La cabra, son boal esbrunit, l'an portat dins la solelhada. Sus aquel clapisièr de palha que nos dona l'òme, las caulets de pèiras s'escantisson. Los asas, roges de prima, an virat de bruna, e la pasta se pèl es blanca de secada. Nòstra cabra, de son agachada, vira lo cap e l'uèlh. Sèm aquí, sus la palha, que s'amaga, e nos sembla que la cabra nos amaga tanben.
L'odor de la palha secada, de la pèira calda, nos pren al còr coma un remèdi.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia

"La poesía tiene aceites para limpiar la palabra.
Es más grasosa que la vida y deja manchas que llevamos sin merecer.
Quema.
Es movimiento de su obra y devuelve el pasado a su pasado"

Un 3 de mayo nace en Buenos Aires
🖋️ Juan Gelman (1930 - 2014)
Irrenunciable poeta argentino.
🥉 #PremioCervantes en 2007
#Poesía #LiteraturaHispanoamericana #LiteraturaArgentina
Un par de sugerencias 👇️

LEE Y COMPARTE EL #PoemaDelDía

"Los cuervos en sus poemas...", de (Letonia, 1971) https://franciscocenamor.blogspot.com/2026/05/poema-del-dia-los-cuervos-en-sus-poemas.html

Vallejo & Co. (23 de enero de 2020, Perú, trad. de Rafael Martín Calvo).

#poetry #poesía #poem #libros

Mi piace il vento.
Non so perché, ma quando cammino contro il vento, sembra che mi porti via cose.
Voglio dire … https://cctm.website/mario-benedetti-uruguay-31/

Mario Benedetti

#mariobenedetti #poesia #vento #cctmwebsite #anoipiaceleggere #leggere

Lo gost de la cerièira.

L'estiu al pic de son ardít, quand la tèrra s'escampa d'una lusor d'aiga, es al moment que la cerièira culhís sa frescor. Lo solelh de miègjorn acarnat dins l'aubre, que l'ombra s'estira longassa, me remanda a aquel sabor.
Una cerièira de nòstra tèrra, pas una d'aquelas grandas, maduras de l'auton, mai una d'aigardent, espessuda de nèus e d'espina, ont los primièrs fruits rosats encara s'escondon.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia

Lo resson del tròn dins la comba fonsa

Sus la comba fonsa, de lòng de la ribièira que lusís, se quilha, al mièg del sòl rocassós, un tròn d’aubres. Un solelh d’estiu, qu’embaumís tot çò que vèga, dora los espigòts e fai tremolar la pèl verdenca de sos flocs. Una fònt rauca escampa sa frescor sus la grava ponchuda.
Dins aquel espand de lutz, s’espandís un cercle d’aubres de mai en mai pichonas.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia

Lo vènt de mar
S’esponda, al còp, sul ras del sòl de la prada. Es un vènt que sausa l'èrba e dintra dins lo clavet de las pòtas. Tira sus la sabla, dessota l’aiga, ont las pradas dels jorns passats s'estiran, mòrtas, amorfadas, negras o d'un gris tant gròs. Aquò's lo vènt que crida la mar.
L’espèra, s'espandís, s’escampava de sa frescor salina fins a nosautres que l'ausissèm venir.

#Occitan #LengaNòstra #Poesia