Człowiek jako ekosystem — to już nie metafora, ale coraz lepiej opisana rzeczywistość biologiczna.
Mikrobiom współtworzy procesy trawienne, odporność i komunikację na osi jelito–mózg. To jedna z tych perspektyw, które zmieniają sposób patrzenia na zdrowie i funkcjonowanie organizmu.
Pełny artykuł:
https://faleinspiracji.pl/2026/02/23/20260223-mikrobiom-czlowieka-niewidzialny-organ/
Najlepsza rzecz dla ochrony klimatu? Przestać mówić o ochronie klimatu
W pewnej duńskiej sieci sklepów ludzie zaczęli masowo kupować pojedyncze banany. Nie zaczęli żałować marnowanej żywności, po prostu obok owoców pojawił się napis: „weź mnie, jestem singlem”. Czego to uczy o ochronie klimatu? 6-letnia Simone jechała rowerem do szkoły, kiedy wjechało w nią jadące zbyt szybko auto. Dziewczynka zmarła. Było to jedno z blisko 500 dzieci, które w latach 70. co roku umierało w wypadkach na holenderskich drogach. Śmierć Simone okazała się przełomowa, bo była córką znanego dziennikarza. Wściekłość ojca przerodziła się w publikacje, a te – w ogólnokrajową akcję „Przestańcie mordować dzieci”. Holendrzy masowo przesiedli się z samochodów na […] Artykuł Najlepsza rzecz dla ochrony klimatu? Przestać mówić o ochronie klimatu pochodzi z serwisu Ziemia na rozdrożu.Naukowcy z Uniwersytetu Cambridge przebadali za pomocą rezonansu magnetycznego mózgi czterech tysięcy osób, a wyniki tych badań zostały opublikowane pod koniec listopada w prestiżowym magazynie "Nature Comunications".
Stwierdzili, że istnieją "punkty zwrotne", w których nasze mózgi się zmieniają:
Od 0 do 9 lat trwa faza dziecięca,
10-31 lat - to faza dojrzewania mózgu,
32-65 lat - trwa faza dorosłości,
66-82 lata - wczesne starzenie mózgu
po 83 roku życia - następuje faza późnego starzenia.
Rozwój mózgu nie jest liniowy, lecz istnieją odrębne fazy i następują one na określonych etapach życia - wynika z najnowszego badania. Naukowcy wskazali, kiedy dokładnie następują "punkty zwrotne", a nasz mózg się zmienia.
Po przeczytaniu pierwszych 100 stron nowej książki nasuwa się wniosek, że wraz z poznaniem boga Jahwe, człowiek sprzeniewierzył się swojej naturze. Być może było to konieczne dla rozwoju. Być może natura ludzka nie jest na tyle doskonała, by mogła przetrwać.
Gaja - Zwalniam
https://youtu.be/puMxZ5kJS58?si=l9YodAY4QFx6j-CZ
@ksiazki
#refleksja #ksiazki #ksiazka #kulturoznawstwo #natura #czlowiek #bog #religia #psychoanaliza #psychoterapia
Coraz dalej od natury, czyli historia zerwanego połączenia
Według najnowszych badań prowadzonych przez profesora Milesa Richardsona z University of Derby, poziom ludzkiego połączenia z naturą zmniejszył się o ponad 60 procent od roku 1800. Naukowcy z jego zespołu doszli do tego wniosku, analizując między innymi częstotliwość używania słów związanych z przyrodą w literaturze ostatnich dwóch stuleci. Jak możemy przeczytać w The […]
Artykuł Coraz dalej od natury, czyli historia zerwanego połączenia pochodzi z serwisu Blog – Wszystko w Twoich Rękach.
https://spinka.tepewu.pl/2025/08/coraz-dalej-od-natury-czyli-historia-zerwanego-polaczenia/
#UwolnioneZFB #Leśnołaz #Wilk #Roztocze #Człowiek
Jacek mieszkał na skraju boru, między Wieprzem a Bugiem, w miejscu, gdzie ziemia miewała w sobie pamięć i niechętnie oddawała ją płytkiej orce. Mówili o nim: samotnik, zawzięty, człowiek z lornetką w oczach i karabinem w duszy. Nie pił, nie mówił wiele, nie łasił się do ludzi. Tylko las go znał. Las i śmierć.Od dzieciństwa uczył się czytać ślady. Rysunek niedźwiedziej łapy z książki przyrodniczej umiał narysować szybciej niż literę A. Ale na Lubelszczyźnie niedźwiedzie nie chodziły od dawna. Były za to sarny, jelenie, dziki i bażanty. Na nie polował najczęściej.
