For the first time in a long while am reading a book of popular science that really engages; Ben Alderson-Day's fabulous study of felt presence.

I remember hearing Ben talk about the "third-man factor" at a conference and I was already then delighted to hear him relate the story of Shackleton, Worsley and Crean crossing the mountains of South Georgia with an unseen man among them. Here in the book version he tells the same tale – and many others – so well.

And I have new respect for my temporoparietal junction.

#psychology #cognition #perception #hallucination #presence #ErnestShackleton

https://benaldersonday.com/

Shackleton: a Lesson in Leadership

I notice this morning a short item about a museum in Athy about explorer Ernest Shackleton, who was born in Kilkea which is near Athy. There was a museum there before, but it has been much expanded and renovated. I must make an expedition there one day to see it, as Athy is in County Kildare only about 60km to the south of Maynooth.

Seeing this article reminded me that some months ago I watched a documentary series called Shackleton: Death or Glory. It’s not a new series, but I hadn’t seen it before, and found it gripping and inspiring. You can see the entire series (3 episodes) on Youtube here. The idea was to reproduce the situation that Shackleton and his crew faced in 1916 when they had to abandon their expedition to cross Antarctica when their ship, Endurance, was trapped in the ice. The courage and leadership he showed in saving all their lives is awe-inspiring.

To cut a long and amazing story short, in 1914 Shackleton led an expedition to cross Antarctica on foot for the first time. But disaster struck before even reaching the continent. His ship Endurance was trapped in sea ice and he and his 27 men were marooned. Realising that the ship would be crushed, he ordered the crew to take everything they could, including the (two) life boats. They made a camp on the ice and stayed there several months, but it was clear they could not remain there indefinitely, so they set off with their provisions in the lifeboats towards Elephant Island, a perilous journey of almost 300 km, through freezing water thick with blocks of ice.

Elephant Island was safer that the ice shelf from which they had escaped but it was nowhere near any trade route so chance of being rescued by a passing ship was zero. The outlook was grim. A slow death from starvation and exposure seemed inevitable.

Shackleton could see only one (remote) possibility of rescue, which was to take one of the boats and try to find help. That meant travelling across the open sea to South Georgia, a journey of some 1500 km. Not just any sea, mind you: the notoriously stormy and treacherous South Atlantice. It was a very tall order but in his diary he calmy recorded his thought process, which was basically that if they all stayed put they would certainly die and if the rescue party perished those left behind would be no worse off. He had to take the chance.

Shackelton picked five men and set off in one of the lifeboats – a 22ft wooden vessel – across the merciless ocean, in an apparently desperate attempt to reach the only possible help at the Stromness Whaling station in South Georgia. The rest of the crew – 22 men – were left on Elephant Island.

Almost unbelievably, Shackleton and his five men survived 16 days at sea and made the crossing. But his gruelling mission didn’t end there, because they arrived on the wrong side of the island of South Georgia. The boat and two of the crew were in poor shape by then so they could not continue by sea. Shackleton, taking two men with him, had to traverse about 40km of an unchartered mountain range, without any mountaineering equipment in order to reach the safety of Stromness. Shackleton successfully raised the alarm, but the story was still far from over. The first thing Shackleton had to do was collect the two men he had left on the other side of South Georgia. All six were safe.

Now he had to think about the other 22 still at Elephant Island. In search of more appropriate ships, Shackleton went first to the Falkland Islands and then to Chile. Several rescue attempts failed, because of the pack ice and, once because of a fire onboard. Eventually he persuaded the Chilean Navy to lend him a steam tug, the Yelcho, which made it to Elephant Island. The men there were in poor shape, hungry and demoralised, almost but they were all alive. Against all the odds, Shackleton, saved every single one of his men from what must have seemed like certain death.

Aside from his physical courage and endurance, two things exemplify Ernest Shackleton’s leadership qualities: one is that he would never ask any of his men to do anything he wouldn’t do himself, and the other is that he put the wellbeing of his men at the centre of all his decisions. Can you say those things about your “Leader”?

These days we hear a lot of talk, in various contexts, about leadership but most of the people who claim to show leadership don’t know the meaning of the word. Next time hear some useless twit claiming to be a leader, think about Ernest Shackleton and judge them by his standards.

