De tempo al tempo dum la infaneco mi havis nekutimajn (por mi) dezirojn. Ekzemple, en la solenejo de la lernejo estis piano. Mi volis ludi ĝin! Mi neniam provis aŭ diris pri tio. Iufoje mi volis rulŝuojn. Tion mi ankaŭ ne provis.
Nun mi pripensas ĉion tion kaj pensas, ke eble indis provi.
Mi supozas, ke mi povus uzi la vortojn «patro» kaj «frato» por «virpatro aŭ patrino» kaj «virfrato aŭ fratino» en la sama maniero, kiel mi uzas la vorton «kato» por «virkato aŭ katino», tamen mi ne faras tion, ĉar tio plej verŝajne konfuzus kunparolantojn 😼
Pasis jaro 2025. Ĝi instigis min iom ŝanĝi mian vivostilon, mian pensmanieron, kaj plej multe mian mondopinion. Ĝi voligis min lerni kiel vivi; kiel vere, bone, kaj daŭre vivi en tiu ĉi mondo. Mi pensas, ke tiun demandon mi delonge havis, sed longe malatentis, distriĝante per kio ajn. Pasintjare mi ekkomprenis, ke la respondo ne estas tie, kie mi atendis ĝin, kaj do mi ekserĉis ĝin. 
Nun mi kredas, ke mi trovis ĝin, sed mi ne scipovas bone praktiki ĝin. Mi volus fiksi ĝojon kaj fervoron en mia koro, sed ili jen kaj jen sufokiĝas de vanteco kaj ĉiutageco, kaj mi longe blovas por reflamigi ilin. Ĉu koro sen ĝojo kaj fervoro ne estas kiel pilo sen elektro? Se ili mankas, kio vivigos kaj movos la aparaton? 
Mia lernado pri vivado daŭras jam tri monatojn. Mi ne scias, ĉu ĝi iam venigos dolĉajn fruktojn, sed mi plu strebos komfortiĝi en ĉi tiu malfeliĉa loko. Mi jam trovis multajn manierojn, per kiuj tio ne eblas, sed devas ankoraŭ trovi tiujn, per kiuj ĝi eblas. 
Kunokaze, lastan someron, mia lernado pri Esperanto atingis dek jarojn, kaj la fruktojn mi, kun multaj kaj longaj interrompoj, kio estas iom maloportuna sorto, al kiu mi, oni povus diri, submetis ankaŭ ĉi tiun propozicion, strebas iom post iom transformi al sana kaj bongusta kuko. (Per kio mi volas diri »instrua kaj facile legebla teksta formo«, sed mi diras »kuko«, ĉar tion oni ordinare faras el fruktoj.) :gutkato_manĝas_fragon:
Hodiaŭ mi iom verkis, sed tre tre tre malrapide. Eble la plej bona vojo tra vivo estas simple neniam pensi pri la fruktoj de onia penado, ĉar tio estas certa vojo al malĝojo kaj trompitaj atendoj. Sed tio estas pli facile dirita ol farita, ĉar – kiel montras al ni la gramatiko de Esperanto – agoj estas nature kunligitaj kun siaj rezultoj. 
Mi ankaŭ priparolis Esperanton kaj lingvouzon kun samideano. Ĝui tion estas multoble pli facile por mi.
Eble mi devus ne pensi pri ĉi tiaj aferoj, ĉar tio ŝajnas vana al mi; oni ne povas venki, same kiel oni ne povas venki kontraŭ vento. Sed ĉu mi vere havas kaj povas fari tian elekton? 
Hodiaŭ mi promenis urbon por preni pakaĵon. La katon, kiun mi fojfoje renkontis, mi ne renkontis ĉi-foje. Eble ne plaĉis al ĝi la neĝado. Mi kaptis kelkajn neĝerojn per la buŝo kaj provis manĝi ilin, sed povis ilin nur trinki. 
Eble mankas al mi sufiĉe konkretaj celoj kaj revoj. Mi havas iujn abstraktajn kaj forajn, sed per tiuj mi nur malfacile recertiĝas, ke miaj ĉiutagaj agoj havas sencon kaj signifon. Eble mi volas malpli ofte senti min vakue. Sed samtempe ŝajnas al mi malbona ideo atribui tro grandan valoron al aferoj, kiuj ne meritas ilin. Mi dubas, ĉu mi nun havas meritantajn aferojn por plenigi mian vivon. Malfacile trovi kaj diri. 
Ténno Seremél’
otfiriT 
Turfalko 