@anantagd @mysteriarch

Ik ben het eens met je dat ik ook alle slacht zou willen verbieden. Dat is voorlopig niet haalbaar.

Er is wel breed draagvlak voor het idee dat slachten en het gebruik van dieren met zo min mogelijk #lijden gepaard moet gaan. Daarom neem ik dat nu als uitgangspunt. Minimalisatie van het #lijden, voor zover nu haalbaar.

Wat mij betreft is dat onafhankelijk van #religie of #atheisme.

De al dan niet toegestane manier van slachten wordt voor iedereen gelijk vastgelegd.

𝗙𝗹𝗼𝗼𝗿𝗺𝗮𝗻𝗮𝗴𝗲𝗿 𝗝𝗼𝘀é𝗲 𝘀𝗰𝗵𝗿𝗶𝗸𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵 𝗿𝗼𝘁 𝗶𝗻 𝗦𝗰𝗵𝗶𝗽𝗵𝗼𝗹 𝗔𝗶𝗿𝗽𝗼𝗿𝘁: '𝗠𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝘂𝗶𝘁 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗹𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗹𝗼𝘀𝘀𝗲𝗻'

In de nieuwe aflevering van 'Schiphol Airport' doet floormanager Josée haar uiterste best om de zaken op de luchthaven in goede banen te leiden. Niet alles loopt gesmeerd, want tijdens haar pauze merkt ze op dat het omroepsysteem kuren...

https://www.rtl.nl/boulevard/entertainment/artikel/5511050/floormanager-josee-schrikt-omroepsysteem-schiphol-airport

#Floormanager #Schiphol #Lijden

Jules – Leve de leegte? Of juist niet?

Voorwaardelijk ontstaan is van de bron van lijden geworden tot de bron van verlossing. Loopt er tussen deze twee uitersten nog een weg van het midden?

Nagarjuna staat binnen het boeddhisme in hoog aanzien, maar ik vind het maar een rare denker. Zijn verzen getuigen van een koud soort logica. Dit kan niet en dat kan niet, en zus en zo evenmin, dus moet alles wel ‘leeg’ zijn. Zijn beroemde negatieve methode komt niet erg positief over. Nagarjuna (India, tweede eeuw na Chr.) legde het filosofisch fundament voor de ‘leegte’ of ‘sunyata’ en wordt wel de tweede Boeddha genoemd. Geef mij de eerste maar.

Je ziet mensen bijna over hun eigen gedachten struikelen wanneer je leest of hoort hoe ze proberen uit te leggen dat alles ‘zonder inherente existentie’ is. Het lijkt wel of ze zichzelf willen overtuigen dat ze recht in de leer zijn, terwijl van al dat dappere pogen ondertussen dikke druppels van kunstmatigheid afdruipen. Het gaat zo tegen iedere intuïtie in. Waarom niet gewoon zeggen: gooi maar in mijn petje?

Ik weet nooit goed of boeddhisme en filosofie wel een gelukkige combinatie vormen. Het begint al met de Abhidharma, een nogal schematisch uitgevallen proeve tot het systematiseren van de leer van de Boeddha. De volgende in de lijn, Nagarjuna, was misschien ook niet een geslaagd hoofdstuk.

Sommigen zullen tegenwerpen: daar gaat de hele onderbouwing van Mahayana in een keer het raam uit, maar daar ben ik nog niet zo zeker van. Er is meer onder hemel en aarde dan de afwezigheid van inherente existentie. We hebben bovendien onze ervaring als basis voor eigen, kritisch onderzoek.

Filters

Zelf vergelijk ik de Boeddha wel eens met de Duitse filosoof Immanuel Kant (1724-1804). Aan hem wordt de ontdekking toegeschreven dat het menselijk verstand alle ervaring filtert. Tijd (verandering) en ruimte (vorm) zitten als het ware voorgeprogrammeerd in ons besturingssysteem, zei Kant. Wat wij kunnen kennen is ons verstand, niet de werkelijkheid ‘daarbuiten’. Het ‘Ding an sich’ ligt buiten ons bereik.

Ook de Boeddha kwam tot het inzicht dat de menselijke ervaring gefilterd wordt. Hij noemde zijn filters ‘skandha’s’. Als je lichaam en geest samen ontleedt in factoren, dan houd je alleen die skandha’s over. Samen maken deze uit wat je in de taal van onze tijd zou kunnen noemen: willen, waarnemen en bewustzijn.

In de visie van de Boeddha conditioneren deze factoren alle ervaring totdat je je ervan weet te bevrijden. Evenals veel later Kant met een compleet andere insteek, onderkende de Boeddha dat ‘de’ werkelijkheid een geconstrueerde werkelijkheid is.

Lang vóór onze geboorte begint de keten al waarin de vormkrachten huizen die ons leven in belangrijke mate zullen beheersen. We danken ons bestaan aan onze voorouders die ons een fonds van genetisch bepaalde mogelijkheden meegeven. Al in de baarmoeder wordt de basis gelegd voor het fysieke substraat dat ons later in staat zal stellen een begrippenapparaat te ontwikkelen waarmee we ons een eigen werkelijkheid gaan voorstellen.

We komen op deze aarde te midden van het geaccumuleerde karma van anderen. We hebben een zekere vrijheid om onszelf te ontwikkelen, maar geen absolute vrijheid. Onze vrijheid wordt ingeperkt door de vormkrachten die we met ons meedragen en door onze onwetendheid, aldus de Boeddha. Welkom in de wereld van het voorwaardelijke ontstaan.

Voorstelling

Met een geconstrueerde werkelijkheid wordt niet bedoeld ‘perceptie’ zoals in ‘jouw perceptie is een andere dan de mijne’. Nee, wat de Boeddha zich realiseerde is dat dat maar een uitloper is van een veel dieper liggend probleem, namelijk dat mensen zich niet kunnen voorstellen dat datgene wat ze zich voorstellen maar een voorstelling is, en niet de werkelijkheid. En dat die onwetendheid een dimensie is van een menselijk bestaan dat zelf broos en wel meedeint op de golven van een zee van lijden.

De Boeddha overzag heel het systeem van ‘periodieke elementen’ dat voorwaardelijk ontstaan is gaan heten. Voorwaardelijk ontstaan gaat zowel over het systeem, de keten van wedergeboortes, als over de zelf-ervaring van de mens.

Helaas echter houden mensen er niet van wanneer hun hun werkelijkheid wordt afgepakt. De werkelijkheid is ‘wat voor jou werkt’: het schept orde in een chaos van data, scheidt signaal van ruis en lijkt een zeker houvast te geven om onheil af te weren.

“Fijn dat die werkelijkheid volgens u lijden is, mijnheer de Boeddha, maar wij doen het er toch maar graag mee,” zegt de mensheid in meerderheid nu al vijfentwintig eeuwen lang. En ook al vloek ik misschien in de kerk, ik voeg daaraan toe dat ik betwijfel of leegte en (het gebrek aan) inherente existentie veel zullen bijdragen aan de overtuigingskracht van het boeddhisme.

Reikwijdte

In de ogen van een sceptische buitenwereld heeft de school van de Leegte niet het ‘nihilistische’ imago kunnen verhelpen dat de leer van de Boeddha al als stigma met zich meedroeg. Er is echter nog iets anders wat je kunt inbrengen tegen leegte als concept. Als je opschuift van ‘onze ervaring is niet zelf’ via ‘de mens heeft geen zelf’ naar ‘geen enkel verschijnsel heeft een zelf’, dan kun je met de meest oprechte bedoelingen om een brug te slaan naar de oude Boeddha, steeds verder van hem af komen te staan.

De Boeddha zei: “Onze ervaring is niet zelf.” Maar naarmate je meer de leegte van alle verschijnselen gaat benadrukken, effen je ook de weg om de reikwijdte van het zelf steeds verder op te rekken. “De ander is even leeg als ik, dus ik ben daarin verbonden met de ander, wat zeg ik, met al het andere!”

Deze beweging heeft zich in de geschiedenis van het boeddhisme voltrokken. Voorwaardelijk ontstaan is van de bron van lijden geworden tot de bron van verlossing. Loopt er tussen deze twee uitersten nog een weg van het midden?

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#JulesPrast #Kant #karma #leegte #lijden #logica #mahayana #middenweg #Nagarjuna #ontwikkeling #verlossing #voorwaardelijkOntstaan #vrijheid
#JulesPrast #Kant #karma #leegte #lijden #logica #mahayana #middenweg #Nagarjuna #ontwikkeling #verlossing #voorwaardelijkOntstaan #vrijheid

De waarde van lijden en van machteloos staan

Een van de grootste zegeningen van mijn ziekte op het geestelijk pad is dat ze me heeft leren lijden. Of, als ze me het niet heeft geleerd, dat ze me ertoe dwingt. Niet een lijden uit slachtofferschap. Zoals, waarom ik? Dit is mij aangedaan. Zij die mijn ziekte niet hebben begrijpen mij niet.

Maar een lijden dat voortkomt uit verlies, uit de diepe bewustwording van vergankelijkheid. Rouw. En naar ik vermoed dragen we allen dat lijden in ons. Want we lijden allemaal verlies. We dragen alleen al het verlies van ons eigen leven.

Lijden dat voortkomt uit de realisatie van verlies, van vergankelijkheid, is een lijden dat mij zuivert van mijzelf. Dit lijden is liefde voor zelf. Ze heft haar eigen schoonheid en landschap. Bovendien laat zij mij liefde zien (of, in boeddhistische termen: compassie of mededogen). Niet een liefde om een bepaalde reden, of een gehechte liefde in iets. Maar liefde die ik zelf ben, nergens op gebaseerd.

Een diepe realisatie van machteloosheid wekt vertrouwen bij me op. Machteloos staan. Niet alleen tegen vergankelijkheid, tegen verlies, maar ook de machteloosheid die voortkomt uit de realisatie dat ik het niet kan doen. Omdat ik bij pogingen daartoe telkens opnieuw weer in de valstrik loop van mijn eigen begeerte, haat en onwetendheid (of, in een niet-boeddhistische term: egocentriciteit). Ik kom daar niet uit; ik sta machteloos.

Dit wekt vertrouwen. Niet een vertrouwen dat ergens op is gebaseerd. Niet een vertrouwen in iets bepaalds. Maar Vertrouwen. Durven leven in thuisloosheid. Durven leven in het leven zoals het zich aandient. Wat soms kan inhouden: durven leven in angst. Vertrouwen in iets dat mij onbekend is, in datgene wat geen naam kan dragen.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#compassie #lijden #MarloesLasker #mededogen #rouw #thuisloosheid #verlies #vertrouwen
#compassie #lijden #MarloesLasker #mededogen #rouw #thuisloosheid #verlies #vertrouwen

Loes 3 – Levensbeschouwingen

Een levensbeschouwing is een visie op het leven met betrekking tot wat het leven betekent, wat de waarde ervan is en hoe het geleefd moet worden. Er wordt een verschil gemaakt tussen religieuze en seculiere levensbeschouwingen.

Het boeddhisme wordt doorgaans naast het christendom, de islam, het jodendom en hindoeïsme als religieuze levensbeschouwing genoemd. Bij een religieuze levensbeschouwing staat echter het bestaan van één of meer goden centraal. Dit is bij het boeddhisme echter niet het geval.

Bij de seculiere levensbeschouwingen zoals existentialisme, humanisme, liberalisme en socialisme staat de mens of de maatschappij centraal en wordt het bestaan van goden buiten beschouwing gelaten.

Ik heb mij in het verleden uitvoerig in het thema religie verdiept en daardoor moet ik er ook niet veel van hebben. Er is namelijk door de eeuwen heen in naam van god(en) zoveel afgemoord, dat ik niets positiefs meer zie aan religie. Buiten dat vind ik het absurd, dat de god van de ene religie de betere god zou zijn dan die van de andere religie.

Als levensbeschouwingen spreken mij dan ook het boeddhisme en het existentialisme het meest aan. Ik wil hier over beide geen wetenschappelijke verhandeling houden, maar wel de kern van beide kort weergeven.

Ik zie de kern van het boeddhisme in het verkrijgen van inzicht in het lijden (dukkha) en de weg om dit lijden op te heffen. Het lijden komt doordat het leven niet volmaakt is, maar de mens wel naar die volmaaktheid verlangt. Verlossing van het lijden wordt ook wel “ontwaking” genoemd. Om deze toestand te bereiken moet je je beseffen dat werkelijk geluk niet voortkomt uit het nastreven en bereiken van je verlangens, maar volgt als we openstaan voor de realiteit, door te ZIEN wat er met en in ons gebeurt én deze realiteit te accepteren zoals ze is. Bij het zien gaat het om bewustwording in het hier en nu door waarneming van onze directe ervaring.

Existentialisme komt van het Latijnse woord voor “bestaan”(existentia). Het is een filosofische stroming die zich bezighoudt met de vraag wat het bestaan betekent. Existentialisten geloven in de vrijheid en verantwoordelijkheid van de mens om zijn eigen leven zin en vorm te geven in plaats van deze zingeving in de hand van een god te leggen.

Bij beide levensbeschouwingen gaat het mijns inziens om inzicht door de vrijheid van hart en geest en vullen deze levensbeschouwingen elkaar in mijn beleving zeer goed aan. Dit wil echter niet zeggen, dat ik mijzelf nu als existentialistische boeddhist of als boeddhistische existentialist definieer, want van etiketten moet ik net zo weinig hebben als van religie.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#lijden #LoesDräyerDeMoor #opheffen #wilJeWetenWatIkDenk_
#lijden #LoesDräyerDeMoor #opheffen #wilJeWetenWatIkDenk_