα σου».

«Ντροπή. Κυρίως ντροπή. Ντρεπόμουν νὰ σοῦ ὁμολογήσω ὅτι μπορεῖ νὰ μὴν παντρευτῶ τὴ Μαρὶ ἀφότου δουλέψαμε μαζὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ δύσκολα θέματα ποὺ προέκυψαν μετὰ τὴ διάγνωση τοῦ καρκίνου τῆς καὶ μετὰ τὴ μαστεκτομή της ».

« Συνέχισε ».

«Θέλω νὰ πῶ, ποιός μαλάκας ἀφήνει μιὰ γυναίκα ποὺ πάσχει ἀπὸ καρκίνο; Τί ἄνθρωπος προδίδει καὶ ἐγκαταλείπει μιὰ γυναίκα ἐπειδὴ ἔχασε τὸ ἕνα στῆθος της; Ντροπή. Μεγάλη ντροπή. Καὶ τὸ χειρότερο εἶναι πὼς εἶμαι γιατρός. Ὑποτίθεται πὼς πρέπει νὰ φροντίζω τοὺς ἄλλους».

Ἄρχισα νὰ αἰσθάνομαι ἀληθινὴ θλίψη γιὰ κεῖνον καὶ παρατήρησα πὼς μέσα μου ξεπηδοῦσε ἡ παρόρμηση νὰ τὸν προστατέψω ἀπὸ τὴν ὀργὴ τῶν αὐτοκατηγοριῶν του. Ἤθελα νὰ τοῦ θυμίσω ὅτι ἡ σχέση του μὲ τὴ Μαρὶ εἶχε προβλήματα ἤδη πολὺ καιρὸ πρὶν μάθουν γιὰ τὸν καρκίνο, τώρα ὅμως ὁ Τζάροντ περνοῦσε τόσο μεγάλη κρίση καὶ τὸν ἀπασχολοῦσε ἕνα τόσο σημαντικὸ δίλημμα, ποὺ φοβόμουν πὼς ὅ,τι καὶ νὰ ἔλεγα θὰ τὸ ἔπαιρνε σὰν ὁδηγία. Εχω γνωρίσει πάρα πολλοὺς θεραπευόμενους ποὺ ἔχουν βρεθεῖ σὲ παρόμοια κατάσταση, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦν τοὺς ἄλλους γύρω τους καὶ τὸν θεραπευτή τους νὰ πάρουν γιὰ λογαριασμό τους τὴν ἀπόφαση ποὺ πρέπει νὰ πάρουν οἱ ἴδιοι. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μοῦ φαινόταν πολὺ πιθανὸ ὁ Τζάροντ νὰ ἔσπρωχνε συγκαλυμμένα τὴ Μαρὶ νὰ πάρει ἡ ἴδια τὴν ἀπόφαση νὰ διακόψει τὴ σχέση τους. Πῶς εἶχε ἀνακαλύψει ἄλλωστε ἐκεῖνα τὰ ἠλεκτρονικὰ μηνύματα; Προφανῶς ὁ Τζάροντ θὰ εἶχε συμμαχήσει ἀσυνείδητα μαζί της. Ἀλλιῶς γιατί δὲν εἶχε πετάξει καὶ διαγράψει τὴν ἀλληλογραφία του;

«Καὶ ἡ Ἀλίσια;» ρώτησα. «Μπορεῖς νὰ μοῦ πεῖς μερικὰ πράγματα γιὰ τὴ σχέση σας;»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΙΩΝΙΚΗΣ ΚΟΡΗΣ | Ρέα Γαλανάκη

Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων – Οκτώβριος 2018

ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΙΩΝΙΚΗΣ ΚΟΡΗΣ | Ρέα Γαλανάκη

Γυναίκα εὐάλωτη κι ἀναλωμένη κι ἀνεξάντλητη

μ᾿ ἕνα νεκρὸ στὴ φούχτα σου εὐκλείδειο θεώρημα.