Jego chata stała pośród pól, które co roku wykrwawiały się pod kukurydzę. W oknach wisiała siatka przeciw komarom i obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej, który dostał od babci. Nad drzwiami wisiała głowa jelenia z krzywym porożem. Jacek mówił, że to symbol upartej wolności. Naprawdę był to jego pierwszy strzał, oddany w chłodnym poranku września.
Pewnego dnia, wczesną wiosną, Jacek poszedł w las. Nie dla trofeum. Dla ciszy. Coś go ciągnęło. Może to był wiatr, który tej nocy brzmiał jak stary głos. Może wspomnienie snu, w którym jelenie mówiły ludzkimi słowami, a jego strzelba zamieniała się w bukowy kij pasterski.
Wchodząc między dęby, zauważył ślady. Były świeże i niepewne. Małe. Jacek znał je. Młody wilk, szukający swojego miejsca w życiu. Poszedł za tropem bez pośpiechu, nie z bronią, tylko z pytaniem. I wtedy zobaczył.
Wilczek leżał obok starej nory borsuka, oplątany w stalowy drut. Ktoś go tu zostawił, może kłusownik, może ktoś, kto nie odróżnia przyrody od pola bitwy. Zwierzę nie skomlało. Nie warczało. Leżało cicho i patrzyło. W jego oczach nie było strachu. Było coś, czego Jacek nie potrafił nazwać, choć znał wszystkie słowa z lasu. Może to była zgoda. A może głęboka, dzika prawda.
Jacek uklęknął. Odetchnął tak, jak oddycha się przy grobie kogoś bliskiego. Wyjął multitool, przeciął drut. Wilczek wstał powoli, z trudem. Ich spojrzenia spotkały się jeszcze raz. Potem zwierzę zniknęło między leszczyną i młodymi świerkami.
Tamten powrót do domu był najdłuższy. Droga, którą znał na pamięć, ciągnęła się, jakby prowadziła przez jego własne wnętrze. W chacie Jacek zdjął strzelbę ze ściany. Nie zawahał się. Poszedł nad rzekę i wrzucił ją w nurt. Żelazo utonęło bez słowa.
Od tamtej pory ludzie mówili, że Jacek zdziwaczał. Sadził krzewy na miedzach. Budował budki dla puszczyków. Zamiast opowiadać o strzałach, opowiadał o gniazdach. Raz nawet próbował zaszczepić czarną porzeczkę na dzikim agreście i twierdził, że przemówił do niego dzik. Dzieci przychodziły, żeby słuchać tych bajek, choć dorośli się krzywili.
W jego ogrodzie wyrósł dąb. Tuż obok miejsca, gdzie zakopał resztki amunicji. Na pniu tego drzewa Jacek powiesił tabliczkę: „Nie wszystko, co żyje, musi zabijać”.
Wilk szary (Canis lupus) powrócił na Lubelszczyznę w ostatnich dekadach, tworząc stabilne grupy rodzinne w lasach Roztocza i Puszczy Solskiej. Objęty ścisłą ochroną gatunkową, pełni kluczową rolę w regulowaniu liczebności kopytnych i bobrów, przyczyniając się do równowagi ekologicznej. Wilki unikają ludzi. Przypadki agresji są skrajnie rzadkie i wiążą się z dokarmianiem lub próbami oswojenia. Większe zagrożenie stanowią bezpańskie psy i nielegalne wnyki, które ranią zarówno zwierzęta dzikie, jak i domowe.
W miejscach, gdzie człowiek wybiera współistnienie, a nie dominację, wilk staje się nie wrogiem, lecz dobrym sąsiadem.
faleinspiracji.pl
LukaszD
SPINKa
kojot
Mad
LukaszD
8Petros [MOVING!!]