Lo calabrun que pantaissa sus la linha dels puèges, d'en primièr, sembla coma una cala, un bofe de pòussa, una misèria. Mas lèu, l'uèlh que vei, lo nas que sent, se clavan dins un espandiment de vida, dins una color que fariá rire l'omelet, un verd que crida a la vida.

Cada fin de jorn, quand la nèu de las serres s'esclafís en nèbla, lo solelh de còsta, passat sus las montanhas, fa un retorn e dora lo calabrun.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia

La primièra nèu...
La primièra nèu se pausa coma una pluma sul teit. Una pluma blanca, fina que sembla de vèlga. D'una escudèla de solelh, lo tegàs, tot just al ras del teulada, se vestis de blanc.
Mai la nèu demòra gaire. Un pauc de vent se quilha, una escorsa de solelh se ditz que s'esclinada, e tota la blanca pluma se desbòria. Risiá, la nèu, coma d'aubres en prima.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia