🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. | ΣΚΟΤ ΠΕΚ

[photo by mar]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΣΚΟΤ ΠΕΚ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ο λιγότερο ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ»

🪶Ευτυχώς, όμως, μερικοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τις νευρώσεις τους, και αρχίζουν (συνήθως με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας) να μαθαίνουν πώς να υπομένουν την κανονική ταλαιπωρία. Πάντως, όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα, αποφεύγουμε συνάμα την πρόοδο που απαιτούν από μας τα προβλήματα. Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κατά τις χρόνιες ψυχικές παθήσεις παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. Και χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει. Συνεπώς, ας εμφυσήσουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας τον τρόπο να επιτύχουμε διανοητική και ψυχική υγεία. Εννοώ μ’ αυτό, ας διδάξουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την αναγκαιότητα του πόνου, και την αξία του, την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, και να υπομένουμε την ταλαιπωρία που συνεπάγονται.

🪶Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα, για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικανοποιητικός τρόπος να ζήσεις.

🪶Αυτή όμως η πειθαρχία είναι χωρίς νόημα. Γιατί είναι μια απειθάρχητη πειθαρχία. Ένας λόγος που στερείται νοήματος είναι, ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν αυτοπειθαρχία, και συνεπώς αποτελούν απειθάρχητα μοντέλα για τα παιδιά τους. 

🪶Αυτό το συναίσθημα, ότι έχεις αξία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας, επειδή όταν ένας θεωρεί τον εαυτό του ότι αξίζει, θα φροντίσει για τον εαυτό του με όλα τα απαραίτητα μέσα. Αυτοπειθαρχία σημαίνει αυτο-μέριμνα. Για παράδειγμα για τη διαδικασία της καθυστέρησης της ικανοποίησης, του προγραμματισμού και των προτεραιοτήτων – ας εξετάσουμε τον παράγοντα χρόνο. Αν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, τότε θα καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, και αν καταλάβουμε πως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, τότε θα θέλουμε να τον χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Η οικονομική αναλύτρια που ανέβαλλε, δεν εκτιμούσε το χρόνo της. Αν τον εκτιμούσε, δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της με τέτοιο αξιοθρήνητο και άκαρπο τρόπο.

🪶Και ξέρω ότι εγώ και οποιοσδήποτε άλλος, που δεν είναι μειωμένης διανοητικής ικανότητας μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που θέλουμε αρκεί να αφιερώσουμε σ’ αυτό τον απαιτούμενο χρόνο. Το θέμα είναι σημαντικό, γιατί πολύς κόσμος απλώς δεν αφιερώνει τον αναγκαίο χρόνο για να λύσει πολλά από τα διανοητικά, κοινωνικά ή ψυχολογικά προβλήματα της ζωής, ακριβώς όπως εγώ δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό μου να λύσω τα μηχανικά προβλήματα. 

🪶Πρέπει να δουλευτούν, αλλιώτικα παραμένουν για πάντα εμπόδιο στην ανάπτυξη του πνεύματος. Η ομάδα με ακλόνητα επιχειρήματα έκανε τον πλασιέ να καταλάβει ότι η τάση του να αποφεύγει τη λύση των προβλημάτων, παραβλέποντάς τα και ελπίζοντας ότι αυτά θα απομακρύνονταν από μόνα τους, ήταν αυτή καθαυτή το μεγαλύτερο πρόβλημά του. 

🪶Αυτή η τάση αγνόησης των προβλημάτων είναι, κι εδώ, μια απλή εκδήλωση απροθυμίας για καθυστέρηση της ικανοποίησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι, όπως είπα, επώδυνη. Η πρόθυμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος έγκαιρα, πριν αναγκαστούμε να το αντιμετωπίσουμε από τις περιστάσεις, σημαίνει να αφήσουμε κατά μέρος κάτι ευχάριστο ή λιγότερο επώδυνο για κάτι περισσότερο οδυνηρό. Σημαίνει να διαλέξεις να υποφέρεις τώρα, ελπίζοντας σε μια μελλοντική ικανοποίηση, αντί να προτιμήσεις τη συνέχιση της σημερινής ικανοποίησης, ελπίζοντας ότι το μελλοντικό βάσανο δε θα είναι αναγκαίο.

🪶Ο νευρωτικός αναλαμβάνει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη, ενώ το άτομο που έχει διαταραχή χαρακτήρα δεν αναλαμβάνει αρκετή. Όταν οι νευρωτικοί βρίσκονται σε σύγκρουση με τους άλλους, παραδέχονται αυτόματα πως αυτοί φταίνε. Όταν εκείνοι που έχουν διαταραχές χαρακτήρα έρχονται σε σύγκρουση με τους άλλους, αυτόματα θεωρούν σαν δεδομένο ότι οι άλλοι φταίνε.  

🪶 Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα της διάκρισης ανάμεσα στο για ποιο πράγμα είμαστε και για ποιο πράγμα δεν είμαστε υπεύθυνοι σε τούτη τη ζωή, είναι ένα από τα μέγιστα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δε λύνεται ποτέ στην εντέλεια γιατί σε όλο το διάστημα της ζωής μας πρέπει συνεχώς να εκτιμούμε και να επανεκτιμούμε πού βρίσκονται οι ευθύνες μας μέσα στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ροή των γεγονότων. Και αυτή η εκτίμηση και επανεκτίμηση δεν είναι ανώδυνη αν γίνεται σωστά και ευσυνείδητα. Για να εφαρμόσουμε και τη μια και την άλλη μέθοδο σωστά, πρέπει να έχουμε τη θέληση και την ικανότητα να υφιστάμεθα μια συνεχή αυτοεξέταση. Και αυτή η θέληση ή ικανότητα δεν είναι έμφυτη σε κανένα μας. Από μια άποψη, όλα τα παιδιά έχουν διαταραχές χαρακτηρα, γιατί έχουν την ενστικτώδη τάση να αρνούνται την ευθύνη τους για πολλές συγκρούσεις στις οποίες βρίσκονται μπλεγμένα.

🪶Λέγεται ότι «οι νευρωτικοί κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο, ενώ όσοι έχουν διαταραχές χαρακτήρα κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους». Οι πρώτοι από εκείνους τους οποίους οι γονείς με διαταραχές χαρακτήρα κάνουν δυστυχισμένους είναι τα παιδιά τους.

🪶Αργά ή γρήγορα, αν θέλουν να γιατρευτούν, πρέπει να μάθουν ότι ολόκληρη η ζωή ενός ενήλικου, είναι μια σειρά προσωπικών επιλογών, αποφάσεων. Αν μπορούν να το δεχτούν αυτό στην ολότητά του, τότε γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι. Στο βαθμό που δε το δέχονται, αισθάνονται πάντα τους εαυτούς τους θύματα. 

🪶Δεν μπόρεσε καν να επιτρέψει στον εαυτό του ένα στενότερο δεσμό με τη γυναίκα του. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μπόρεσε να συνδεθεί στενά ήταν τα δυο παιδιά του. Ήταν τα μόνα όντα πάνω στα οποία ασκούσε έλεγχο, τα μόνα που δεν ασκούσαν καμιάν εξουσία πάνω σ’ αυτόν, τα μόνα σ’ όλον τον κόσμο που μπορούσε να εμπιστεύεται.

🪶Χάρη στην ειλικρίνειά τους, οι άνθρωποι που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια ζουν στα φανερά, και μέσα από την εξάσκηση του θάρρους τους να ζουν στα φανερά, απαλλάσσονται από το φόβο. 

