Lo PoètaLas barcas de fusta que trantalhan dins lo pòrt de Seta.
L'auba venentarda escampa sul blanquit de l'aiga. Entre las barcas, la lutz flaca desborda la fusta cauda. D'alentorn, los bars, un mormoladis de metal, de tèlas pegadas, de cracas, un lusèrp de peses que s'afonzan dins las ribas del pòrt.
Quauqui barcas se bota en palha, en pèira, en fèr enrotlada.
Lo semenador gita lo blat dins lo rèc del camp. L'èrba, nòra, d'aiga s'escampa dins los traucs de la tèrra. La solelhada del matin es fòrta, que dora l'aiga del rèc e que fai clare l'espiga que se desbrotava. Dins lo solelh, las aigas del rèc s'esclairejan coma de crèmes d'aur.
De son baston, lo semenador escampa lo blat. Alara, l'èrba se quilha e lo blat s'esparpalha. Una frescor pichona tusta dins l'aire.
Lo semenador s'agenolha.
La bibliotèca, al mièg de l'ostal, teniá pas qu'una sola pòrta. Dins aquela pòrta, despendiá tot: lo solelh, lo cèl, la femna, los enfants, e mai lo silènci que totjorn nos teniá dins nòstra claus.
Dins lo silènci, dins la frescor de l'ombra, i aviá un armàri. Un armàri que me disiái pas, pr'amor de sa fusta pèl e de sa clau. La clau, la gardavi perqué s'èra escantida al fornit del òrt, e qu'una solelhada i aviá destapat de la pòrta de fèr.
Lo vènt de mar
L'aigada frelha que se clina sus nòstre maset, dins un primièr lusèrp de frescura e de sal, nos amena de son batana umida. Es un vènt de mar que s'escampa, pas un marrèire de tempèsti, mai una cauda fòrta que s'avançava après la prima que s'enraia, totjorn, dins l'èrba seca.
L'èrba, al mes de mai, que se plia e se brandís, e mai la sason s'escantís, nos afrisa la fèl.
La lusor d’estiu es tota dins lo cèl, e mai a la fin de la jornada, quand l’escarlat de la lutz se baissa, totjorn i a una aura que tusta. Aquela aura, quauqu'un l’auriá dich de las ròsas, de las auroras, de las estelas, benlèu, mai coma la ròsa, aquò’s una color que i a ges de nom precis. Una color d’espèr, del solelh que s'endormís, de la tèrra que brama, del fuòc que petna dins lo cèl.
Una carrièira estreta de Sant Guilhèm del Desèrt
Sus la còsta de Lemosin, ont lo barencal s'estrifa contra la ròca, se quilha una carrièira que s'esclapa de solelh. Nòstra carrièira, la vièlha carrièira, coma disiái dins la memòria d'un estiu. Es una anca estrecha, totjorn enramada de pòstes, de castanhièrs, que s'estira fins a Sant Guilhèm, al endejotz de la glèisa.
La candèla.
La flamba dança. Ara s'arresta sus la paret de gip. De long de l'escur, d'ont s'espandís un sorne gròs, s'alumena lo blanc. La flamba a agantat l'espessum, lo vira en sornas de blancau, coma de nuèch estelaçada.
Una lusor espessa, una color de pèira d'espar, de pèiras d'espar, se fai vidènt dins lo gip. Aquò vira, aquò s'escampa, coma quand las flamas de l'aujam s'espandisson dins lo lenhier.
Lo farratge fresc amolonat dins lo carri de l’estiu
Las solelhadas d'agost nos agafan coma de clòscs de fuòc. La tèrra, de tant que tasta, s'es caluda e s'estrifa. Mas quand la solelhada se redola, e que lo vent d'aquí luènh esclaireja los camps de blat, la frescor tomba. Es lo farratge amolonat, amont sul carri, que lo primièr nos la porta.
L’òrt de dimenge se quilha dins la calor de l’ora. Sus la pèira fòssa, endevinam l'esclaire dels aubres. Lo solelh que raja, blanc coma de fèrre, s'escampa de sa lutz fonsa dins la tèrra rocassuda. Lo vent, a tant de solelh, s'es calat.
Las tomatas, rojas, bèlas e pesucas, pendòlan sus lors broquets, en dessús de lor tèrra fruchuda. Fàcia a fach, s’escampan l’odor del vinagre, coma dins un vèire de l’ancian temps.
Lo bruch de l'enclutge que ressona dins la farga a l'alba.
Aquel silènci long de la nuèch, ont lo solelh ancora dormís al dessús dels montanhas, es pas un silènci total. Una preséncia mormolha, una teneson esconduda que s'espessís. Pauc a pauc, l'orizont s'esclaira, e lo bres d'aiga del riu, que remonta lo cèl de sos ressorgidas, es la primiera vèrta que trauca la negra.
L'enclutge, malgrat sa marbre d'escur, a fach son primièr virat.