🪶 «Δὲν θυμᾶμαι νὰ ἔχεις ἀναφέρει ξανὰ τέτοια αἴσθηση ρηχότητας. Είναι κάτι ποὺ ἀκούγεται σημαντικὸ καὶ καλὸ θὰ εἶναι νὰ ἀσχοληθοῦμε μαζί του καὶ νὰ τὸ διερευνήσουμε. Μοῦ κάνει ἐντύπωση πόσο σὲ ἔχει ἐπηρεάσει αὐτὸ τὸ τριήμερο. Φαίνεσαι πολὺ πιὸ ἀνοιχτός, πιὸ πρόθυμος νὰ ἐξετάσεις τὴν ἴδια σου τὴ σκέψη. Πές μου, τί βρῆκες στὸ βιβλίο τοῦ Μάρκου Αὐρηλίου ποὺ πυροδότησε τέτοια ἀλλαγή;» | από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

[photo by DesPin]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ «Πλάσματα μιας μέρας»

«Τὸ ἤξερα! Τὸ ἤξερα πὼς θὰ μοῦ κάνεις αὐτὴ τὴν ἐρώτηση. Ἀναρωτήθηκα κι ἐγὼ ὁ ἴδιος ». Ἄνοιξε τὸ φάκελο ποὺ περιεῖχε τὶς φωτοτυπίες τῶν Εἰς ἑαυτὸν κι ἔβγαλε ἀπὸ μέσα μιὰ χειρόγραφη σελίδα. «Πρὶν ἔρθω ἐδῶ σήμερα σημείωσα μερικὰ ἀποσπάσματα ποὺ μοῦ προκάλεσαν τὴ μεγαλύτερη ἀναστάτωση. Θὰ σοῦ τὰ διαβάσω. Τὰ σημείωσα μὲ τυχαία σειρά.

«“ Συχνὰ μὲ παραξένεψε, πῶς γίνεται, ἐνῶ ὁ καθένας ἀγαπάει τὸν ἑαυτό του πάνω ἀπ’ ὅλα, ἡ γνώμη του γιὰ τὸν ἑαυτό του νὰ μετράει λιγότερο ἀπ’ ὅ,τι ἡ γνώμη τῶν ἄλλων”.

» “ Μοῦ δείχνει κάποιος περιφρόνηση; Ἂς τὸ ἐξετάσει ὁ ἴδιος. Ἐγὼ θὰ κοιτάξω νὰ μὴν κάνω καὶ νὰ μὴν πῶ κάτι ποὺ νὰ ἀξίζει τὴν περιφρόνηση”.

» “ Ποτὲ μὴ θεωρήσεις συμφέρον αὐτὸ ποὺ θὰ σὲ ἀναγκάσει κάποτε νὰ παραβεῖς τὸ λόγο σου, ν’ ἀφήσεις κατὰ μέρος τὸν αὐτοσεβασμό…”»

«Μοῦ ἀρέσουν πολὺ αὐτὰ τὰ ἀποσπάσματα, Τζάροντ. Καὶ πραγματικὰ ἀφοροῦν ἄμεσα τὸ θέμα ποὺ συζητούσαμε, ὅτι τὸ κέντρο τῆς αὐτοεκτίμησης καὶ τῆς αὐτοκριτικῆς πρέπει νὰ βρίσκεται μέσα μας καὶ ὄχι στὴ σκέψη ἑνὸς ἄλλου – ὄχι δηλαδὴ στὴ δική μου εἰκόνα γιὰ σένα».

«Ναί, τὸ συνειδητοποιῶ σιγὰ σιγά. Κι ἐδῶ ἕνα ἄλλο σημεῖο μὲ παρόμοιο μήνυμα:

» “ Ἂν κάποιος φανεῖ ἱκανὸς νὰ μὲ κρίνει καὶ νὰ μοῦ δείξει ότι δὲν σκέφτομαι ἢ δὲν πράττω σωστά, τότε μετὰ χαρᾶς θὰ ἐπανορθώσω. Τὴν ἀλήθεια ἀναζητῶ, ποὺ ποτὲ δὲν ἔβλαψε κανέναν· ἀπεναντίας, βλάπτεται αὐτὸς ποὺ ἐπιμένει στὴν πλάνη καὶ τὴν ἄγνοιά του ”».

Ὁ Τζάροντ σήκωσε τὰ μάτια ἀπὸ τὸ κείμενο. « Σὰν νὰ τὰ ἔγραψε εἰδικὰ γιὰ μένα. Ἔχω κι ἕνα τελευταῖο. Νὰ τὸ διαβάσω;»

Ἔγνεψα καταφατικά. Μοῦ ἀρέσει πάρα πολὺ νὰ μοῦ διαβάζουν, ἰδίως λόγια φορτωμένα μὲ σοφία.

«“ Ἢ πάλι [θυμήσου] ὅτι τὸ κρασὶ τῆς Καμπανίας εἶναι ζουμὶ ἀπὸ σταφύλια, κι [οἱ πορφυρὲς τήβεννοι] εἶναι τρίχες προβάτου βαμμένες μὲ αἷμα κοχυλιοῦ· […] ὅπως λοιπὸν λειτουργοῦν αὐτὲς οἱ παραστάσεις ποὺ φτάνουν στὴν οὐσία τῶν πραγμάτων καὶ τὰ διαπερνοῦν ὥστε νὰ τὰ βλέπεις πῶς εἶναι στὴν πραγματικότητα, ἔτσι νὰ κάνεις σὲ κάθε περίπτωση στὴ ζωή. Ἀκόμη κι ἐκεῖ ὅπου τὰ πράγματα φαντάζουν ἐξαιρετικὰ ἀξιόπιστα, νὰ τ’ ἀπογυμνώνεις, ν’ ἀντικρίζεις τὴν εὐτέλειά τους καὶ νὰ τοὺς ἀφαιρεῖς τὸ περιτύλιγμα τῶν λέξεων ποὺ τοὺς χαρίζουν αἴγλη».

Δυναμίτης αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα! Αναρρίγησα κι ἐγώ.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Ὅσο τοῦ διώχνανε τὰ ὄνειρά του τόσο γεμίζαν τὸ κενὸ χαρὲς | Ρέα Γαλανάκη 

[HORROR VACUI* | Ρέα Γαλανάκη]

Ὅσο τοῦ διώχνανε τὰ ὄνειρά του

τόσο γεμίζαν τὸ κενὸ χαρὲς

ἀπὸ τὴν τέχνη τῆς διακόσμησης:

καφές, τσιγάρο, δειλινό.

Αδύνατο νὰ γίνει τέλεια δυστυχισμένος.

*Φρίκη του κενού: Τεχνοτροπία

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Μα τι σκυλιά που είστε εσείς οι γυναίκες! Δεν έχετε ντροπή πάνω σας’ και να σας κλοτσάνε, εσείς ξανάρχεστε γονατιστές! | Γιάκομπσεν

[photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Μογκενς» του Γιάκομπσεν

• Ο εμπορικός σύμβουλος αγαπούσε τη φύση, η φύση ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο, η φύση ήταν ένα από τα ομορφότερα πράγματα της ύπαρξης.

• Ήταν φανερό πως λίγο πριν διάβαζε κάποιο βιβλίο, αυτό μπορούσε να συμπεράνει κανείς από την έκφραση των ματιών τoυ, από τα μαλλιά του και από τα χέρια του που έμοιαζαν εντελώς ακυβέρνητα.

• «Οφείλεις να σέβεσαι λίγο τα θεία, φίλε μου» είπε ο χωρικός, «αλλιώς δεν πρόκειται ποτέ να πας στον ουρανό».

• Μέσα στο σαλόνι είχαν ξυπνήσει όλα τα σχήματα κι όλα τα χρώματα, όλες οι γραμμές και τα περιγράμματα σαν να είχαν ζωντανέψει. Ο,τι ήταν επίπεδο είχε απλωθεί, οι στρογγυλάδες είχαν κυρτώσει, ό,τι λοξό ολίσθαινε, τα γωνιώδη τέμνονταν.

• Πόσο μοιάζουν μεταξύ τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι! Όλοι ξέρουν τα για τα ίδια πράγματα και μιλάνε για τα ίδια πράγματα, όλοι τους χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις και έχουν τις ίδιες απόψεις!

• Ξεκινάνε ουρλιάζοντας, μετά κάτι τους ενοχλεί κι η ένταση ανεβαίνει, μετά ο ένας λέει πάνω στα νεύρα του κάτι που δεν το εννοούσε, μετά λέει ο άλλος το ακριβώς αντίθετο, που ούτε αυτός το εννοούσε, και έτσι ο πρώτος καταλαβαίνει αυτό που δεν εννοούσε ο άλλος και ο άλλος αυτό που δεν εννοούσε ο πρώτος και έτσι το παιχνίδι συνεχίζεται!

• Με ενοχλούν αυτοί οι τύποι. ‘Οταν τους κοιτάζεις, θαρρείς και βλέπεις γραμμένο στο πρόσωπό τους ότι τίποτα σημαντικό δεν πρόκειται να συμβεί σε αυτό τον κόσμο.

• Μα τι σκυλιά που είστε εσείς οι γυναίκες! Δεν έχετε ντροπή πάνω σας’ και να σας κλοτσάνε, εσείς ξανάρχεστε γονατιστές!

• Όλη του η ζωή ήταν θλίψη, άδεια πίσω, μαύρη μπροστά. Αλλά έτσι ήταν η ζωή. Αυτοί που περιφέρονταν τριγύρω ευτυχισμένοι ήταν τυφλοί. Η δυστυχία του είχε διδάξει τον τρόπο να βλέπει.

• Και αν οι άλλοι είχαν δίκιο; Αν ο κόσμος ήταν γεμάτος από χτυποκάρδια και ο ουρανός από έναν γεμάτο αγάπη Θεό; Τότε γιατί εγώ δεν το γνωρίζω, γιατί γνωρίζω κάτι άλλο; Και αυτό που εγώ ξέρω είναι διαφορετικό, τόσο άγριο, σκληρό, αληθινό…

• Άνθος δροσερό
Άνθος δροσερό
Τα όνειρά σου άσε με ν’ ακούσω Μήπως έχουν μέσα τους την ίδια πνοή θαυμαστή
Την ίδια θαυμαστή νεραϊδοπνοή
Με όσα η καρδιά μου θέλει και ποθεί;
Ψιθύρους, παράπονα, αναστεναγμούς
Ετοιμοθάνατα αρώματα και λάμψεις που αργοσβήνουν
Μέσα σε ανθισμένους ύμνους, ήχους τρεμουλιαστούς
Στον πόθο,
Ζω μέσα στον πόθο!

• Πόσο ασήμαντη φαινόταν μέσα σ’ όλο αυτό το αστραφτερό μεγαλείο! Αναστέναξε και κοίταξε πάλι τα πολύχρωμα σύννεφα. Δεν ήταν μια πραγματική σκέψη, ήταν κάτι φευγαλέο κι εφήμερο, κράτησε για μια στιγμή και μετά εξαφανίστηκε, λες και δεν το είχε σκεφτεί με το μυαλό αλλά με τα μάτια.

• Ναι, δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά υπάρχει κάτι στα χρώματα, στην κίνηση στα σχήματα, στη ζωή εκεί μέσα, στους χυμούς των δέντρων και των λουλουδιών, στον ήλιο και τη βροχή που τα μεγαλώνουν, στην άμμο που φυσάει στους λόφους και στις νεροποντές που σχίζουν και ανοίγουν τις πλαγιές… Όμως όχι, πραγματικά δεν μπορεί να το καταλάβει κανείς, αν πρέπει να το εξηγήσω!

• Αν υπάρχει σχήμα και χρώμα και όλες αυτές οι όμορφες, ελαφρές κινήσεις, και πίσω από αυτά κρύβεται ένας περίεργος κόσμος που ζει και ενθουσιάζεται και αναστενάζει και λαχταράει, και όλα αυτά τα εκφράζει με φωνή και τραγούδι, τότε νιώθεις μιαν απέραντη μοναξιά, γιατί δεν μπορείς να πλησιάσεις αυτό τον κόσμο, και η ζωή γίνεται άχαρη και δυσβάσταχτη.

• Και αυτός, με το βίαιο και ταραχώδες παρελθόν του, ήταν άραγε άξιος εμπιστοσύνης; Δεν ήταν καv σίγουρος γι’ αυτό, το παρελθόν είναι παρελθόν, σίγουρα εκείνος είχε αλλάξει και δυσκολευόταν να καταλάβει τον παλιό εαυτό του, αλλά κάνεις δεν μπορεί να ξεφύγει εντελώς από τον ίδιο του τον εαυτό, όλα ήταν ακόμη μέσα του.

• Είχε μια αγάπη καθαρή και ευγενική, χωρίς προστυχιές και γήινο πάθος, ναι, έτσι ήταν’ κι αν δεν ήταν, έτσι έπρεπε να γίνει. Το πάθος τα κατέστρεφε όλα, ήταν τόσο άσχημο, τόσο απάνθρωπο!

• Σαν ένας αδέξιος φαύνος που μιμείται το χορό μιας Νύμφης, το κάλυμμα του κρεβατιού απέδιδε την αιθέρια φιγούρα της – όχι, όχι δεν ήθελε να τη σκέφτεται, δεν ήθελε να τη σκέφτεται έτσι, όχι, όχι, και τώρα όλα επέστρεψαν, δεν μπόρεσε να τα κρατήσει μακριά, έπρεπε να τα διώξει, να τα διώξει.

• Αν ήξερες πόσο πολύ σ’ αγαπώ, αλλά είμαι πολύ δυστυχισμένη… Δεν ξέρω γιατί… Υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ μας…

• Ο Μόγκενς είχε την εντύπωση ότι ο αέρας σηκωνόταν και βυθιζόταν σε ήσυχα κύματα, ακριβώς όπως το στήθος της.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Πέταξα ρόδι κόκκινο εὐγονικὸ στὰ πεῦκα. | Ρέα Γαλανάκη

Κουβέντα ποὺ πληγώθηκε στὰ Οἰνόφυτα

καὶ γύρισε μὲ τὸ λεωφορεῖο στὴν ᾿Αθήνα

φαντάρος κοιμισμένος πλάι δὲν ἀκούει

τὸ πρόσωπό μου θρῆνος γεωμετρικοῦ ἀμφορέα.

Πέταξα ρόδι κόκκινο εὐγονικὸ στὰ πεῦκα.

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη «Πλην εύχαρις – Τα ορυκτά»

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

Κανένας άνθρωπος δεν είχε ευχηθεί να μείνει στη ζωή, κι έτσι εκείνη πέθανε. | Ροτ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ο Λεβιάθαν» του Ροτ

• Υπάρχουν αστέρια, αγκάθια, δόντια, άνθη. Γιατί τα κοράλλια είναι τα πιο ευγενή φυτά του κάτω κόσμου των ωκεανών, είναι τα ρόδα των ιδιότροπων θαλάσσιων θεοτήτων, κι έχουν τέτοια ποικιλία στο σχήμα και στο χρώμα όση παρουσιάζουν και οι διαθέσεις των ίδιων των θεών.

• Μονάχα εκεί, στους λευκούς, σφριγηλούς λαιμούς των θηλυκών, στην πιο άμεση γειτνίαση με τη ζωντανή αρτηρία, την αδελφή των γυναικείων καρδιών, ξαναγεννιούνταν, αποκτούσαν λάμψη και ομορφιά και ασκούσαν λάμψη και ομορφιά και ασκούσαν την έμφυτη μαγική τους δύναμη να έλκουν τους άνδρες και να ξυπνούν μέσα τους την ερωτική επιθυμία.

• Αυτός, που καθόλου δεν ήταν μαθημένος να σκέπτεται με εικόνες, βίωνε τούτη την ώρα την ψευδαίσθηση ότι η κρυφή του νοσταλγία για τα ύδατα και όλα όσα ζούσαν και συνέβαιναν εντός τους αναδύθηκε μονομιάς στην επιφάνεια της ίδιας του της ζωής, σαν ένα σπάνιο και παράξενο ζώο, που ενώ είναι συνηθισμένο και νιώθει οικεία στον πυθμένα της θάλασσας, για κάποιον άγνωστο λόγο πετάγεται ξαφνικά στον αφρό.

• Τα αστέρια λαμπύριζαν όλο μομφή επάνω του, δεν τολμούσε να σηκώσει το βλέμμα του.

• Έτρεφαν συμπάθεια απέναντί του, τον αγαπούσαν θα έλεγε κανείς, αυτόv τον σιωπηλό, ψηλόλιγνο, κοκκινομάλλη Eβραίο με τα αγαθά του, καμιά, φορά ονειροπόλα γαλανά ματάκια, όπου κατοικούσε η ειλικρίνεια, η έμπρακτη τιμιότητα, η ευστροφία του ειδήμονα και την ίδια στιγμή οι στενοί ορίζοντες ανθρώπου που δεν είχε φύγει ποτέ από τη μικρή πόλη Προγκρόντι.

• Ώρες σαν αυτές, ήθελε να είχε γιους και εγγονούς, που -αναμφίβολα- θα τα έστελνε όλα στη θάλασσα, να γίνουν ναύτες, Στο μεταξύ, η γυναίκα του, άγονη και άσχημη, βρισκόταν πίσω στο σπίτι του στo Προγκρόντι.

• Κι όμως, όχι εντελώς αδικαιολόγητα, ο Νίσεν Πιτσένικ έλεγε στον εαυτό του ότι η γυναίκα του δεν είχε πεθάνει μόνο από τη διάσειση, αλλά και επειδή η ζωή της δεν είχε εξαρτηθεί από τη ζωή κανενός άλλου ανθρώπου πάνω σ’ αυτό τον κόσμο. Κανένας άνθρωπος δεν είχε ευχηθεί να μείνει στη ζωή, κι έτσι εκείνη πέθανε.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

"If you own the pimp, you own the ho's."

#wisdom #motto #sayings #SecretsOfTheUniverse

You know what I never say? I never say "What will the neighbors say?"

#sayings

I am, I must admit, slightly confused by all these people worrying about a possible meaning for 6-7.

Does there need to be one?

Or perhaps some of us should look back to our childhood and remember people saying "I'm all at sixes and sevens", meaning they were confused or muddled up.

#life #sayings #youth #SixSeven #language