🪶Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τους εαυτούς τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να κατέχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια όταν χρειάζεται. Για να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για τους εαυτούς μας, αλλά κάνοντάς το αυτό, πρέπει να κατέχουμε την ικανότητα να αρνιόμαστε την ευθύνη που δεν είναι αληθινά δική μας.

🪶 Θυμός είναι ένα συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μας (και μέσα σε οργανισμούς λιγότερο εξελιγμένους) από την εξέλιξη αναρίθμητων γενεών με σκοπό να υποβοηθήσει την επιβίωσή μας. Αισθανόμαστε θυμό όποτε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας άλλος οργανισμός αποπειράται να καταπατήσει το γεωγραφικό ή ψυχολογικό χώρο μας, ή προσπαθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να μας εξαφανίσει. Ο θυμός μάς οδηγεί να αντιπαλέψουμε με τον εισβολέα. Χωρίς το θυμό μας, θα ήμασταν πράγματι συνεχώς καταπατούμενοι μέχρι την τελική σύνθλιψη και εξολόθρευσή μας. Μόνο με το θυμό μπορούμε να επιβιώσουμε. Ωστόσο πολύ συχνά, όταν διακρίνουμε, σε μια πρώτη φάση, ότι επιχειρούν άλλοι να μας καταπατήσουν, ύστερα από προσεκτικότερη εξέταση αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου αυτό που επεδίωκαν. Η ακόμη, όταν έχουμε πειστεί ότι ορισμένοι πραγματικά επιδιώκουν να μας καταπατήσουν, μπορεί να καταλάβουμε ότι για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, δεν είναι προς το συμφέρον μας να αντιδράσουμε με θυμό. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη τα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου μας (κρίση) να είναι ικανά να καθοδηγούν και να προσαρμόζουν τα κατώτερα κέντρα (συναίσθημα). Για να ενεργούμε επιτυχημένα στον περίπλοκο κόσμο μας είναι απαραίτητο να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να εκφράζουμε το θυμό μας αλλά και να μην τον εκφράζουμε. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε το θυμό μας με διαφορετικούς τρόπους.

🪶 Έτσι, σ’ αυτές και σε πολλές άλλες περιστάσεις, η έκφραση γνωμών, ιδεών ακόμα και γνώσεων πρέπει πότε πότε να καταπνίγονται στην πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποιους κανόνες μπορεί ένας ν’ ακολουθήσει, αν είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια; Πρώτον, να μη λέει ποτέ ψέματα. Δεύτερο, να έχει πάντα στο νου ότι η απόκρυψη της αλήθειας είναι δυνάμει ένα ψέμα, και ότι σε κάθε περίπτωση όπου αποκρύπτεται μια αλήθεια προαπαιτείται μια σημαντική ηθική απόφαση. Τρίτον, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να βασίζεται σε προσωπικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για εξουσία ή η ανάγκη να είναι κανείς αρεστός, ή η ανάγκη να προστατεύσει τον «χάρτη» του από την έρευνα. Τέταρτο, και αντίστροφα, η απόφαση για απόκρυψη της αλήθειας πρέπει πάντα να βασίζεται εξ ολοκλήρου στις ανάγκες του προσώπου ή των ανθρώπων από τους οποίους αποκρύπτεται η αλήθεια. Πέμπτο, η εκτίμηση των αναγκών ενός άλλου είναι μια πράξη ευθύνης τόσο πολυσύνθετη ώστε δεν μπορεί να διεξαχθεί σωστά παρά μόνον όταν αυτός που τη διεξάγει διέπεται από γνήσια αγάπη για τον άλλο. 

🪶Οταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο». 

🪶Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σαν να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δεν μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.

by SearchingTheMeaningOfLife

🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. | ALEXANDRE JOLLIEN

[Εκάτη | Αρχαία Πέλλα | 2026]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ALEXANDRE JOLLIEN «Εγκατάλειψη, Αφήνομαι στη ζωή»

🪶Ο προφορικός λόγος επιτρέπει την ένωσή μας με τη ζωή και την εγκατάλειψή μας στην ύπαρξη. 

🪶Έγινε από τότε ο σκοπός της ζωής μου. Η κατάκτηση της άνευ όρων χαράς. Μια φράση του Σπινόζα χαρακτηρίζει το ζητούμενο της ύπαρξής μου: «Να προσπαθεί [κανείς] να ενεργεί καλά, όπως λένε, και να χαίρεται».

🪶Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στους Έλληνες είναι η έννοια του progrediens. Οι φιλόσοφοι χαρακτηρίζονταν προοδευτικοί, άτομα που όδευαν σταδιακά προς τη σοφία. Όμως, κατά τη γνώμη μου, η σοφία βρίσκεται ήδη εκεί, στο βάθος του εαυτού μας. Υπάρχει πριν από μένα στο βάθος της καρδιάς μου. 

🪶Καταλαβαίνω ότι δεν πρέπει πια να μάχομαι ενάντια στην ύπαρξη, ούτε να θέλω να γίνω κάποιος άλλος. Απλά να υπάρχω, χωρίς πικρία ή μιζέρια, και να είμαι δυναμικά ενεργός. 

🪶Γιατί, τελικά, η εγκατάλειψη δεν είναι κάτι ανέφικτο. Κοιτάζω τα τρία μου παιδιά και βλέπω πως αυτά είναι η εγκατάλειψη, πως είναι αφημένα στη ζωή. Όταν είναι χαρούμενα, είναι χαρούμενα˙ όταν λυπούνται, λυπούνται όταν παίζουν, παίζουν. Ένας δάσκαλος του ζεν, ο Γιουνμέν, έλεγε: «Όταν κάθεσαι, να κάθεσαι όταν είσαι όρθιος, να είσαι όρθιος όταν περπατάς, να περπατάς. Και κυρίως μην αμφιταλαντεύεσαι».

🪶Εμένα όμως με βοήθησε πραγματικά. Με βοήθησε, για την ακρίβεια, να αποδεχθώ ή καλύτερα να καλοδεχθώ την αναπηρία μου – διότι δεν υπάρχει κάτι να αποδεχθώ. Η αποδοχή προϋποθέτει ένα Εγώ που αποδέχεται. Όμως το Εγώ δεν έχει καμία σχέση με αυτή την ιστορία. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το Εγώ είναι προγραμματισμένο να αρνείται. Μάλλον λοιπόν «αφήνεσαι να υπάρχεις». Η αποδοχή είναι επιπλέον δουλειά για το Εγώ. «Πρέπει να αποδεχτείς» –

🪶Δεν αντιλήφθηκα την καινοτομία αυτής της φράσης πριν την εφαρμόσω σε ό,τι πιο αγαπητό έχω στη ζωή μου. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου.» Η γυναίκα μου δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που νομίζω ότι είναι. Αν πω: «Η γυναίκα μου είναι το τάδε», την περιορίζω, την εγκλωβίζω μέσα σε ετικέτες, τη σκοτώνω κατά κάποιον τρόπο. «Η γυναίκα μου δεν είναι η γυναίκα μου, γι’ αυτό την ονομάζω γυναίκα μου»:

Μόνο από τη στιγμή που γνωρίζω ότι οι ετικέτες εγκλωβίζουν τα πράγματα και τους ανθρώπους και ότι αυτό τους σκοτώνει, μπορώ να τις χρησιμοποιώ. Μόνο όταν ξέρω ότι οι λέξεις δεν είναι παρά ετικέτες μπορω να αποκαλεσω «γάτα» μια γάτα.

🪶Ο Γκαίτε δίνει μια ωραία, οικεία εικόνα: «Πετάμε ένα βότσαλο στη λίμνη κι αυτό αναπηδώντας σχηματίζει στην επιφάνεια του νερού κύκλους, όλο και πιο μεγάλους, που τελικά αγκαλιάζουν ολόκληρη τη λίμνη». Εμπνεόμενοι από την εικόνα αυτή, γιατί να μην διευρύνουμε τη φιλία στο καλό, που ήδη τρέφουμε για τους συγγενείς και τους φίλους, ώστε να συμπεριλάβει όλη την ανθρωπότητα; 

🪶Αγάπη άνευ όρων δεν σημαίνει απόλυτη ανοχή. Είναι η εξ ολοκλήρου καλή προαίρεση προς αυτόν που βρίσκεται εδώ και τώρα. Λίγο μας ενδιαφέρει το παρελθόν.

🪶«Προσπάθησε σήμερα, σ’ αυτόν το σταθμό, να φροντίσεις το σώμα σου όπως θα φρόντιζες τον γιο σου». Κλείνοντας το τηλέφωνο άρχισα κυριολεκτικά να χορεύω μες στο σταθμό. Κατάλαβα ξαφνικά ότι το σώμα μου ήταν σαν ένα παιδί που έπρεπε να το προστατεύσω, να το αγαπήσω. Μέχρι τότε, είχα την τάση να το φέρνω στα άκρα, να προσπαθώ να αντλήσω από αυτό κάθε δυνατή ευχαρίστηση, χωρίς όμως να το ξεκουράζω ποτέ, χωρίς να εκτιμώ αυτό που καθημερινά μου προσφέρει.

🪶«Να κρίνεις την πραγματικότητα σημαίνει να θέλεις να γίνεις Θεός, και η θέση είναι κατειλημμένη». 

🪶Αυτήν τη φράση – λιγότερα αγαθά, περισσότερες σχέσεις την εξέλαβα ως πρόκληση για να θέτω προτεραιότητες, για να απελευθερώνομαι καθημερινά από καθετί υπερβολικό.

🪶«Είναι απλό.» Είτε αλλάζω μέρος είτε επωφελούμαι της ευκαιρίας για να εφαρμόσω το «ναι». Όχι το «ναι» που είναι προϊόν του νου, αλλά το «ναι» που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη. «Είναι απλό.»

🪶Ο Σπινόζα κάνει μια διάκριση που μου είναι πολύ βοηθητική: Υπάρχουν επιθυμίες θεμιτές και επιθυμίες αθέμιτες. Θεμιτή είναι η επιθυμία που γεννιέται στα βάθη του εαυτού μας και δεν εισάγεται. Μου φαίνεται ότι με αυτή αξίζει ν’ ασχοληθούμε.

🪶Είναι δύσκολο να μένεις γυμνός απέναντι στη ζωή. Το μυαλό μας προσπαθεί, από το πρωί ως το βράδυ, να περιπλέκει τα πράγματα, να προβαίνει σε συγκρίσεις, να αναμένει καταστάσεις που δεν θα συμβούν ποτέ, να λυπάται για ένα παρελθόν που πέρασε ανεπιστρεπτί. Απλή ζωή σημαίνει να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου πλήρως. Όχι να θέλεις να εξαφανίσεις τις λύπες σου. Αν οι λύπες υπάρχουν, κανένα πρόβλημα, έχουν τη δική τους θέση.

🪶Η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα. Γίνεται πρόβλημα όταν αρχίζω να σκέφτομαι, να συγκρίνω, να λυπάμαι, να επιθυμώ. Μακάρι να ακούσω τον γιο μου και να επιστρέψω στην απλότητα. Να είμαι απλά εκεί. 

🪶Το γέλιο είναι εργαλείο ελευθερίας. Κρίμα που ο κόσμος του πνεύματος και της φιλοσοφίας δυσπιστεί απέναντί του. 

🪶«Μπορώ να γελώ με τα πάντα αλλά όχι και να κοροϊδεύω τον άλλον». Το γέλιο δεν στρέφεται ποτέ εναντίον κάποιου. Υπηρετεί τη ζωή. Είναι ένα σημάδι ότι η ζωή κερδίζει έδαφος.

🪶Είναι επίσης δραματικό να θεωρώ τον άλλον αντίπαλο, εχθρό, μη εγώ. Αντίθετα, συναντώ τον άλλον σημαίνει ότι εξαλείφω τη διάκριση μεταξύ εγώ και μη εγώ, βάζω τέλος στην αναμέτρησή τους. Πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η συνάντησή μου με τον άλλον σημαίνει απογύμνωση. Από τη μέρα που ο αδερφός Μπενουά μού είπε: «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν μπορείς όμως να με κάνεις να μην σ’ αγαπώ», προσπαθώ να βλέπω με τον ίδιο τρόπο όσους συναντώ.

🪶Όταν προτίθεμαι να ελέγξω τη ζωή ή να της αλλάξω κάτι, απομακρύνομαι από τη ζωή. Μου αρέσει που η λέξη ταπεινότητα («humilité») περιέχει τη ρίζα humus, χώμα, που παραπέμπει και στη λέξη χιούμορ. Το χιούμορ μπορεί εύκολα όταν επιτέλους πάψει να ταυτίζεται με την κοροϊδία του άλλου- να μας φέρει σε επαφή με το χώμα, από το οποίο είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι.  (Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτης) η λέξη «χιούμορ» ετυμολογείται από το λατ. (h)umor-oris «υγρό, υγρότητα». Το h. οφείλεται σε παρετυμολογία σύνδεσης προς τη λέξη humus «χώμα». Η δημοφιλής αυτή συσχέτιση δεν έχει ετυμολογική βάση.)

🪶Ο Άγγελος Σιλέσιος έλεγε: «Το ρόδο είναι χωρίς γιατί, ανθίζει επειδή ανθίζει / στον εαυτό του δεν δίνει προσοχή, δεν ρωτάει αν κάποιος το κοιτάει». Στο «γιατί ζω;» η απάντηση είναι συχνά «για τους άλλους». Τελικά δεν είμαστε τίποτα. Είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια θα «τα τινάξουμε». Τι θα μείνει από μας; Τίποτα ή κάτι ασήμαντο. Ορίστε ένας λόγος για να γευτούμε τη δωρεά. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξη. Δεν υπάρχει κανένα νόημα που θα μπορούσε να ανακαλυφθεί εκ των υστέρων, ώστε να πούμε: «Η ζωή μου είχε κάποιο νόημα». Ανώφελο να ψάχνουμε την αιτία της ύπαρξής μας.

🪶Διότι ένα πράγμα είναι βέβαιο: η ζωή μάς τα παίρνει όλα, καλύτερα λοιπόν να της τα δώσουμε όλα. Καλύτερα να της τα προσφέρουμε όλα. Καλύτερα να θεωρούμε τεράστιο δώρο, και όχι οφειλή, την υγεία των παιδιών μας, τη δική μας υγεία, τους φίλους μας. Τελικά, ευγνωμοσύνη είναι να επαναπροσδιορίζουμε με μια νέα αίσθηση ελευθερίας ό,τι μας δίνει η ζωή και να επωφελούμαστε όσο μπορούμε περισσότερο, χωρίς να γραπωνόμαστε και να γαντζωνόμαστε από αυτό. 

🪶Δεν πρέπει απαραίτητα να τακτοποιήσουμε όλους τους λογαριασμούς μας με τη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Εδώ και τώρα, με τα χίλια τραύματά μου, είμαι χαρούμενος. Αυτό να θυμόμαστε στο επόμενο στύψιμο (χίλιες τριακόσιες στροφές το λεπτό!) και να τολμήσουμε να είμαστε υπομονετικοί. Να τολμήσουμε να μην παλέψουμε. Ίσως εδώ έγκειται το αποκορύφωμα του θάρρους. Όπως και ο Επίκτητος, ας διακρίνουμε τι εξαρτάται από μας και τι δεν εξαρτάται.

🪶Όσο αγαπώ την τέλεια, άμεμπτη εικόνα των παιδιών μου, δεν τα αγαπώ γι’ αυτό που είναι. 

🪶Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα είναι ο συνδυασμός εγκατάλειψης και απέραντης εμπιστοσύνης στη ζωή. Τι να κάνω να προστατευτώ από τη ζωή; Απολύτως τίποτα. Κι όμως κάθε μέρα προσπαθώ να δημιουργήσω ασπίδες και προπετάσματα για να προστατευτώ από την τραγικότητα της ύπαρξης. Η τραγική διάσταση της ύπαρξης αποτελεί μέρος της ζωής. Όταν το κατανοήσουμε αυτό από τα βάθη τού είναι μας θα ενδώσουμε άφοβα σε αυτή την τραγικότητα. Αν και σιγά σιγά. Χρειάζεται πολλή αποφασιστικότητα για να το καταφέρουμε. Ο Αμιέλ έλεγε: «Χίλια βήματα μπροστά, εννιακόσια ενενήντα εννέα βήματα πίσω. Αυτό είναι η πρόοδος».

🪶Δεν κάνεις κάτι, δρας. Κάνω σημαίνει κατασκευάζω καινούρια πράγματα. Δρω σημαίνει πατάω γερά στη γη και προχωρώ χωρίς να θέλω να κατασκευάσω κάτι καινούριο με οποιοδήποτε κόστος. Όταν πηγαίνω στον γιατρό, μου αρέσει να τον ρωτάω στο τέλος της επίσκεψης: «Τι μπορώ να κάνω εδώ και τώρα για να βελτιωθώ;».

🪶Χαλάρωση σημαίνει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι στο βάθος του εαυτού σου. Αντίθετα, αναζητώντας την, την κάνεις σκοπό. 

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

🪶 Το μυαλό του πέταξε ἀπό πάνω του τὸν ὕπνο, στρώση στρώση, και οχυρώθηκε ενάντια στην ψυχρή επίθεση της συνείδησης. | JOHN WILLIAMS

[Travelling Europe 2026]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του JOHN WILLIAMS «MONO H NYXTA»

🪶Αλλὰ ἤξερε ὅτι δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ ἐνεργήσει μὲ τὴ θέλησή του. Ἦταν ἀκόμη στὸ ἔλεος τῆς νοημοσύνης τοῦ ὀνείρου, καὶ μέχρις ὅτου αὐτὴ ἡ νοημοσύνη νὰ ἐπιθυμήσει ἕνα πράγμα, αὐτὸ δὲν μποροῦσε νὰ γίνει. 

🪶Ἔβλεπε το προσωπεῖο τῆς συναναστροφῆς, τὸ ψεύτικο, περιττό χαμόγελο ποὺ ἦταν μια σύντομη ἐπίδειξη της στοματικῆς κοιλότητας ἡ ὁποία ἔδειχνε τὰ ὑγρὰ ροδαλά οὖλα, φρεσκοβουρτσισμένα, τὸ γαλαζωπό σμάλτο τῶν ὀδοντιατρικῶν δοντιῶν — τὴ βλοσυρή μυϊκή σύσπαση ποὺ κάρφωνε τὸ πρόσωπο σ’ ἕνα δίκτυο ἀπὸ μορφασμοὺς καὶ ρυτίδες, ἕνα ανατομικό πείραμα σχεδιασμένο νὰ ἀσκεῖ γοητεία.

🪶Ὅμως ἡ ἰδιαίτερη περίσταση τοῦ ὀνείρου εἶναι ὅτι
ὁ ὀνειρευόμενος στερεῖται ἐξουσίας.
Ἂν καὶ συχνὰ φαίνεται πὼς εἶναι προικισμένος μὲ τεράστιες ἱκανότητες,
ἱκανότητες ἀδιανόητες στὴν ἐγρήγορση, ἂν ὁ ὀνειρευόμενος
μποροῦσε ἁπλῶς νὰ ἐξετάσει τὸ ὀνειρικό μυαλό του, νὰ ἐξερευνήσει τὸν ὀνειρικό κόσμο του, θὰ καταλάβαινε ὅτι ἡ μόνη δύναμη που διαθέτει εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐξυπηρετεῖ
τὸ ὄνειρο, την κατάσταση στὴν ὁποία βρίσκεται. Ὁ  ίδιος εἶναι τὸ ἐργαλεῖο ἑνὸς σκοτεινοῦ φαρσέρ,
ἑνὸς βλοσυροῦ γελωτοποιοῦ ποὺ δημιουργεῖ κόσμους μέσα στον  κόσμο, ζωὲς μέσα στὴ ζωή, ἐγκεφάλους μέσα στὸν ἐγκέφαλο. Ὅλη ἡ
ψευδαίσθηση τῆς δύναμής του προέρχεται ἀπὸ αὐτὸν τὸν φαιδρὸ σκηνοθέτη,
τὸ καπρίτσιο τοῦ ὁποίου εἶναι νὰ προσδίδει καὶ νὰ ἀφαιρεῖ. 

🪶 Γιατὶ ἦταν ὄντως ἀπαρατήρητος και μόνος, καὶ κανεὶς δὲν τὸν ἤξερε. Τὸ ὄνομά του θὰ μποροῦσαν νὰ τὸ ἀνακαλέσουν κάποιοι λίγοι… κι αὐτὸ ἦταν ὅλο. Τὰ βασικά, οὐσιώδη γεγονότα τῆς ζωῆς του δεν περιλαμβάνονταν στις γνώσεις κανενὸς ἀνθρώπου ἐδῶ. Δὲν θεωρήθηκαν ἀρκετὰ σημαντικὰ γιὰ νὰ ἐξεταστοῦν, πόσο μᾶλλον για να διερευνηθοῦν. Γι’ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ὁ ἴδιος ἦταν ἕνας θόρυβος χωρίς νόημα, μιὰ ἔκρηξη χωρὶς ἀναστάτωση. 

🪶 Το μυαλό του πέταξε ἀπό πάνω του τὸν ὕπνο, στρώση στρώση, καὶ ὀχυρώθηκε ἐνάντια στὴν ψυχρὴ ἐπίθεση τῆς συνείδησης. 

🪶 Στὴ συνέχεια, κοιτάζοντας τὸν καθρέφτη, παρατήρησε ξανὰ τὸ πρόσωπό του. Τὸ μελέτησε αργά, ἀπρόσωπα. Δὲν τοῦ ἄρεσε τὸ πρόσωπό του. Μέχρι ἑνός σημείου, μποροῦσε νὰ τὸ ἀντιπαθεῖ χωρὶς πάθος, χωρὶς συναίσθημα, σὰν νὰ ἀνῆκε σὲ κάποιον ἄλλον. Ἀλλὰ ποτὲ δὲν μποροῦσε νὰ διατηρήσει τὴν ἀποστασιοποίησή του. Πάντα ἄρχιζε νὰ σιγοκαίει μέσα του ἡ ἀγανάκτηση γιὰ ὅ,τι ἦταν ὑπεύθυνο γι’ αὐτὴ τὴν ἐξωτερικὴ παραποίηση τοῦ ἐσωτερικοῦ του ἑαυτοῦ. Δὲν ἦταν δίκαιο. Μὲ τὸ ἕνα του δάχτυλο ζούληξε τὴ σάρκα τοῦ προσώπου του, παρατηρώντας τὴν περίεργη ἀντίθεση ἀνάμεσα στὰ λεπτά, νευρώδη χέρια του καὶ στὸ χλομό, ἐντελῶς συνηθισμένο, ἀρυτίδωτο δέρμα τοῦ προσώπου του, τὸ ὁποῖο θὰ ὄφειλε να λάμπει, ἀλλὰ δὲν ἔλαμπε, μὲ τὴ λάμψη τῆς νιότης. Γέλασε μὲ τὴν εἰκόνα του στον καθρέφτη. Τράβηξε τὰ κόκκινα χείλη του πρὸς τὰ πίσω, φανέρωσε τὰ δόντια του καὶ γέλασε προκλητικά. Μετὰ σὰν νὰ συνῆλθε, κοίταξε τὸν ἑαυτό του γιὰ λίγο ἀκόμη, ἀφηρημένα, σὰν νὰ εἶχε χάσει κάθε ἐνδιαφέρον. 

🪶 Ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ βρισκόταν μποροῦσε νὰ δεῖ τὸν δρόμο μέσα ἀπὸ τὰ τζάμια τοῦ καφενείου καὶ τοῦ φάνηκε πὼς τὸ φῶς τοῦ ἥλιου κι αὐτὴ ἡ ἐσωτερικὴ σκοτεινιὰ ποὺ τὸν τύλιγε ἦταν δύο ἀντίπαλοι, ποὺ προσπαθοῦσαν ὁ ἕνας νὰ ὑπερνικήσει τὸν ἄλλον μὲ ὅπλα ἐξίσου ἰσχυρά, τόσο ὥστε νὰ μὴν μποροῦν νὰ ἀλληλοκαταστραφοῦν. Εἶχε ἐμπλακεῖ κι αὐτὸς σ’ αὐτὴ τὴ μάχη – ἂν καὶ δὲν ἐπιθυμοῦσε νὰ ἐμπλακεῖ.

🪶 Οὔτε ἦταν οἶκτος, γιατὶ ὑπῆρχαν ἐπίσης στιγμὲς ποὺ συνειδητὰ τὸν ζήλευε γιὰ τὴν ἐπιφανειακότητά του, ἡ ὁποία ἰσοδυναμοῦσε μὲ άτρωτη πανοπλία.

🪶 «Μερικές φορές σκέφτομαι ὅτι πρέπει νὰ σταματήσω,  νὰ τὰ παρατήσω, νὰ τὰ παρατήσω όλα. Νὰ μείνω γιὰ λίγο ἀκίνητος. Ἀλλὰ δὲν ἔχει νόημα. Τὸ δοκίμασα μιὰ φορά. Ἂν δὲν εἶχα ξεκινήσει ποτέ, θὰ ἦταν διαφορετικά. Ἀλλὰ ἂν ἀρχίσεις να τρέχεις, δὲν μπορεῖς νὰ σταματήσεις».

🪶  «Τί μπερδεμένο χάος ποὺ κάνουμε τις ζωές μας». Ἔκανε μια παύση. «Δὲν ὑπῆρξα πολὺ καλὸς πατέρας, ἔτσι δὲν εἶναι, Ἄρτ; Ἂν ἤξερα… Βλέπεις, ἤμουν νέος, ὄχι στὰ χρόνια, ἀλλὰ στὰ πιὸ σημαντικά. Ὑπῆρχαν τόσο πολλὰ ποὺ δὲν σταμάτησα ὰ τὰ σκεφτῶ, νὰ τὰ καταλάβω. Ὅμως αὐτὰ εἶναι δικαιολογίες. Εἶναι, καὶ ἦταν, δικό μου τὸ λάθος, ὑποθέτω. Τὸ πράγμα ξεκίνησε στραβὰ καὶ τὸ ἄφησα νὰ πάει στραβὰ γιὰ τόσο πολὺ καιρὸ πού… Λοιπόν, δὲν μπορέσαμε νὰ τὸ διορθώσουμε. Ἂν στὴν ἀρχὴ ἤμουν λιγάκι σοφότερος ἢ λίγο πιὸ εὐγενικός, ἤ… ἂν ἤξερα, τότε, ὅσα ξέρω τώρα! Θεέ μου, αναρωτιέμαι πόσοι ἄνθρωποι τὸ ἔχουν πεῖ αὐτό. Αλλά….. ἂν ἤξερα, τὰ πράγματα θὰ μποροῦσαν νὰ ἦταν διαφορετικά, ἔτσι δὲν εἶναι;»

🪶 Δὲν ὑπάρχει τίποτα χειρότερο ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι μόνος ὅταν δὲν εἶσαι ἀρκετὰ δυνατὸς γιὰ ν᾿ ἀντιμετωπίσεις τις σκέψεις σου. Μπορεῖς νὰ τὸ ἀντέξεις μέχρις  ἕνα σημεῖο, και μετά… μετὰ δὲν μπορεῖς πιὰ νὰ εἶσαι μόνος. Πρέπει νὰ κάνεις κάτι, ὅσο ἀνόητο κι ἂν εἶναι. Πρέπει να κάνεις τὸν ἑαυτό σου νὰ πιστέψει ὅτι δὲν εἶσαι μόνος, ἀκόμα κι ἂν εἶσαι».

🪶 Εκείνη κόλλησε πάνω του, καὶ κινοῦσαν τὰ σώματά τους (δὲν ὑπῆρχε χῶρος γιὰ νὰ κουνήσουν τὰ πόδια τους) στὸν οἰκεῖο ρυθμὸ τῆς μουσικῆς. Τώρα, σκέφτηκε ἐκεῖνος, εἶμαι κι ἐγὼ μιὰ ἀπὸ τὶς μαριονέτες. Τώρα κινοῦμαι κι ἐγὼ ἀπὸ ἀόρατα νήματα· τώρα ποὺ κατέβηκα στὸ λάκκο, εἶμαι ἕνας ἀπὸ αὐτούς.

🪶 «Ποτὲ δὲν περνάω καλά. Καταλαβαίνεις τί ἐννοῶ; Δὲν διασκεδάζω πολύ. Ὅμως ἀπόψε, τώρα, διασκεδάζω. Δὲν ἔχω ξαναδιασκεδάσει τόσο πολὺ ἀπὸ τότε που θυμᾶμαι τὸν ἑαυτό μου». Κούνησε λυπημένα το κεφάλι του. «Είναι ὅλα ἐξαιτίας σου. Ἂν δὲν ἤσουν ἐσὺ ἀπόψε, ἐγώ… Εὔχομαι νὰ μποροῦσαν ὅλα νὰ συνεχίσουν ἔτσι. Καὶ ὅλα εἶναι ἐξαιτίας σου».

Σταμάτησε, ἔγειρε πίσω στὴν καρέκλα του, τὸν ἔκαιγε μια μανιασμένη ἀλλὰ εὐχάριστη ντροπαλοσύνη, τὸ ὁμιλοῦν μέρος τοῦ ἑαυτοῦ του ἐμφανῶς ἐπηρεασμένο ἀπὸ τὰ ἴδια του τὰ λόγια καὶ τὴν εἰλικρίνειά τους. Όμως ένα άλλο κομμάτι του, ὁ ἀκροατής, ὁ ἀποστασιοποιημένος, καιγόταν ἀπὸ ἕνα διαφορετικὸ εἶδος ντροπῆς καθὼς συνειδητοποιοῦσε τὴν ἀνεπάρκεια καὶ τὴν ἀδεξιότητα αὐτῶν ποὺ ἔλεγε.

🪶 Αὐτὸ ἦταν τὸ πράγμα ποὺ ἔφερνε τοὺς ἄντρες και τὶς γυναῖκες κοντά: ὄχι ἡ συνάντηση μυαλῶν ἢ πνευμάτων, ὄχι ἡ ἕνωση τῶν σωμάτων στὴ σκοτεινή τρέλα τῆς συνουσίας – τίποτε ἀπ’ αὐτά. Ἦταν ἡ μικρὴ μικρὴ ἀνάγκη νὰ δημιουργηθεῖ ἕνας δεσμός,
ἕνας δεσμός πιο εὔθραυστος κι ἀπὸ τὴν πιὸ λεπτὴ δαντελένια κορδέλα. Γι’ αὐτὸ ἀγωνίζονταν μαζί, ἀδιάκοπα, καὶ πάντοτε πραγματικὰ μόνοι· γι’ αὐτὸ ἀγαποῦσαν καὶ μισοῦσαν, συνέλεγαν καὶ διασκόρπιζαν. Μονάχα γι᾿ αὐτὴ τὴ μικρὴ κλωστὴ ποὺ δὲν μποροῦσαν ποτὲ
νὰ δοκιμάσουν νὰ τεντώσουν ἀπὸ τὸν φόβο τῆς καταστροφῆς της, μόνο γι’ αὐτὴ τὴ λεπτή κλωστὴ ποὺ δὲν μποροῦσαν ποτὲ νὰ τὴ δέσουνε σφιχτὰ
ἀπὸ φόβο μήπως κοπεῖ στὰ δυό. Πόσο μόνοι εἴμαστε, σκέφτηκε. Πόσο, πάντοτε, μόνοι.

🪶 Δὲν μποροῦσε νὰ προσδιορίσει ἀκριβῶς τὸν λόγο τῆς
ἀπουσίας της – ἴσως νὰ μὴν τὸν εἶχε μάθει ποτέ πραγματικά.
Τὸ γεγονὸς καὶ μόνον τῆς ἀπουσίας της καθιστοῦσε
τὸν λόγο αὐτῆς ἀσήμαντο.

by SearchingTheMeaningOfLife

[…]Σχέσεις ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει πάνω και σε ό,τι συμβαίνει κάτω. Έπρεπε να βρεθείς σε έναν ενδιάμεσο χώρο ούτε πολύ κολλημένος στη γη ούτε πολύ κοντά στον ουρανό για να τις δεις. […] | ΜΑΡΙΑ ΧΟΣΕ ΦΕΡΑΔΑ 

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο « Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗΝ ΠΙΝΑΚΙΔΑ» της ΜΑΡΙΑ ΧΟΣΕ ΦΕΡΑΔΑ

🪶Η ιστορία της ανθρωπότητας θα δείξει ότι αυτοί που βρίσκονται στην αρχή και στο τέλος του καταλόγου, δηλαδή όσοι γελούν κι όσοι σιωπούν, καταλήγουν να ‘ναι οι πιο επικίνδυνοι. Όμως αυτή η ιστορία δεν μας πολυενδιαφέρει εδώ, οπότε, προς το παρόν, κι ενώ τα κεφάλια ξεπροβάλλουν από τα παράθυρα των πολυκατοικιών «απλώς για να δουν», στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα το ανησυχητικό.

🪶Οικογένεια. Εκείνο τον καιρό περίπου αποφάσισα ότι έτσι θα λέγεται η ταινία που θα κάνω κάποτε, όπου όλοι οι πρωταγωνιστές θα καταλήξουμε λιπόθυμοι κάτω από ένα τραπέζι επειδή θα έχουμε πιει ένα παχύρρευστο, ζαχαρώδες υγρό. «Αγάπη» θα είναι η λέξη που θα εμφανίζεται γραμμένη στην ετικέτα του μπουκαλιού, στην οποία θα εστιάσει η κάμερά μου λίγο πριν από τη λέξη «Τέλος». 

🪶Μερικές μέρες αργότερα, ενώ η μητέρα του φούσκωνε τα μπαλόνια, ένιωθε πως δεν άδειαζαν μόνο οι πνεύμονές της αλλά και η καρδιά της: Τι θα γινόταν αν δεν ερχόταν κανένας; Θα σήμαινε πως ο Ραμόν, στα οχτώ του χρόνια, είχε αποτύχει ως παιδί; Έφταιγε εκείνος; Ή, ακόμα χειρότερα, εκείνη; Δεν χρειάστηκε να ψάξει για απαντήσεις, γιατί οι καλεσμένοι ήρθαν. Και έπαιξαν, γέλασαν, μέχρι που έσπασαν και μια πινιάτα. Καθώς τους άκουγε, η μητέρα του θυμόταν τη μέρα που είχε έρθει από τον Νότο με τον Ραμόν στην αγκαλιά της, σε ένα από τα κτίρια αυτής εδώ της συνοικίας. Γιατί, παρόλο που τα διαμερίσματα ήταν μικρά, σε ορισμένες αλλόκοτες περιπτώσεις η καρδιά ήταν μεγάλη και οι οικογένειες που ήταν ήδη στριμωγμένες υποδέχονταν άλλους, που βολεύονταν όπως όπως.

🪶Το αλκοόλ; Το γνώρισε στην εφηβεία του. Τίποτα το αξιοσημείωτο. Ή μάλλον ναι. Το αλκοόλ ήταν μια ωφέλιμη ανακάλυψη, ένα φράγμα ανάμεσα σ’ αυτόν και στον θόρυβο. Και, όπως όλοι οι αλκοολικοί του κόσμου, ήταν σίγουρος ότι θα το έκοβε όποτε ήθελε.

🪶Σχέσεις ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει πάνω και σε ό,τι συμβαίνει κάτω. Ο Ραμόν ήταν σίγουρος πως υπήρχαν. Τριάντα έξι χρόνια του πήρε να βρει το παρατηρητήριο που χρειαζόταν για να συνεχίσει την αναζήτηση της σιωπής που είχε διακόψει στα εννιά του χρόνια. Ένα παρατηρητήριο και επίσης μια δουλειά που, χωρίς να του τρώει χρόνο, του επέτρεπε να αγοράσει ένα καλό παλτό και του εξασφάλιζε ένα πιάτο ρύζι. Και την μπίρα του. Υπήρχαν νήματα, εξηγούσε. Λεπτά νήματα που συνέδεαν τα πράγματα. Ένα πρωί διάλεγες τα μπλε σου παπούτσια και, ακριβώς τη στιγμή που τα έδενες, ένας αστρονόμος ανακάλυπτε ένα δυο αστέρια φασματικού τύπου που, λόγω της υψηλής επιφανειακής τους θερμοκρασίας, έλαμπαν με ένα γαλαζωπό χρώμα. Είχε παίξει κάποιο ρόλο η επιλογή σου; Με άλλα λόγια, μήπως ήταν αυτή η ανακάλυψη (σου θυμίζω: γαλάζια άστρα) το κοσμικό και φασματικό ισοδύναμο των παπουτσιών σου;

🪶Σχέσεις ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει πάνω και σε ό,τι συμβαίνει κάτω. Έπρεπε να βρεθείς σε έναν ενδιάμεσο χώρο ούτε πολύ κολλημένος στη γη ούτε πολύ κοντά στον ουρανό για να τις δεις.

🪶Τα νήματα που ένωναν τα πράγματα έμοιαζαν να ακολουθούν κανόνες παρόμοιους με αυτούς του συστήματος από σκοινιά και τροχαλίες που είχε χρησιμοποιήσει ο Ραμόν για να ανεβάσει τα έπιπλα. Οποιοδήποτε επιπλέον βάρος, οποιοδήποτε ελάττωμα στην ύφανση κάποιου από τα σκοινιά μπορούσε να κάνει ολόκληρο τον μηχανισμό να καταρρεύσει, ρίχνοντας κάτω ένα τραπέζι, μια καρέκλα ή ολόκληρο τον ουρανό. «Δράση και αντίδραση», μου είπε μια μέρα ο Ραμόν. «Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησα.

🪶«Γιατί σου αρέσει εδώ πάνω;» τον ρωτούσε. «Άκου», της απαντούσε. «Το μόνο που ακούω είναι ένα αυτοκίνητο που απομακρύνεται». «Αυτό ακριβώς».

🪶«Ο θόρυβος του κόσμου», έλεγε στον εαυτό του ο Ραμόν. Λόγια αγάπης. Πληροφορίες. Οδηγίες. Κατηγορίες. Γέλια. Εξηγήσεις. Και καμιά τουφεκιά που, ανάμεσα σε τόσα ακουστικά ερεθίσματα, δεν μπορούσες να ξέρεις στα σίγουρα αν ήταν αληθινή ή φανταστική.

«Μοιάζουν σαν να τεντώνονται».

«Τι πράγμα;» ρώτησε η Παουλίνα.

«Οι ήχοι».

<…>

«Ας κοιτάξουμε καλύτερα τα αστέρια. Κοίτα αυτό που ξεπροβάλλει εκεί στον λόφο, ξέρεις πώς το λένε;» ρώτησε ο Ραμόν.

«Πού να ξέρω;»

«Το λένε Πάουλι».

«Ναι, καλά».

«Είμαι ο φύλακας όλων τους και επίσης ο υπεύθυνος για την ονοματοδοσία».

🪶Μέσα σ’ αυτό το είδος ελαφρού πυρετού που νιώθει όποιος από τη μία μέρα στην άλλη βλέπει τη συνηθισμένη ζωή του να γίνεται ενδιαφέρουσα εκείνο το διάστημα, εκτός από φίλος, ένιωθα και συνεργός του Ραμόν, αντί να ψάχνω στο λεξικό τις λέξεις που μου έβαζαν για εργασία, εγώ έψαχνα δικές μου λέξεις.

Πουλί: Πτηνό, ιδίως αν είναι μικρό. Άνθρωπος: Έλλογο έμβιο ον, άντρας ή γυναίκα. Ο προϊστορικός άνθρωπος.

🪶Δεν ήταν έξι ούτε εφτά, όπως είχα υπολογίσει την προηγούμενη μέρα από το παράθυρό μου, αλλά πάνω από δέκα οι φωτιές που άναβαν όταν έπεφτε η νύχτα, σαν απομεινάρια ενός άστρου που είχε καταρρεύσει κουρασμένο στη Γη.

«Το άστρο των Χωρίς Σπίτι», είπε ο Ραμόν.

«Πότε έφτασαν;» ρώτησε η Παουλίνα, σαν να ήταν γνωστοί της.

«Πριν από μια δυο μέρες».

🪶Να ξηλώσει, παρακαλούμε, εκείνο το γελοίο έκτρωμα. Τι θα σκεφτεί ο κόσμος όταν το δει; Ότι εδώ είμαστε όλοι μας απροσάρμοστοι; Όχι, εμείς είμαστε αξιοπρεπείς άνθρωποι που κάνουν το μπάνιο τους το πρωί, δουλεύουν τη μέρα και κοιμούνται τη νύχτα. Εντάξει, υπάρχουν και μερικοί τεμπέληδες, όπως παντού, αλλά το να είναι ο συγκεκριμένος τεμπέλης το πρώτο που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει από το παράθυρό του είναι άλλο θέμα. Τι θα σκεφτούν τα παιδιά; Ότι είναι δουλειά να κάθεσαι εκεί χωρίς να κάνεις τίποτα; Ας ζήσει όπου θέλει, είπε κάποιος, την ώρα που ο γείτονας του 21 σήκωσε το χέρι του στον αέρα σαν να ήθελε να σβήσει το σχόλιο που είχε μόλις ακουστεί.

🪶Η αποκόλληση από τη γη είχε τα μειονεκτήματά της, καθώς σήμαινε την αποδέσμευση από οτιδήποτε αποτελούσε επιπλέον βάρος. Όπως, για παράδειγμα, ένα ρολόι.

🪶Η συζήτηση που είχε ο Ραμόν με τον εαυτό του, ελλείψει παρέας, πέρασε από φάσεις ευφράδειας, ακόμα και χαράς, που θα ήταν αδύνατο να επιτευχθούν χωρίς τη γενναιόδωρη συντροφιά του αλκοόλ. Πέρασε όμως και από σκοτεινές περιοχές -τραυλίσματα, δάκρυα, λόξιγκα που, με τον τρόπο τους, έκαναν δουλειά. Σε τι πράγμα; Μόνο εκείνος ξέρει. Εξάλλου, αυτός ήταν που διέσχισε, μονάχος του, το μονοπάτι της μέθης του. Ένα μονοπάτι γεμάτο πέτρες -το γνωρίζουν οι πότες του κόσμου αλλά τόσο διαφωτιστικό όσο και τα μονοπάτια απ’ τα οποία πέρασαν οι μεγάλοι σοφοί, της κλάσης του Ιησού Χριστού ή του παλαιστή Αντρέ του Γίγαντα.

🪶«Είσαι σίγουρη πως δεν θα κατέβει;»

«Ακόμα κι αν ήθελε να κατέβει, δεν μπορεί πια».

«Εξαιτίας των γειτόνων;»

«Εξαιτίας του ίδιου, Μιγκέλ».

Υπήρχε μια πτυχή της αγάπης, λιγότερο εκτιμημένη, που είχε να κάνει με το να αφήνεις τον άλλο να ακολουθήσει τον δρόμο του. Το είχε καταλάβει η Παουλίνα, το είχε καταλάβει ο Ραμόν, και τώρα είχε έρθει η σειρά μου. Έτσι, σκούπισα τα δάκρυά μου, την αγκάλιασα και μπήκα στο σπίτι.

«Πάλι αυτή η καταραμένη μυρωδιά καπνού», είπε η μητέρα μου. Η ίδια γυναίκα που λίγες μέρες πριν είχε αναλάβει να εκφωνήσει τον περί ειρήνης λόγο στη συνέλευση της γειτονιάς με άρπαξε, με ταρακούνησε και μου έριξε δυο σφαλιάρες που με πέταξαν κάτω. Σηκώθηκα και πήγα στο δωμάτιό μου. Είχα μάθει από την Παουλίνα ότι μερικές φορές είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου να μη δίνεις σημασία στα λόγια και στις πράξεις των άλλων.

🪶Αλλά όχι. Δεν μπορούσες να βγάλεις από τα ρούχα τη μυρωδιά του καπνού, γιατί ο καταραμένος καπνός τα πότιζε και σε τύλιγε σε ένα σύννεφο από το οποίο δεν μπορούσες να ξεφύγεις. Εκείνο το σύννεφο που βρισκόταν εκεί για να σου θυμίζει από πού ερχόσουν και, το πιο σημαντικό, μέχρι πού μπορούσες να φτάσεις.

«Έχετε νερό, έτσι δεν είναι;» ρώτησε το αφεντικό της.

«Ναι, φυσικά, μην ανησυχείτε», απάντησε εκείνη.

Εκείνος, που δεν την πίστεψε και ήξερε πως ζούσε δίπλα στο κανάλι, της πρότεινε να χρησιμοποιεί το μπάνιο του φούρνου για να πλένει τα ρούχα τα δικά της και των κοριτσιών. Τα έκανε χειρότερα.

🪶Όσο φως δεν έδιναν οι προβολείς το αναπλήρωναν τα αστέρια. Δεν ήξερα αν το είχαν προσέξει, αλλά υπήρχαν δύο που εμφανίζονταν στον ουρανό μέρα παρά μέρα, γιατί τα αστέρια, όπως και κάποιοι άνθρωποι (κι εδώ έκανα παύση, για να καταλάβουν ότι όταν έλεγα «κάποιοι» εννοούσα εμάς τους δύο), αποφάσιζαν τι είδους ζωή θα ζούσαν. Τους προβολείς;

🪶Δεν το κατάλαβαν, αλλά το παιδί που συνάντησαν στον δρόμο και τους φάνηκε πως είχε λίγο λασπωμένα ρούχα ήταν το φάντασμα του Εδουαρδίτο, του πνιγμένου, που ήθελε να τους προειδοποιήσει πως υπάρχουν σταυροδρόμια όπου η γραμμή που ενώνει το παρελθόν με το παρόν λυγίζει τόσο ώστε σχηματίζει μια τρύπα. «Άμα πέσεις εκεί μέσα, δεν ξαναγυρνάς», ήθελε να τους πει. Εκείνοι όμως, με την αδρεναλίνη που είχαν μέσα τους, δεν σταμάτησαν να τον ακούσουν και συνέχισαν. Μπορώ να τους φανταστώ να ανεβαίνουν τη σκάλα, να ψαχουλεύουν το σπίτι της πινακίδας και μετά να σκύβουν από την τρύπα που λειτουργούσε ως παράθυρο. Επίσης, μπορώ να φανταστώ τη βροχή από ούρα που έριξαν από ψηλά, γιατί, όπως είχε πει ο Ντονόσο, ο βασικός σκοπός δεν ήταν να κοιτάξουν τους λόφους και την πόλη από ψηλά, αλλά να κατουρήσουν. Τι συνέβη μετά ούτε οι ίδιοι καλοθυμούνται.

🪶Οι ηθοποιοί του θεατρικού έργου που ήταν η ζωή άρχισαν να προβάρουν το σενάριο:

Ο Ραμόν έφταιγε. Το είχαν πει επανειλημμένα: Οι άντρες και οι γυναίκες δεν είναι πουλιά. Οι άντρες και οι γυναίκες ζουν σε πολυκατοικίες, κοιμούνται σε κρεβάτια, δουλεύουν, και όταν νυχτώνει, αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες βλέπουν τηλεόραση, πέφτουν για ύπνο κι αρχίζουν να ροχαλίζουν. Τα αστέρια, η νύχτα, ο άνεμος που φυσά πιο δυνατά την ώρα που κοιμούνται είναι πράγματα που έπαψαν να τους απασχολούν από τη στιγμή που ξεφορτώθηκαν τα φτερά, τη γούνα ή το καβούκι τους. Υπάρχει μια δομή, μια τάξη. Ήταν τόσο δύσκολο να το καταλάβεις; Ήταν τόσο περίπλοκο, Ραμόν;

🪶Θα πετύχαινα κάτι αν απαντούσα ότι έλεγε ψέματα και ότι είχα ανέβει, αλλά όχι μαζί τους; Όχι, γιατί αυτό που είχαν μπροστά τους οι γείτονες δεν ήταν οι ένοχοι για την εξαφάνιση του παιδιού, αλλά η τέλεια αφορμή για να ξεφορτωθούν, μια για πάντα. τον Ραμόν, τους Χωρίς Σπίτι και ό,τι θεωρούσαν πως ήταν στο πρόβλημα», δηλαδή πράγματα ή όντα που δεν λειτουργούσαν σύμφωνα με τους κανόνες της κοινότητας, που οι ίδιοι ως δικαστές και ένορκοι μαζί είχαν αναλάβει να ορίσουν.

🪶Ο πόλεμος δεν καταγράφηκε σε κανένα βιβλίο, αλλά όσοι συμμετείχαμε σε αυτόν θυμόμαστε ακόμη ότι ξεκίνησε με κάποιον που είχε δίκιο και συνεχίστηκε με λόγια που πήγαιναν κι έρχονταν.

🪶Τη μητέρα μου να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση, χωρίς να δίνει σημασία σ’ αυτά που δείχνει η οθόνη, περιμένοντας τη μέρα που θα μπούμε από την πόρτα για να μας τιμωρήσει με τον χειρότερο τρόπο που μπορεί να τιμωρηθεί κάποιος: να παριστάνει πως δεν υπάρχουμε.

🪶 Η Παουλίνα λέει προχώρα, πρόσεχε, στρίψε, σταμάτα κι εγώ την ακούω με τυφλή εμπιστοσύνη, Από τα μεγάφωνα ανακοινώνουν καθυστέρηση και από την άλλη πλευρά μια γυναίκα φωνάζει κάτι που δεν καταλαβαίνουμε. Η Παουλίνα σιωπά, γι’ αυτό ανοίγω τα μάτια και κοιτάζω την αντανάκλασή μας σε μια διαφήμιση παπουτσιών Nike. Για να μην τα ξεχάσω, επαναλαμβάνω τα ονόματα των πρωτευουσών: Σαντιάγο, Λίμα, Μπουένος Άιρες, Μανάγουα, Πόλη του Μεξικού. Είναι αργά, αλλά κάνει ακόμη ζέστη.

by SearchingTheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Haul from the "local" used book shop…

(top to bottom)

• "Gregg Shorthand Dictionary"
• "Merry Wives of Windsor" by Shakespeare (that's the opera, by Nicolai Otto, I saw last Friday)
• "The Wordsworth Dictionary of Shakespeare" by Charles Boyce
• Tennessee Williams "Plays 1957-1980"
• T. S. Eliot "Collected Poems"
• "Clown" by Jon Davison (Readings in Theatre Practice)
• "A Bibliography of Early Secular American Music" by Sonneck / Upton
• "The Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics" by Preminger / Warnke / Hardison

Book Hoarder T-Shirt

Celebrate your love for all things literary with this fun and relatable tee! Perfect for anyone who believes there is no such thing as too many books.
#bookhoarder #booklover #bibliophile #bookworm #readingaddict #bookshelfgoals #bookish #tbrpile #bookstack #readmorebooks #literaturelover #bookaddict #cozyreads #bookobsessed #POD

Act Out Tees ~ where creativity meets self-expression ~ www.actouttees.com

90% OFF SALE! Audiobooks, Art, Vintage Games & Business Cards—Grab Them FAST
GET IT BY CLICK payhip.com/CreativeArtistLab8

#LastChanceDeals, #AudiobookMania, #PDFMagic, #VintageGamingCraze, #DesignForDollars, #ArtYouCanAfford, #BookTokAlert, #GamingGrails, #BudgetBossMode, #DigitalDetoxDeals, #StorytimeSteals, #InternetBreaker, #RetroGamingGem, #DesignDrops, #ArtForTheCulture, #BookHoarder, #GamerGlitch, #CreativeCheatCodes, #ReelsReady, #TikTokTaughtMe, #GoingViralFast, #SelloutWarning