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Αλλά κάποια μέρα όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν εραστές- και κάθε συμφορά θα διαλυθεί μέσα στον παγκόσμιο κραυγασμό. | R.W Emerson

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Άνθρωπος ο Μεταρρυθμιστής» του R.W Emerson

• Ξεκινώντας για τη ζωή, ο νέος άνδρας βρίσκει φραγμένο από τη διαφθορά το δρόμο προς τις επικερδείς απασχολήσεις. Οι τρόποι διεξαγωγής του εμπορίου έχουν γίνει ιδιοτελείς αγγίζουν τα όρια της κλοπής και τείνουν προς τα όρια (αν δεν τα ξεπερνούν) της απάτης.

• Όλοι, βεβαίως, είμαστε ένοχοι γι’ αυτή την κατάσταση’ δεν χρειάζεται παρά να κάνουμε μερικές ερωτήσεις για τον τρόπο της προώθησης των εμπορεύσιμων προϊόντων από τα χωράφια όπου παράγονται μέχρι τα σπίτια μας, για να κατανοήσουμε ότι τρώμε, πίνουμε και φοράμε ψευδορκία και απάτη ενσωματωμένες σ’ εκατοντάδες αγαθά.

• Έτσι όλες οι προικισμένες ψυχές, όταν αισθάνονται ακράτητη τηv ανάγκη των αγώνων για έναν ευγενή σκοπό, καθώς είναι παράλληλα αναγκασμένες απ’ την ίδια τους τη φύση να δρουν με απλότητα βρίσκουν τις μεθόδους του εμπορίου αταίριαστες γι’ αυτές και το εγκαταλείπουν. Αυτές οι περιπτώσεις γίνονται πολυπληθέστερες κάθε χρόνο.

• Ένας άνδρας θα έπρεπε να έχει ένα αγρόκτημα ή ένα μηχανοκίνητο όχημα για τις καλλιέργειές του. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη δουλειά των χεριών μας σαν βάση για τα υψηλότερα επιτεύγματά μας, για τις λεπτές απολαύσεις της ποίησης και της φιλοσοφίας. Πρέπει να έχουμε εξισορρόπηση στον χειροπιαστό κόσμο για όλη τηv ποικιλία των πνευματικών μας λειτουργιών οι οποίες αλλιώς δεν πρόκειται να γεννηθούν.

• Όταν πηγαίνω με το τσαπί στον κήπο μου για ν’ ανοίξω ένα αυλάκι αισθάνομαι τέτοια αγαλλίαση και υγεία, ώστε ανακαλύπτω οτι έκλεβα τον εαυτό μου όλον αυτόν τον καιρό που άφηνα άλλους vα κάνουν ό,τι θα έπρεπε να είχα κάνει με τα ίδια μου τα χέρια.

• Τότε θα ήμουν σίγουρος για τα πόδια μου και τα χέρια μου’ τώρα όμως αισθάνομαι κάποια ντροπή μπροστά στον ξυλοκόπο μου, τον ζευγολάτη και τον μάγειρα μου, γιατί διαθέτουν ένα είδος αυτάρκειας, μπορούν να τα καταφέρουν χωρίς τη βοήθειά μου μέσα στην ημέρα και στον χρόνο, ενώ εγώ εξαρτώμαι απ’ αυτούς και δεν έχω κερδίσει δικαιώματα επάνω στα χέρια και τα πόδια μου χρησιμοποιόντας τα.

• Όμως όταν έρθει η ώρα να παραδώσει στον γιο του όλα τα αγαθά που έχει μαζέψει, χρόνο τον χρόνο, ως ενιαία περιουσία -σπίτι, περιβόλι, οργανωμένη γή, ζώα, γεφύρια, εργαλεία έπιπλα, χαλιά, ρούχα, προμήθειες, βιβλία, χρήματα- αν δεν μπορεί να του δώσει μαζί και την δεξιότητα ή την πείρα με την οποία τα δημιούργησε ή τα συνέλεξε όλα αυτά, ή τη μέθοδο, ή τη θέση που κατέχουν στη δική του ζωή, τότε ο γιος βρίσκεται φορτωμένος με υποχρεώσεις – όχι για να χρησιμοποιήσει αυτά τα πράγματα, αλλά για να τα φροντίσει και να τα προστατεύσει απ’ τους φυσικούς τους εχθρούς. Γι’ αυτόν δεν είναι μέσα, αλλά αφεντικά. Οι εχθροί τους δεν θα μειωθούν: σκουριά, μούχλα, σκουλήκια, βροχή, ήλιος, πλημμύρα, φωτιά όλων των ειδών οι εχθροί εξακολουθούν να του δημιουργούν ενοχλήσεις, και μεταβάλλεται από ιδιοκτήτης σε φύλακα, ή σε κέρβερο, σ’ αυτήν την αποθήκη παλιών και καινούργιων κινητών αγαθών. 

• όποιος μαθαίνει τα μυστικά του μόχθου, όποιος με αληθινή επιτηδειότητα αποσπά από τη φύση το σκήπτρο της, μόνον αυτός είναι ειλικρινής μαθητής, μόνον αυτός μπορεί να γίνει αφέντης.

• Γιατί πρέπει να είναι κάποιος πλούσιος; Γιατί πρέπει, να έχει άλογο, ωραία ρούχα, ακριβά διαμερίσματα, γιατί να συχνάζει σε εστιατόρια και τόπους διασκέδασης; Μόνο γιατί του λείπει η σκέψη. Δώστε στο μυαλό του μια καινούργια εικόνα και αμέσως θα πάει σ’ έναν απομονωμένο κήπο ή σε μια σοφίτα για να την απολαύσει, και θα είναι πλουσιότερος μ’ αυτό το όνειρο παρά με τα εισοδήματα μιας ολόκληρης χώρας. Αλλά πρώτα είμαστε ασυλλόγιστοι και κατόπιν βρίσκουμε ότι είμαστε άφραγκοι. Πρώτα είμαστε φιλήδονοι και κατόπιν θέλουμε να είμαστε πλούσιοι. Δεν τολμούμε να εμπιστευθούμε την ευφυΐα μας για να κάνουμε το σπίτι μας ευχάριστο στον φίλο μας και έτσι αγοράζουμε παγωτά. 

• Μόλις υπάρξει πίστη, μόλις υπάρξει κοινωνία, τα ζαχαρωτά και τα μαξιλάρια θα τα παραχωρήσουμε στους σκλάβους.

• Να τρώω ψημένο καλαμπόκι σήμερα για να μπορώ να έχω ψημένη όρνιθα στο δείπνο της Κυριακής, είναι ευτέλεια· ψημένο καλαμπόκι όμως και σπίτι με ένα δωμάτιο, ώστε να είμαι ελεύθερος και χωρίς ανησυχίες, να είμαι γαλήνιος και δεκτικός σε όσα θα πεί το μυαλό μου, να βρίσκομαι σε επιφυλακή έτοιμος να πάρω δρόμο και για την ταπεινότερη αποστολή γνώσης ή καλής θέλησης, αυτό είναι οικονομία για θεούς και ήρωες.

• Η δύναμη η οποία αποτελεί ταυτόχρονα το ελατήριο και τον ρυθμιστή όλων των προσπαθειών μεταρρύθμισης είναι η πεποίθηση ότι μέσα στον άνθρωπο υπάρχει μια άπειρη αξία η οποία θα εμφανισθεί με το κατάλληλο κάλεσμα, και ότι όλες οι επιμέρους μεταρρυθμίσεις δεν είναι παρά η απομάκρυνση κάποιου εμποδίου.

• Οι Αμερικανοί είναι ολιγόπιστοι. Βασίζονται στην ισχύ του δολαρίου’ είναι κουφοί στο συναίσθημα. Νομίζουν ότι μπορείς να χαμηλώσεις την πνοή του βοριά με την ίδια ευκολία με την οποία μπορείς να ανυψώσεις την κοινωνία· και δεν υπάρχει πιο άπιστη τάξη απ’ τους επιστήμονες και τους διανοούμενους.

• Αλλά κάποια μέρα όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν εραστές- και κάθε συμφορά θα διαλυθεί μέσα στον παγκόσμιο κραυγασμό. 

• Το άνοιγμά τους προς την πνευματικότητα κάνει τους ανθρώπους πρόθυμους για ολοένα μεγαλύτερες θυσίες, πρόθυμους να εγκαταλείψουν τα εξαιρετικά ταλέντα τους, τα αποτελεσματικότερα μέσα και ταλέντα που θα τους εξασφαλίσουν σημερινή επιτυχία, δύναμη και φήμη-να εγκαταλείψουν όλα τα πράγματα προς χάριν της ακόρεστης δίψας τους για θείες επικοινωνίες.

• Το μάτι είναι ο πρώτος κύκλος· το οπτικό πεδίο είναι ο δεύτερος’ και αυτό το αρχετυπικό σχήμα επαναλαμβάνεται σ’ ολόκληρη τη φύση χωρίς τέλος. Είναι το ύψιστο σύμβολο στο κρυπτογράφημα του κόσμου. Ο Αγιος Αυγουστίνος περιέγραψε τη φύση του Θεου ως έναν κύκλο πoυ το κέντρο του βρίσκεται παντού και η περιφέρειά του πουθενά.

• Η ελληνική γλυπτική εξαφανίστηκε, σαν να ήταν από πάγο που έλιωσε’ άφησε εδώ κι εκεί μια μοναχική μορφή, ένα θραύσμα, σαν τις κηλίδες που σχηματίζουν τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, στις κρύες χαράδρες και στις σχισμές των βράχων, τα απομεινάρια του χιονιού. Διότι η ευφυΐα που τη δημιούργησε, τώρα δημιουργεί κάτι άλλο. Τα ελληνικά γράμματα διήρκεσαν λίγο περισσότερο, αλλά ήδη είναι καταδικασμένα στην ίδια τύχη και κατρακυλούν στο μοιραίο χαντάκι που ανοίγεται για καθετί παλιό όταν δημιουργείται μια νέα σκέψη.

• Ο κάθε άνθρωπος στον κόσμο δεν είναι τόσο ένας εργάτης όσο μια ένδειξη αυτού στο οποίο θα μπορούσε να εξελιχθεί. Οι άνθρωποι πορεύονται ως προφητείες του επόμενου αιώνα.

• Το μοναδικό αμάρτημα είναι η ύπαρξη ορίων. Μόλις έρθεις αντιμέτωπος με τα όρια ενός ανθρώπου, έχεις τελειώσει μ’ αυτόν. Έχει ταλέντα; ‘Εχει τόλμη; Έχει γνώσεις; Δεν ωφελεί. Χθες σου φαινόταν αφάνταστα γοητευτικός και ελκυστικός, μια μεγάλη ελπίδα, μια θάλασσα για να κολυμπήσεις μέσα της’ τώρα που ανακάλυψες τις ακτές του βρίσκεις πως είναι μια λιμνούλα και δεν νοιάζεσαι πια εαν δεν τον ξαναδείς ποτέ.

• To πιo γλυκό πράγμα στη φύση είναι η αγάπη· όταν όμως έχω έναv φίλο βασανίζομαι απ’ τις ατέλειές μου. Η αυταρέσκειά μου κατηγορεί τον φίλο μου. Εάν αυτός βρισκόταν αρκετά ψηλά ώστε να νιώθω μειονεκτικά απέναντί του, τότε θα μπορούσα να τον αγαπήσω και να υψωθώ με την αγάπη μου σε νέα ύψη. Η ανάπτυξη ενός ανθρώπου φαίνεται στις διαδοχικες φιλίες του. Για κάθε φίλο που χάνει χάριν της αλήθειας, κερδίζει έναν καλύτερο.

