Lo vèspre que pantaissa sus la linha dels puèges, sus aquel recanton ont lo cèl se cala fons de tant de sorn dins las ròcas, s'escampava son esclaire de sang. Es un sang viu qu'afrèa los combals, que mermís los ressèrvas de la tèrra. Lo solelh, mai que de solelh, es un aiga roja, e tot lo cimal que se ditz aiga, en dessús nos aurà pas fach, en dessús se desvaria en vapor.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia

Ho passato tempo
a fissare il vuoto
di un mai definito orizzonte
—parlare con la luna
ha coperto le grida del mondo,
inseguendo canti di uccelli
per colorare i miei passi

Il mio prologo è questo;
l'avvenire,
in attimi compressi...

Simone Cumbo
www.simonecumbo.it

#poesie #attimi #prologo #poetry #poesia

Las pomas que s'aplanton sul armari de la cosina

Una frejolada de pomas, una esclapa roja, e mai de roges, coma de flamas de nèrvia, s'esparavan dins lo vènt. Del caire, d'un pauc de malícia, semblavan totjorn d'estrifar, d'escampilhar, coma dins un fum. Un bres de solelh que veniá del fenestron, un moment, las aviá arrestadas, e i aviá semblat de s'engraissar. Mas s'encaminavan de tant que lor esclaire se rebalava sul pèis blanc de l'armari.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia

So che si può vivere
non esistendo,
emersi da una quinta, da un fondale … https://cctm.website/eugenio-montale-so-che-si-puo/

#EugenioMontale #poesia #cctmwebsite #leggere #anoipiaceleggere

Sento la vostra colpa,
ridonda come un'onda di roccia contorta
e questa volta,
precipita come un sasso dalla cima,
colpendo chi ha smarrito la bontà assassina.

#italia #poesia #art

L’ora blava se lèva, la nuèch sus la tèrra s’enfonsa. Lo solelh, que s’estira coma un cais de flamba, esclargís las aubres e los rambals ont l’ombra s’estrifa. Aquela escarlatinar dels rasims esclafats, d’aquela lusor que se plora dins las nèblas dels bòscs, me tenen, me fissa.
Es un moment de l’annada que tot se bota de lòng. L’èrba, al mièg de son verd, pren un blau-verd, coma un cèl que vèn dintrar dins la tèrra.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia