L’ombra d’una mansarda plena de sòmis
L'esclaire que s'escampava dins las aubres, aquel lusor fonsa, se'n vèn un pauc, e l'ombra se ditz lo sòm.
Non pas l'ombra d'una fusta, ni mai del riu ont l’aiga esclara, mas la d’una mansarda. Una mansarda, es lo molin abandonat que s'arrapava al cimèl d'una crotz. Lo molin que tant de còps, dins las sasonas del solelh, nos fasiá córrer, quand lo vent s'alassava.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia

Per i morti della resistenza di Giuseppe Ungaretti (Alessandria d’Egitto, 1888 – Milano, 1970)

Qui
vivono per sempre
gli occhi che furono chiusi alla luce
perché tutti
li avessero aperti … https://cctm.website/giuseppe-ungaretti-alessandria-degitto-1888-milano-1970/

#25aprile #ungaretti #poesia #cctmwebsite #anoipiaceleggere #leggere

LEE Y COMPARTE EL #PoemaDelDía

"Mímesis", de Fady Joudah @FadyJoudah (Palestina, 1971) https://franciscocenamor.blogspot.com/2026/04/poema-del-dia-mimesis-de-fady-joudah.html

Fady Joudah, incluido en Periódico de #Poesía @pdepoesia (12 de mayo de 2025, @librosunam , México, versión de Ahmad Diab @Ahmad_Diab19 ).

#Gaza #palesti̇ne #poetry #poem #libros

L'ombra d'un castèl catre gaita la valada. La solelhada, a ras de sòl, brenha la pèira e fai lusir son gris. D'una ora a l'autra, lo cèl se desplomba. Lo fum de las sanhas, que se lèva a la fin del matin, raja a travèrs lo riu e pren la forma d'un trauc negre.
La sèlva, amont, es dins son verd escarlat. Las mirabaisas fan de flors roges e la falguièira se plora, dins lo solelh, de la pena.
Lo castèl, s'es pas en trin de s'escurçar.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia

La dalha que copa l'èrba nauta de la prada es una estela de solelh, una fòrça que s'espandís e que se'n va en desrevelhant la verdor. La fusta de sa pèl s'emplís d'una color de blanc d'aur e se confla dins lo cèl.
Dins l'espés de son còrs, s'escampan de rais que dancan, que dançan, que trempan tota la prada de clare.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia