Heel blij dat dit vanochtend in mijn inbox landde: hoe je met chronische vermoeidheid en PEM kan onderzoeken waar je grenzen daadwerkelijk liggen, als die grenzen gedeeltelijk fysiek zijn en gedeeltelijk door je hersenen voor de zekerheid neergelegd om je te beschermen, op een plek waar misschien wel ruimte is.

#LongCovid #mecvs

https://onelifelivedwell.substack.com/p/how-to-tell-the-difference-between

How to Tell the Difference Between a Limit and a Fear

The distinction that matters most, and why it's the hardest one to make.

One Life Lived Well

Dit is een super gevoelig onderwerp omdat het een hardnekkig idee blijft dat mensen met long covid of ME/CVS niet genoeg hun best doen of eigenlijk liever niet beter worden. Deze ergotherapeute doet daar totaal niet aan.

Ze legt wel uit dat de routines die we hebben opgebouwd om met onze ziekte om te gaan uit verschillende beschermingsmechanismen bestaan. Die waren allemaal behulpzaam toen we ermee begonnen, maar sommige kun je periodiek updaten.

Als je leeft met long covid leer je naar heel subtiele signalen van je lichaam te luisteren. Je hersenen liften daarop mee door je met vergelijkbare signalen weg te sturen van situaties die *mogelijk* later problemen op gaan leveren. Zo blijf je veilig. Dank je, hersenen!

Alleen willen wij graag *binnen onze grenzen het onderste uit de kan*. Daarom is het nuttig te leren wat echt een fysieke grens is en wat een door je hersenen geknoopt veiligheidslint. Zonder over die grenzen heen te gaan.

Kwakzalvers liften mee op dit systeem door met een theatraal gebaar alle veiligheidslinten weg te vegen en te zeggen “zie je wel!” Skeptische en overwerkte artsen gebruiken het om je terug in je hok te krijgen. De werkelijkheid is dat de fysieke grenzen echt zijn, en de waarschuwingslinten die je hersenen voor je hebben gespannen ook. Je kunt soms over die linten heen stappen en rondneuzen in wat erachter zit. En dan weer bijkomen in je cocon, zonder PEM. In het artikel staan tips. Lees het.

O ja nabrander: wees alsjeblieft heel voorzichtig met het ongevraagd doorsturen van deze en alle andere artikelen naar mensen met chronische vermoeidheid, zeker als je het zelf niet hebt!

We willen allemaal beter worden. Maar dit soort oefeningen kosten ruimte en energie. Daar hebben we heel weinig van, en het doorsturen van dit soort artikelen (en deze is super lang) kan voelen als “ik wil dat jij je schaarse energie hieraan besteedt en niet aan wat je gebudgetteerd had vandaag”.

Hoe meer ik van iemand houd, hoe meer ik me verplicht voel dit te doen en te tonen van goede wil te zijn. Voor mij kwam dit artikel (waar ik mezelf op heb geabonneerd) precies op het goede moment, omdat deze vraag me al een tijdje bezig houdt. Dat betekent niet dat het voor iemand anders nu nuttig is.

Dit was mijn spreekbeurt zijn er nog vragen

@venite geen vragen. Alleen: bedankt.
@venite ik heb nog niet de lepels om het te lezen, maar dit is ongeveer het gesprek dat ik vanochtend met de ergo had. Ik snapte haar punt over overreactie van je lichaam die niet echt is, maar ging ook vol in de 'maar mijn lijf is wel echt stuk en dat gaan we niet ontkennen' modus. Dus ik denk dat dit ook voor mij precies op het goede moment komt, dank voor het delen!
@venite Ik ga het zeker lezen. Veel dank !
@venite Wat interessant. Zou het dus zomaar kunnen dat onze moderne prestatiemaatschappij waarin je altijd maar vooruitgang moet laten zien eigenlijk niet zo gezond is?
@Eetschrijver welk een radicaal idee!!!
@venite Nou hè? Ik dacht, kom, ik gooi gewoon eens een knuppel in het hoenderhok.

@venite boeiend en iets om kracht uit te putten.

Ik noem dat mijn periodieke experimentjes; checken of ik iets nog steeds of echt niet kan... Zonder diep in PEM te donderen (bv. scootmobiel uitproberen, een langer bezoek of bezoek met meer mensen, een klusje in de tuin, iets nieuws proberen te leren-haken!)