WIEWATWAAR: Liefde en moed aan de Kralingse Zoom

De verdiepingen op locatie Kralingse Zoom waar sinds afgelopen zomer de lerarenopleidingen zijn gehuisvest, krijgen meer en meer een eigen gezicht. Meest recente nieuwe aankleding zijn de spreuken en levenslessen die op de muren zijn aangebracht. ‘Education is an act of love, and thus an act of courage’, staat er boven de rode bank op de verdieping waar ‘mens en maatschappij’ zit. Asley, derdejaars lerarenopleiding geschiedenis, ziet de uitspraak van de Braziliaanse onderwijzer en […]

https://profielen.hr.nl/2026/wiewatwaar-liefde-en-moed-aan-de-kralingse-zoom/

Pedagogisch denkgereedschap #7: Niet de relatie maar de inhoud verbindt docent en student

‘Hoe kan ik eigenlijk écht contact maken met al mijn studenten?’ De vraag kwam van een jonge docent in het hbo, verantwoordelijk voor een pittig vak in het chemische domein. Hij keek ons bijna verontschuldigend aan. ‘Ik zie ze maar een paar keer per week. De groepen zijn groot. Ik heb geen tijd om alle achtergronden van studenten te leren kennen. En toch wordt er van me verwacht dat ik een goede pedagogische relatie opbouw. Hoe doe ik dat?’ Veel beginnende docenten dragen het beeld […]

https://profielen.hr.nl/2026/pedagogisch-denkgereedschap-7-niet-de-relatie-maar-de-inhoud-verbindt-docent-en-student/

Laat AI de aard van het doceren niet veranderen
Volgens hoogleraar Allison Littlejohn van het National Institute of Education in Singapore schuilt een risico in de snelle adoptie van AI in het onderwijs: als onderwijsinstellingen te veel leunen op technologie, verandert ongemerkt wat het betekent om docent te zijn. #roldocent #artificialintelligence #didactiek #pedagogiek #generatieveai #onderwijs #edutoot
https://te-learning.nl/laat-ai-de-aard-van-het-doceren-niet-veranderen/

Pedagogisch denkgereedschap #5: Alleen samen leren?

Een theorieles, zonder aanwezigheidsplicht. De docent geeft een opdracht: werk een opgave uit, eerst alleen, daarna bespreken in kleine groepjes. Een student achterin de klas doet het eerste deel keurig, maar schuift zijn stoel niet aan bij anderen. Wanneer de docent hem aanspreekt, zegt de student vriendelijk maar beslist: 'Ik heb geen behoefte om met anderen te overleggen.' De docent knikt, herhaalt niet nogmaals de instructie en laat hem zitten. Een kleine scène, die wel laat zien hoe […]

https://profielen.hr.nl/2025/pedagogisch-denkgereedschap-5-alleen-samen-leren/

Pedagogisch denkgereedschap #4: Van bevestiging naar verantwoordelijkheid

Overal hoor ik het: studenten, docenten, beleidsmakers, allemaal zoekend naar zekerheid. Centrale beleidskaders, rubrics, protocollen, recepten voor succes. Alsof onderwijs een kookboek is. Wat betekent dat voor leren? Voor eigenaarschap? Voor verantwoordelijkheid? En voor de veerkracht die de HR studenten wil meegeven? In de dagelijkse praktijk schuurt het bij mij, telkens weer, als ik hoor: 'Is dit goed?', 'Wat wilt u precies dat ik doe?' Het zijn eigenlijk geen vragen maar reflexen in een […]

https://profielen.hr.nl/2025/pedagogisch-denkgereedschap-4-van-bevestiging-naar-verantwoordelijkheid/