• Οδηγώντας τη σκέψη ένα βήμα παραπίσω οι διιστάμενες απόψεις συμφιλιώνονται, εμφανίζονται ως δύο άκρα της ίδιας αρχής, και δεν μπορούμε ποτέ να πάμε τόσο πίσω ώστε να μην υπάρχει πια δυνατότητα θέασης από κάποιο σημείο ακόμη υψηλότερο.

• Τα γηρατειά δεν πρέπει να εισδύουν στον ανθρώπινο νου. Στη φύση η κάθε στιγμή είναι νέα’ το παρελθόν πάντα εξαφανίζεται και λησμονιέται’ μόνο το μέλλον είναι ιερό. Τίποτε δεν είναι βέβαιο εκτός από τη ζωή, την αλλαγή, το ενεργοποιό πνεύμα. Καμμιά αγάπη δεν μπορεί να δεθεί με όρκο ή με συμβόλαιο για να ασφαλιστεί απέναντι σε μια μεγαλύτερη. Καμμιά αλήθεια δεν είναι τόσο ανυπέρβλητη ώστε να μη μπορεί να γίνει κοινότοπη αύριο, υπό το φως νέων σκέψεων. Οι άνθρωποι θέλουν την ησυχία τους, αλλά μόνον εφ’ όσον βρίσκονται σε αναστάτωση υπάρχει κάποια ελπίδα γι’ αυτούς.

• «Ένας άνδρας δεν εξυψώνεται ποτέ τόσο πολύ όταν δεν γνωρίζει προς τα πού πηγαίνει» είπε ο Όλιβερ Κρόμγουελ.

• Για όμοιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν στη βοήθεια που προσφέρουν τα άγρια πάθη, όπως είναι τα χαρτιά και ο πόλεμος, για να παραγάγουν μια απομίμηση, κατά κάποιον τρόπο, της φλόγας και της γενναιοφροσύνης της καρδιάς.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 «Δὲν θυμᾶμαι νὰ ἔχεις ἀναφέρει ξανὰ τέτοια αἴσθηση ρηχότητας. Είναι κάτι ποὺ ἀκούγεται σημαντικὸ καὶ καλὸ θὰ εἶναι νὰ ἀσχοληθοῦμε μαζί του καὶ νὰ τὸ διερευνήσουμε. Μοῦ κάνει ἐντύπωση πόσο σὲ ἔχει ἐπηρεάσει αὐτὸ τὸ τριήμερο. Φαίνεσαι πολὺ πιὸ ἀνοιχτός, πιὸ πρόθυμος νὰ ἐξετάσεις τὴν ἴδια σου τὴ σκέψη. Πές μου, τί βρῆκες στὸ βιβλίο τοῦ Μάρκου Αὐρηλίου ποὺ πυροδότησε τέτοια ἀλλαγή;» | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

«Τὸ ἤξερα! Τὸ ἤξερα πὼς θὰ μοῦ κάνεις αὐτὴ τὴν ἐρώτηση. Ἀναρωτήθηκα κι ἐγὼ ὁ ἴδιος ». Ἄνοιξε τὸ φάκελο ποὺ περιεῖχε τὶς φωτοτυπίες τῶν Εἰς ἑαυτὸν κι ἔβγαλε ἀπὸ μέσα μιὰ χειρόγραφη σελίδα. «Πρὶν ἔρθω ἐδῶ σήμερα σημείωσα μερικὰ ἀποσπάσματα ποὺ μοῦ προκάλεσαν τὴ μεγαλύτερη ἀναστάτωση. Θὰ σοῦ τὰ διαβάσω. Τὰ σημείωσα μὲ τυχαία σειρά.

«“ Συχνὰ μὲ παραξένεψε, πῶς γίνεται, ἐνῶ ὁ καθένας ἀγαπάει τὸν ἑαυτό του πάνω ἀπ’ ὅλα, ἡ γνώμη του γιὰ τὸν ἑαυτό του νὰ μετράει λιγότερο ἀπ’ ὅ,τι ἡ γνώμη τῶν ἄλλων”.

» “ Μοῦ δείχνει κάποιος περιφρόνηση; Ἂς τὸ ἐξετάσει ὁ ἴδιος. Ἐγὼ θὰ κοιτάξω νὰ μὴν κάνω καὶ νὰ μὴν πῶ κάτι ποὺ νὰ ἀξίζει τὴν περιφρόνηση”.

» “ Ποτὲ μὴ θεωρήσεις συμφέρον αὐτὸ ποὺ θὰ σὲ ἀναγκάσει κάποτε νὰ παραβεῖς τὸ λόγο σου, ν’ ἀφήσεις κατὰ μέρος τὸν αὐτοσεβασμό…”»

«Μοῦ ἀρέσουν πολὺ αὐτὰ τὰ ἀποσπάσματα, Τζάροντ. Καὶ πραγματικὰ ἀφοροῦν ἄμεσα τὸ θέμα ποὺ συζητούσαμε, ὅτι τὸ κέντρο τῆς αὐτοεκτίμησης καὶ τῆς αὐτοκριτικῆς πρέπει νὰ βρίσκεται μέσα μας καὶ ὄχι στὴ σκέψη ἑνὸς ἄλλου – ὄχι δηλαδὴ στὴ δική μου εἰκόνα γιὰ σένα».

«Ναί, τὸ συνειδητοποιῶ σιγὰ σιγά. Κι ἐδῶ ἕνα ἄλλο σημεῖο μὲ παρόμοιο μήνυμα:

» “ Ἂν κάποιος φανεῖ ἱκανὸς νὰ μὲ κρίνει καὶ νὰ μοῦ δείξει ότι δὲν σκέφτομαι ἢ δὲν πράττω σωστά, τότε μετὰ χαρᾶς θὰ ἐπανορθώσω. Τὴν ἀλήθεια ἀναζητῶ, ποὺ ποτὲ δὲν ἔβλαψε κανέναν· ἀπεναντίας, βλάπτεται αὐτὸς ποὺ ἐπιμένει στὴν πλάνη καὶ τὴν ἄγνοιά του ”».

Ὁ Τζάροντ σήκωσε τὰ μάτια ἀπὸ τὸ κείμενο. « Σὰν νὰ τὰ ἔγραψε εἰδικὰ γιὰ μένα. Ἔχω κι ἕνα τελευταῖο. Νὰ τὸ διαβάσω;»

Ἔγνεψα καταφατικά. Μοῦ ἀρέσει πάρα πολὺ νὰ μοῦ διαβάζουν, ἰδίως λόγια φορτωμένα μὲ σοφία.

«“ Ἢ πάλι [θυμήσου] ὅτι τὸ κρασὶ τῆς Καμπανίας εἶναι ζουμὶ ἀπὸ σταφύλια, κι [οἱ πορφυρὲς τήβεννοι] εἶναι τρίχες προβάτου βαμμένες μὲ αἷμα κοχυλιοῦ· […] ὅπως λοιπὸν λειτουργοῦν αὐτὲς οἱ παραστάσεις ποὺ φτάνουν στὴν οὐσία τῶν πραγμάτων καὶ τὰ διαπερνοῦν ὥστε νὰ τὰ βλέπεις πῶς εἶναι στὴν πραγματικότητα, ἔτσι νὰ κάνεις σὲ κάθε περίπτωση στὴ ζωή. Ἀκόμη κι ἐκεῖ ὅπου τὰ πράγματα φαντάζουν ἐξαιρετικὰ ἀξιόπιστα, νὰ τ’ ἀπογυμνώνεις, ν’ ἀντικρίζεις τὴν εὐτέλειά τους καὶ νὰ τοὺς ἀφαιρεῖς τὸ περιτύλιγμα τῶν λέξεων ποὺ τοὺς χαρίζουν αἴγλη».

