🪶Η σημασία στην ομορφιά και την απόλαυση μοιάζει να αφομοιώνεται στην καθημερινή ζωή, όπως οι κόκκοι ενός διαλύματος μέσα στο νερό. | ΒΙΝΤΣΕΝΤΖΟ ΛΑΤΡΟΝΙΚΟ 

[Hellas | Sykia | July 2022]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του ΒΙΝΤΣΕΝΤΖΟ ΛΑΤΡΟΝΙΚΟ «Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ»

 

🪶«Στο Βερολίνο δεν είναι έτσι», έλεγαν στους φίλους τους, χωρίς κανένα ίχνος σνομπισμού ή αίσθημα ανωτερότητας, απεναντίας το έκαναν για να τους ενθαρρύνουν να τους ακολουθήσουν. Οι φίλοι τους ονειρεύονταν να τους επισκεφθούν ή ακόμα και να τους μιμηθούν. Και εκείνοι λαχταρούσαν μια αλλαγή που δεν έβρισκαν στη γενέθλια πόλη τους. Και εκείνοι ένιωθαν την ίδια ανάγκη για αφθονία.

🪶Η σημασία στην ομορφιά και την απόλαυση μοιάζει να αφομοιώνεται στην καθημερινή ζωή, όπως οι κόκκοι ενός διαλύματος μέσα στο νερό.

 

🪶Η αγάπη τους γινόταν μέρα με τη μέρα όλο και πιο βαθιά. Ήταν εραστές, σύντροφοι, οι καλύτεροι φίλοι. Ο δεσμός που είχε γεννηθεί στα φοιτητικά τους χρόνια είχε δυναμώσει χάρη στην περιπέτεια της μετάβασής τους στο εξωτερικό. Τα μικρά παραστρατήματα είχαν συγχωρεθεί ή αποσιωπηθεί. Μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες είχαν μάθει να βασίζονται ο ένας στον άλλον.

 

🪶Στο Βερολίνο, η Άννα και ο Τομ ζούσαν μέσα σε μια φούσκα πιο περιορισμένη και πιο αποκομμένη από εκείνες που μόλις είχαν αρχίσει να δημιουργούνται στα κοινωνικά δίκτυα. Κατά κάποιον τρόπο, είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί. Μιλούσαν σπαστά αγγλικά με ανθρώπους που ούτε κι εκείνοι τα είχαν ως μητρική γλώσσα. Ζούσαν σ’ έναν κόσμο όπου όλοι δέχονταν μια γραμμή κόκα, αλλά κανείς δεν ήταν γιατρός, ζαχαροπλάστης, ταξιτζής ή καθηγητής γυμνασίου. Κινούνταν αποκλειστικά και μόνο ανάμεσα σε διαμερίσματα πλημμυρισμένα στα φυτά και σε καφέ με άψογο Wi-Fi. Μακροπρόθεσμα, ήταν αναπόφευκτο να πιστέψουν πως δεν υπήρχε τίποτε άλλο.

 

🪶Αυτή η ιδέα της βουκολικής απόσυρσης ήταν από την αρχή εμμονή του Τομ, και δεν χρειαζόταν να σπαταλήσουν μήνες και χρήματα σ’ εκείνη την τρύπα για να καταλάβουν πως η αφέλειά τους ήταν αξιοθρήνητη. Στα τέλη του Δεκέμβρη έβρεχε επί δύο εβδομάδες, τις οποίες πέρασαν κλεισμένοι στη μονοκατοικία, κάνοντας άθλιο ύπνο και ξυπνώντας με μια ανυπόφορη ημικρανία που τους προκαλούσε ζάλη και μνησικακία. Τα φώτα του σπιτιού ήταν κιτρινωπά, ανεπαρκή, λες και ήταν πάντοτε σούρουπο. Δούλευαν από ξεχωριστά δωμάτια, ανταλλάσσοντας σχόλια για μακέτες και γραφικά μέσω Slack. Οι δουλειές τους ήταν εξαντλητικές, επαναλαμβανόμενες. Το απεριτίφ των επτά το μετέθεταν για τις εξίμισι, για τις έξι.

 

🪶Όταν ξαναπήραν πίσω το διαμέρισμά τους, δεν ένιωσαν πως είχαν επιστρέψει από κάποια οδύσσεια, παρά μόνο κουρασμένοι, με ένα σωρό εκκρεμότητες και καθάρισμα να τους περιμένουν. Όπως όλοι, όπως κάθε Απρίλιο στο Βερολίνο, έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά, περιμένοντας την άνοιξη. Εκείνη τη χρονιά άργησε να έρθει.

 

 

by SearchingTheMeaningOfLife

#Bookadict #Bookhoarder #Bookillustration #Bookishlove #Bookishquotes #Bookishsanctuary #Booklover #Bookmania #Booksandcoffee #Bookshelf #Booksofinsta #Bookstagramer #Bookstagramfeatures #Booktoday #Booktube #Lovequotes #MotivationalQuotes #Quotes #Quotes #Quotesilove #Quotesoflife #Thewriterswarmth #Wordpressblogger #book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #reading