Pedagogisch denkgereedschap #2: Een lege stoel in de klas vertelt een verhaal

De les is zorgvuldig voorbereid. Er ligt een werkvorm klaar rond ontwerpdenken, en een gastspreker uit het werkveld komt langs. Maar als het 09.00 uur is, blijken er acht studenten aanwezig. Zestien stoelen blijven leeg. Na afloop zegt een van de aanwezige studenten: 'Het onderwerp was interessant, maar met zo weinig mensen kwam het niet echt op gang.' De lege stoelen vertellen een verhaal. Afwezigheid als pedagogisch vraagstuk De vraag is: hoe kunnen wij het verhaal van de lege stoel […]

https://profielen.hr.nl/2025/pedagogisch-denkgereedschap-2-de-lege-stoelen-in-de-klas-vertellen-een-verhaal/

Pedagogisch denkgereedschap #1: De stagiair die verdween in beleefdheid

Een duidelijke visie op pedagogiek kan een opleiding een eigen signatuur geven en werken als hitteschild tegen hypes en trends in onderwijsland. Dat is de overtuiging van de expertisekring ‘Werk maken van onderwijspedagogiek’, In deze blogreeks reiken verschillende leden van de kring ‘denkgereedschap’ aan, bij alledaagse dilemma’s uit het onderwijs.

Ze was één van die studenten die je niet snel vergeet. Nieuwsgierig, scherp, zorgvuldig. Toch viel ze steeds minder op. Op het eerste gezicht leek er weinig aan de hand. Ze was beleefd, leverde haar werk keurig op tijd in en stelde gerichte vragen. Pas toen ze uit eigen beweging een gesprek vroeg over haar stage, werd duidelijk hoezeer ze zich aan het terugtrekken was. “Ik weet niet of ik hier pas,” zei ze zacht. De praktijk riep om bevraging, vóór het te laat was.

’Professioneel’ zijn, of jezelf?

De student liep stage bij een creatief communicatiebureau. De sfeer was informeel, snel, en sociaal uitgesproken. Aanvankelijk was ze enthousiast: ze mocht bijdragen aan échte campagnes en meedraaien in het team. Maar gaandeweg trok ze zich terug. Veel inhoudelijke ideeën deelde ze niet, terwijl ze die wél had. In het team viel het op dat ze stil was. Tijdens een evaluatie zei de stagebegeleider: “Ze doet haar werk prima, maar ze is wel wat passief.”

In een nagesprek bleek dat de student zich niet veilig voelde om zich te uiten: ze twijfelde of haar manier van zijn wel als professioneel werd gezien. Ze wilde graag bijdragen, maar had het gevoel zichzelf daarvoor te moeten verloochenen. Wat op papier een succesvolle stage leek, dreigde in pedagogisch opzicht te verzanden.

Andere stijl, gebrek aan erkenning

In deze situatie botsen ten minste twee belangen. Het bedrijf verlangt zichtbaarheid en actieve participatie — passend bij een dynamische werkomgeving waarin eigen initiatief essentieel is. Tegelijkertijd heeft de student behoefte aan een leeromgeving waarin haar zorgvuldige, afwachtende stijl erkend wordt als legitieme vorm van participatie. Ze zoekt aansluiting zonder zichzelf kwijt te raken.

De spanning tussen deze belangen wordt zichtbaar in hoe haar terughoudendheid geïnterpreteerd wordt: niet als doordachtheid, maar als passiviteit. De student lijdt onder deze miskenning. Ze voelt zich buitenstaander in een systeem dat haar vorm van inbreng niet erkent. Het gaat niet om onwil, maar om het ontbreken van een brug tussen haar eigen waarden en die van de praktijk. Daarmee stokt haar vorming op een niveau dat niet per se zichtbaar is in cijfers of aanwezigheid, maar wel in betrokkenheid en zelfvertrouwen.

Erkenning als voorwaarde voor vorming

Het ideaal dat alle studenten zich als zelfstandig persoon kunnen ontwikkelen tot professional is hier richtinggevend. Het vraagt om onderwijs dat ruimte laat voor verschil — in stijl, in tempo, in stem. Een praktijk waarin studenten alleen worden gewaardeerd als ze voldoen aan impliciete normen van extraversie en snelheid, sluit anderen uit. Een pedagogisch ideaal dat daar tegenover staat, is dat van erkenning als voorwaarde voor vorming: studenten moeten zich aangesproken voelen op wie ze zijn, om zich werkelijk te kunnen ontwikkelen.