Δυναμίτης αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα! Αναρρίγησα κι ἐγώ.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ὅσο τοῦ διώχνανε τὰ ὄνειρά του τόσο γεμίζαν τὸ κενὸ χαρὲς | Ρέα Γαλανάκη 

[HORROR VACUI* | Ρέα Γαλανάκη]

Ὅσο τοῦ διώχνανε τὰ ὄνειρά του

τόσο γεμίζαν τὸ κενὸ χαρὲς

ἀπὸ τὴν τέχνη τῆς διακόσμησης:

καφές, τσιγάρο, δειλινό.

Αδύνατο νὰ γίνει τέλεια δυστυχισμένος.

*Φρίκη του κενού: Τεχνοτροπία

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Μα τι σκυλιά που είστε εσείς οι γυναίκες! Δεν έχετε ντροπή πάνω σας’ και να σας κλοτσάνε, εσείς ξανάρχεστε γονατιστές! | Γιάκομπσεν

[photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Μογκενς» του Γιάκομπσεν

• Ο εμπορικός σύμβουλος αγαπούσε τη φύση, η φύση ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο, η φύση ήταν ένα από τα ομορφότερα πράγματα της ύπαρξης.

• Ήταν φανερό πως λίγο πριν διάβαζε κάποιο βιβλίο, αυτό μπορούσε να συμπεράνει κανείς από την έκφραση των ματιών τoυ, από τα μαλλιά του και από τα χέρια του που έμοιαζαν εντελώς ακυβέρνητα.

• «Οφείλεις να σέβεσαι λίγο τα θεία, φίλε μου» είπε ο χωρικός, «αλλιώς δεν πρόκειται ποτέ να πας στον ουρανό».

• Μέσα στο σαλόνι είχαν ξυπνήσει όλα τα σχήματα κι όλα τα χρώματα, όλες οι γραμμές και τα περιγράμματα σαν να είχαν ζωντανέψει. Ο,τι ήταν επίπεδο είχε απλωθεί, οι στρογγυλάδες είχαν κυρτώσει, ό,τι λοξό ολίσθαινε, τα γωνιώδη τέμνονταν.

• Πόσο μοιάζουν μεταξύ τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι! Όλοι ξέρουν τα για τα ίδια πράγματα και μιλάνε για τα ίδια πράγματα, όλοι τους χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις και έχουν τις ίδιες απόψεις!

• Ξεκινάνε ουρλιάζοντας, μετά κάτι τους ενοχλεί κι η ένταση ανεβαίνει, μετά ο ένας λέει πάνω στα νεύρα του κάτι που δεν το εννοούσε, μετά λέει ο άλλος το ακριβώς αντίθετο, που ούτε αυτός το εννοούσε, και έτσι ο πρώτος καταλαβαίνει αυτό που δεν εννοούσε ο άλλος και ο άλλος αυτό που δεν εννοούσε ο πρώτος και έτσι το παιχνίδι συνεχίζεται!

• Με ενοχλούν αυτοί οι τύποι. ‘Οταν τους κοιτάζεις, θαρρείς και βλέπεις γραμμένο στο πρόσωπό τους ότι τίποτα σημαντικό δεν πρόκειται να συμβεί σε αυτό τον κόσμο.

• Μα τι σκυλιά που είστε εσείς οι γυναίκες! Δεν έχετε ντροπή πάνω σας’ και να σας κλοτσάνε, εσείς ξανάρχεστε γονατιστές!

• Όλη του η ζωή ήταν θλίψη, άδεια πίσω, μαύρη μπροστά. Αλλά έτσι ήταν η ζωή. Αυτοί που περιφέρονταν τριγύρω ευτυχισμένοι ήταν τυφλοί. Η δυστυχία του είχε διδάξει τον τρόπο να βλέπει.

• Και αν οι άλλοι είχαν δίκιο; Αν ο κόσμος ήταν γεμάτος από χτυποκάρδια και ο ουρανός από έναν γεμάτο αγάπη Θεό; Τότε γιατί εγώ δεν το γνωρίζω, γιατί γνωρίζω κάτι άλλο; Και αυτό που εγώ ξέρω είναι διαφορετικό, τόσο άγριο, σκληρό, αληθινό…

• Άνθος δροσερό
Άνθος δροσερό
Τα όνειρά σου άσε με ν’ ακούσω Μήπως έχουν μέσα τους την ίδια πνοή θαυμαστή
Την ίδια θαυμαστή νεραϊδοπνοή
Με όσα η καρδιά μου θέλει και ποθεί;
Ψιθύρους, παράπονα, αναστεναγμούς
Ετοιμοθάνατα αρώματα και λάμψεις που αργοσβήνουν
Μέσα σε ανθισμένους ύμνους, ήχους τρεμουλιαστούς
Στον πόθο,
Ζω μέσα στον πόθο!

• Πόσο ασήμαντη φαινόταν μέσα σ’ όλο αυτό το αστραφτερό μεγαλείο! Αναστέναξε και κοίταξε πάλι τα πολύχρωμα σύννεφα. Δεν ήταν μια πραγματική σκέψη, ήταν κάτι φευγαλέο κι εφήμερο, κράτησε για μια στιγμή και μετά εξαφανίστηκε, λες και δεν το είχε σκεφτεί με το μυαλό αλλά με τα μάτια.

• Ναι, δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά υπάρχει κάτι στα χρώματα, στην κίνηση στα σχήματα, στη ζωή εκεί μέσα, στους χυμούς των δέντρων και των λουλουδιών, στον ήλιο και τη βροχή που τα μεγαλώνουν, στην άμμο που φυσάει στους λόφους και στις νεροποντές που σχίζουν και ανοίγουν τις πλαγιές… Όμως όχι, πραγματικά δεν μπορεί να το καταλάβει κανείς, αν πρέπει να το εξηγήσω!

• Αν υπάρχει σχήμα και χρώμα και όλες αυτές οι όμορφες, ελαφρές κινήσεις, και πίσω από αυτά κρύβεται ένας περίεργος κόσμος που ζει και ενθουσιάζεται και αναστενάζει και λαχταράει, και όλα αυτά τα εκφράζει με φωνή και τραγούδι, τότε νιώθεις μιαν απέραντη μοναξιά, γιατί δεν μπορείς να πλησιάσεις αυτό τον κόσμο, και η ζωή γίνεται άχαρη και δυσβάσταχτη.

• Και αυτός, με το βίαιο και ταραχώδες παρελθόν του, ήταν άραγε άξιος εμπιστοσύνης; Δεν ήταν καv σίγουρος γι’ αυτό, το παρελθόν είναι παρελθόν, σίγουρα εκείνος είχε αλλάξει και δυσκολευόταν να καταλάβει τον παλιό εαυτό του, αλλά κάνεις δεν μπορεί να ξεφύγει εντελώς από τον ίδιο του τον εαυτό, όλα ήταν ακόμη μέσα του.

• Είχε μια αγάπη καθαρή και ευγενική, χωρίς προστυχιές και γήινο πάθος, ναι, έτσι ήταν’ κι αν δεν ήταν, έτσι έπρεπε να γίνει. Το πάθος τα κατέστρεφε όλα, ήταν τόσο άσχημο, τόσο απάνθρωπο!

• Σαν ένας αδέξιος φαύνος που μιμείται το χορό μιας Νύμφης, το κάλυμμα του κρεβατιού απέδιδε την αιθέρια φιγούρα της – όχι, όχι δεν ήθελε να τη σκέφτεται, δεν ήθελε να τη σκέφτεται έτσι, όχι, όχι, και τώρα όλα επέστρεψαν, δεν μπόρεσε να τα κρατήσει μακριά, έπρεπε να τα διώξει, να τα διώξει.

• Αν ήξερες πόσο πολύ σ’ αγαπώ, αλλά είμαι πολύ δυστυχισμένη… Δεν ξέρω γιατί… Υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ μας…

• Ο Μόγκενς είχε την εντύπωση ότι ο αέρας σηκωνόταν και βυθιζόταν σε ήσυχα κύματα, ακριβώς όπως το στήθος της.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία: