Heel blij dat dit vanochtend in mijn inbox landde: hoe je met chronische vermoeidheid en PEM kan onderzoeken waar je grenzen daadwerkelijk liggen, als die grenzen gedeeltelijk fysiek zijn en gedeeltelijk door je hersenen voor de zekerheid neergelegd om je te beschermen, op een plek waar misschien wel ruimte is.
https://onelifelivedwell.substack.com/p/how-to-tell-the-difference-between
Dit is een super gevoelig onderwerp omdat het een hardnekkig idee blijft dat mensen met long covid of ME/CVS niet genoeg hun best doen of eigenlijk liever niet beter worden. Deze ergotherapeute doet daar totaal niet aan.
Ze legt wel uit dat de routines die we hebben opgebouwd om met onze ziekte om te gaan uit verschillende beschermingsmechanismen bestaan. Die waren allemaal behulpzaam toen we ermee begonnen, maar sommige kun je periodiek updaten.
Als je leeft met long covid leer je naar heel subtiele signalen van je lichaam te luisteren. Je hersenen liften daarop mee door je met vergelijkbare signalen weg te sturen van situaties die *mogelijk* later problemen op gaan leveren. Zo blijf je veilig. Dank je, hersenen!
Alleen willen wij graag *binnen onze grenzen het onderste uit de kan*. Daarom is het nuttig te leren wat echt een fysieke grens is en wat een door je hersenen geknoopt veiligheidslint. Zonder over die grenzen heen te gaan.
Anna Miriamsdochter
GJ Groothedde 🇪🇺