Dit ideaal vraagt in deze situatie om pedagogisch voorleven. De docent erkent de spanning tussen de student en de stageomgeving en benoemt deze — zonder verwijt, maar mét aandacht voor wat er op het spel staat. In gesprekken met de student wordt ruimte gemaakt voor haar verhaal, zonder dat haar stijl als tekort wordt benoemd. Er wordt actief gezocht naar manieren waarop ze haar stem kan laten klinken op een manier die bij haar past. De docent laat daarmee zien dat het mogelijk is om verschil serieus te nemen en vorm te geven aan een professionele identiteit die authentiek blijft. In die houding schuilt de vorming die van student tot professional leidt.

De persoon achter het gedrag

Het gesprek met de student vormt het startpunt. Daarin wordt niet alleen gevraagd hoe het gaat, maar ook wat ze nodig heeft om zich uit te spreken. De docent benoemt wat hij ziet: dat ze goed voorbereid is, maar haar ideeën vaak voor zich houdt. Vervolgens wordt contact gezocht met de stagebegeleider, niet vanuit klacht, maar vanuit gedeeld belang: een waardevolle leerervaring voor de student. De begeleider wordt meegenomen in het spanningsveld dat de student ervaart, met de vraag wat er nodig is om haar meer ruimte te geven.

In dit handelen komen de pedagogische idealen tot uitdrukking. Door aandacht te geven aan de persoon achter het gedrag, door te erkennen dat leerprocessen zich ook buiten zicht voltrekken, en door een brug te slaan tussen student en praktijk. De docent neemt niet de rol van mediator op zich, maar die van opvoeder: iemand die helpt om werelden met elkaar in verbinding te brengen. De student wordt daarmee niet alleen ondersteund, maar ook gevormd in het aangaan van verschil — een vorming die essentieel is voor haar toekomstige beroepspraktijk.

Dialoog als startpunt voor verandering

Een toekomstgerichte aanpak begint met erkenning van het probleem: dat sommige studenten onbedoeld buitenspel raken in praktijken die bepaalde vormen van gedrag bevoordelen. Opleidingen kunnen studenten helpen om hun eigen stijl te herkennen én om zich daartoe te verhouden in diverse contexten. Tegelijk vraagt dit om bewuste positionering richting stagepartners: dat het begeleiden van studenten méér is dan ze laten meedraaien. Het vraagt aandacht voor pedagogische relaties, voor verschil, voor context.

Concreet zou deze stagepraktijk kunnen veranderen door aan het begin van de stage expliciet ruimte te maken voor een gesprek over stijl, verwachtingen en communicatie. Wat betekent ‘actief zijn’ in dit team? Hoe kunnen verschillende manieren van bijdragen zichtbaar worden gemaakt? Wat is nodig om ieders stem tot zijn recht te laten komen? Door deze vragen niet pas te stellen als het misgaat, maar vooraf en structureel, ontstaat ruimte voor vormen van participatie die nu onzichtbaar blijven.

Bij WOP geloven we dat studenten pas werkelijk leren wanneer ze zich als zelfstandig persoon serieus genomen voelen. Niet als drager van competenties, maar als mens in wording. Dat vraagt van ons lef om het bestaande te bevragen, ook als het ogenschijnlijk goed loopt. Want waar studenten afhaken in stilte, roept de praktijk ons tot spreken. Niet over, maar mét hen. En in die dialoog ligt de kiem van elke pedagogische verandering.

Tekst: Jelle Ris en Carlos van Kan
Illustratie: Tania Meysembourg

Profielen, het onafhankelijke nieuwsmedium van de Hogeschool Rotterdam, deelt wekelijks artikelen op Linkedin. Ben jij onze nieuwe connectie?

Expertisekring pedagogiek wil docenten keuzes geven: ‘Hoe we het onderwijs inrichten is geen natuurwet’

Een duidelijke visie op pedagogiek kan een opleiding een eigen signatuur geven en werken als hitteschild tegen hypes en trends in onderwijsland. Dat is de overtuiging van de expertisekring pedagogiek, die met kennis, en vooral met de juiste vragen, het onderwijs op de hele HR probeert te versterken.

De expertisekring richt zich op de ‘bedoeling’ van het onderwijs. Dat wil niet zeggen dat de kring wel even gaat vaststellen hoe het onderwijs van de HR bedoeld is. ‘De insteek van de onderwijspedagogiek is om denkgereedschap aan te reiken’, zegt docent-onderzoeker Jelle Ris. Hij is als docent pedagogiek op de Willem de Kooning een van de trekkers van de expertisekring. Die staat onder leiding van lector Pedagogische Professionaliteit Carlos van Kan. De leden dragen vanuit verschillende invalshoeken bij aan een ‘rijke bagage’ van de expertisekring.

De expertisekring schrijft een serie publicaties voor Profielen, waarin allerlei vragen en dilemma’s uit de onderwijspraktijk vanuit de pedagogiek worden onderzocht. Die vragen zijn er bijna dagelijks, al kun je didactisch en pedagogische kwesties niet heel hard scheiden.

Lessen dichttimmeren

Op de lerarenopleiding komen die kwesties vaak expliciet aan de orde in de klas. Veel docenten op de HR zullen ze herkennen uit hun eigen lespraktijk. Ris geeft een voorbeeld. ‘Ik merk bij het opleiden van leraren dat ze veel behoefte hebben aan informatie over klassenmanagement en didactiek, omdat ze goed orde willen houden. Daarbij denken ze dan vaak dat ze goed zitten als ze hun lessen kunnen dichttimmeren.’ Oftewel: alles vooraf, van minuut tot minuut bedenken en voorbereiden. Maar hoe wenselijk is het om je lessen zo dicht te timmeren? En is het überhaupt wel mogelijk? Ris: ‘Als ik ze dat als houvast geef, wat doe ik dan eigenlijk?’

‘Studenten willen liefst kant-en-klare oplossingen voor situaties in de klas. Maar het gaat erom dat ze bewuste keuzes kunnen maken in een bepaalde context.’

Ris besloot met zijn studenten juist een open les te ontwerpen: ‘Dat riep aanvankelijk veel weerstand op, maar uiteindelijk zagen studenten toch dat er mooie dingen gebeuren als je ruimte geeft in je les.’

Dat herkent Rajae El Himer, lerarenopleider bij IvL. ‘Studenten willen liefst kant-en-klare oplossingen voor situaties in de klas. Maar het gaat erom dat ze bewuste keuzes kunnen maken in een bepaalde context. Dat levert ook rijkere en diepgaandere gesprekken op over waarden en idealen in je onderwijs.’

In bumpy moments moet je beslissen

HR-docenten El Himer en Ris zijn ‘toevallig’ opleiders van toekomstige leraren, maar de pedagogische inzichten komen bij alle hbo-docenten om de hoek kijken. Dus ook in hun eigen interacties met studenten, als docent. El Himer: ‘Bij mij geeft co-creatie met studenten richting aan mijn handelen. Maar toen ik pas zelfstudie opgaf en daarna studenten om input vroeg, in de nabespreking, kwam er weinig uit. Dan moet ik kiezen: ga ik door met deze vorm of sta ik stil bij wat er gebeurt? In de “bumpy moments” moet je uiteindelijk in een split second beslissen.’

Een van de hoofdvragen van de expertisekring is: ‘Welk handelen is passend in deze praktijk in het licht van de pedagogische idealen die ik voorsta?’ In het geval van El Himer is het ideaal dat docent en student sámen het onderwijs maken. ‘In zo’n situatie zit dan een overweging’, zegt Ris, ‘je kunt gaan sleuren aan antwoorden, maar je wilt juist dat studenten zichzélf inbrengen. Het gaat niet alleen om leerdoelen halen, dat lukt misschien ook wel als je ze alleen een boek laat lezen. Maar je wilt dat studenten zelf nadenken, niet dat wij zeggen: dit is goed en dat is fout.’

Openstaan voor het onverwachte

‘Met houvast geven is op zichzelf niks mis’, benadrukt Van Kan, ‘maar als we alleen dát doen, wat verliezen we dan? Waar is de school voor: voor het uitvoeren van een vooropgesteld plan, of ook om open te staan voor het onverwachte? Hoe we het onderwijs inrichten is geen natuurwet, en met de expertisekring willen we docenten toerusten om bewuste keuzes te maken. Want “iemand in het diepe gooien” is soms goed, maar niet altijd en niet voor iedereen, net zoals “iemands hand vasthouden” soms ook juist goed is. “Wat is nu in het belang van deze student?” is een van onze pedagogische vragen in deze situatie.’

‘De nadruk ligt vaak op methodieken en interventies: als we nou deze zes stappen volgen is studiesucces gegarandeerd’

Soms voelen de leden van de kring zich weleens roepende in de woestijn met de pedagogische vragen. ‘Die vragen kunnen weleens vertragend voelen, maar zijn belangrijk’, stelt onderwijspedagoog Hester van Roode. Zij stond zelf voor de klas en is als adviseur bij de dienst OeO ook lid van de kring. ‘De nadruk ligt vaak op methodieken en interventies: als we nou deze zes stappen volgen is studiesucces gegarandeerd. Het lijkt of men risico’s wil uitbannen in het handelen van de docenten, maar met die onzekerheid komt ook de verrassing. Je hebt je uiteraard te verhouden tot het beleid van de HR, toetsing en de standaarden van de NVAO. Die realiteitszin is belangrijk, samen met het pedagogisch perspectief dat vaak wordt vergeten en juist waardevol is.’

Een signatuur vinden

Die vragen kunnen niet alleen het onderwijs in de klas, maar ook de opleiding of een instituut ten goede komen, denkt Van Kan. ‘Als je erover in gesprek gaat in een team kun je ontdekken: waar vind je elkaar? Het biedt een kans om als opleiding een signatuur te vinden. Op een lerarenopleiding zou dat kunnen zijn “Je leert hier om misstanden te bevragen”, waarbij je inzet op kansengelijkheid en diversiteit in het onderwijs. Zo’n signatuur kan ook een hitteschild zijn voor allerlei trends en veranderingen die voortdurend op je af komen.’

‘We bakken hier geen standaard broodjes maar zijn gericht op de ontwikkeling van de professionele identiteit en vorming van studenten.’

‘Wat doen hbo-docenten nu ten diepste?’, vraagt Van Kan retorisch: ‘ze leiden studenten binnen in een bepaalde wereld. Daar moet je niet alleen iets kennen en kunnen, maar ook welkom geheten worden en aangemoedigd worden om zelf iemand te zijn in die wereld. We bakken hier geen standaard broodjes maar zijn gericht op de ontwikkeling van de professionele identiteit en vorming van studenten.’

Studenten zijn geen robots, wil hij maar zeggen, die worden klaargestoomd voor wat het werkveld toevallig vraagt. Daarvoor heb je het soms nodig om te vertragen, diepere gesprekken te voeren, en niet met elke hype mee te gaan, Van Kan: ‘Je kiest in het onderwijs bewust wat je de moeite waard vindt om over te dragen aan de volgende generatie. Wij hebben een broertje dood aan “u vraagt wij draaien”.’

Over de Kring Werk maken van onderwijspedagogiek

Wat is onderwijspedagogiek eigenlijk? Voor ons is het: denken en handelen in het belang van de student én van de wereld waarin die student straks werkt. Onderwijspedagogiek in het hbo betekent studenten in positie brengen zodat zij zichzelf kunnen vormen als professional.

Hoe doen we dat? Door werelden voor hen te openen, onderwijs uitnodigend te maken en hen ruimte te geven. Zodat studenten zélf mede richting kunnen geven aan hun rol in het beroep en in de samenleving.

De expertisekring Werk maken van onderwijspedagogiek helpt docenten en opleidingsteams hierbij. We ondersteunen hen om steeds opnieuw te kijken: wat is hier echt in het belang van de student? Welke idealen sturen mijn keuzes? En hoe vertaal ik die naar mijn handelen?

Dat doen we met praktische werkvormen, leergangen en het ontwikkelen van een gezamenlijke taal. Zo bouwen we met studenten, docenten, opleidingsteams en leidinggevenden stap voor stap aan sterker, medemenselijker, betekenisvoller en inspirerend onderwijs op de Hogeschool Rotterdam.

Naast de geïnterviewden zijn ook Monique van den Heuvel, Joris Berding en Dian van Arkel lid van de kring

Tekst: Edith van Gameren
Beeld: Tania Meysembourg

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief!

Profielen, het onafhankelijke nieuwsmedium van de Hogeschool Rotterdam, deelt wekelijks artikelen op Linkedin. Ben jij onze nieuwe connectie?

Remco Pijpers schetst een kernuitdaging van het pedagogisch handelen: het voortdurend balanceren tussen tegenstrijdige krachten. Volgens Remco moeten we als het gaat om AI meer pedagogisch onderscheid maken tussen wat goed en wat ongepast is. AI introduceert inderdaad nieuwe spanningen, maar biedt m.i. tegelijkertijd mogelijkheden om gebruikers te ondersteunen bij het navigeren tussen deze spanningen.
#pedagogiek #onderwijs #artificialintelligence #generatieveai #edutoot
https://www.te-learning.nl/blog/kan-ai-ondersteunen-bij-het-balanceren-tussen-pedagogische-spanningen/
Kan AI ondersteunen bij het balanceren tussen pedagogische spanningen? | WilfredRubens.com over leren en ICT

Remco Pijpers schetst in een recente LinkedIn-post een kernuitdaging van het pedagogisch handelen: het voortdurend balanceren tussen tegenstrijdige krachten. Volgens Remco moeten we als het gaat om AI meer pedagogisch onderscheid maken tussen wat goed en wat ongepast is. AI introduceert inderdaad nieuwe spanningen, maar biedt m.i. tegelijkertijd mogelijkheden om gebruikers te ondersteunen bij het

WilfredRubens.com over leren en ICT | Ontwikkelingen op het gebied van technology enhanced learning en e-learning
Durf. Doe. Deel. Impressie dag 1 CvI Conferentie 2025.
Editie 2025 van de jaarlijkse conferentie van het Consortium voor Innovatie vindt dit jaar weer plaats in Veldhoven. Als iemand met een warm kloppend hart voor het middelbaar beroepsonderwijs en als vriend van het CvI ben ik erbij. Hieronder vind je mijn impressie van dag 1.
#cvi #conferentie #mbo #pedagogiek
https://www.te-learning.nl/blog/durf-doe-deel-impressie-dag-1-cvi-conferentie-2025/
Durf. Doe. Deel. Impressie dag 1 CvI Conferentie 2025. | WilfredRubens.com over leren en ICT

Editie 2025 van de jaarlijkse conferentie van het Consortium voor Innovatie vindt dit jaar weer plaats in Veldhoven. Als iemand met een warm kloppend hart voor het middelbaar beroepsonderwijs en als vriend van het CvI ben ik erbij. Hieronder vind je mijn impressie van dag 1. De conferentie opende met drie keynotes die verschillende perspectieven

WilfredRubens.com over leren en ICT | Ontwikkelingen op het gebied van technology enhanced learning en e-learning