#Antarctica #Athy #CountyKildare #ElephantIsland #Endurance #ErnestShackleton #SouthGeorgia

Heldenstrijd om de polen

Een vriendin woonde lange tijd in de Franklinstraat in Amsterdam-West. Steeds als ik het straatnaambordje zag, moest ik denken aan John Franklins zoektocht naar de Noordwestelijke Doorvaart. Ooit hadden West-Europeanen gedacht dat Oost-Azië eenvoudig te bereiken was door noordelijk om Canada of Rusland te varen, maar het was al snel duidelijk geworden dat daar te veel ijs lag. De poolkap zou moeten smelten om de route economisch rendabel te krijgen. Desondanks vertrok Franklin in 1845. Er werd nooit meer van hem vernomen.

Op zoek naar Franklin

Nieuwe expedities volgden, niet om alsnog te leren hoe je snel naar Japan of China kon varen, maar om te ontdekken wat Franklins lot was geweest. Op een zeker moment waren elf Britse en twee Amerikaanse schepen actief, plus twee expedities die zochten vanaf het land. Ondanks deze inzet ontstond pas in 1854 duidelijkheid toen Inuit vertelden dat een groep zeelieden het Canadese vasteland had bereikt en zuidwaarts was getrokken, hongerend en uiteindelijk terugvallend op kannibalisme. Dat het werkelijk ging om leden van de Franklinexpeditie, werd bewezen toen de speurders een stuk hout aantroffen waarop “Erebus” stond, de naam van een van Franklins schepen.

In 1859, veertien jaar na Franklins vertrek, werd een formulier gevonden van de soort die ontdekkingsreizigers destijds op opvallende plaatsen achterlieten. Daarop schreven ze de allerbelangrijkste feiten; zo’n formulier bevatte verder het verzoek het op te sturen naar Londen. Het gevonden formulier vertelde dat Franklin was overleden en dat de schepen Erebus en Terror waren opgegeven. Een eveneens gevonden sloep met twee skeletten vormde een grimmige bevestiging. Andere skeletten werden in 1869 en 1880 aangetroffen. Daarmee kwam een voorlopig einde aan de speurtocht.

Ze werd in de jaren negentig van de vorige eeuw hernomen. Inmiddels lijkt het erop dat de opvarenden leden aan loodvergiftiging; er is botmateriaal getroffen met snijsporen die kannibalisme bewezen; in 2014 werd het wrak van Erebus gevonden, twee jaar later gevolgd door het andere scheepswrak, dat van de Terror. Er is ook een Inuit-rapport dat de Britse zeelieden een grafkelder hebben gebouwd, maar die is nog niet gevonden.

Heldenstrijd om de polen

Een van de gevolgen van de zoekexpedities, zo merken Ralph Andrist en George Dufek op in Heroes of Polar Exploration (1962), was vertrouwdheid met de noordelijke wateren. In 1903-1905 kon Roald Amundsen de Noordwestelijke Doorvaart zonder veel moeite vinden.

Het is zomaar een losse opmerking uit het boek van Andrist en Dufek, dat in 1963 door Henk Muris is vertaald onder de titel Heldenstrijd om de polen. Ik las het boek als puber, had er goede herinneringen aan, heb het onlangs antiquarisch aangeschaft en was niet teleurgesteld. Wat is dit een verschrikkelijk goed boek.

Nu ben ik nooit noordelijker geweest dan Denemarken, dus van poolonderzoek weet ik weinig meer dat het bestaat. Wat ik wel denk te kunnen beoordelen is de wijze waarop Andrist en Dufek hun stof presenteren: ze nemen de lezer serieus. Er zijn geen flauwe grappen om de aandacht te trekken, ze vertellen gewoon een goed verhaal en onderbreken het regelmatig om samen te vatten. Zo ziet de lezer stap voor stap het inzicht groeien. Een van de laatste tussenconclusies luidt dat het twintigste-eeuwse onderzoek meer profiteert van techniek dan van uithoudingsvermogen. Poolonderzoek is tegenwoordig teamwork, geen individuele moed.

Poolonderzoek en historisch onderzoek

Maar het is juist die individuele moed die de poolreizigers zo boeiend maakt. Geschiedenisboeken “werken” nu eenmaal het beste als het verhaal gaat over mensen. Andrist en Dufek vergeten het drama van de expedities van Willem Barentsz, Vitus Bering, Robert Scott en Ernest Shackleton dan ook niet, zodat het boek zowel een Apeldoornse puber als een Amsterdamse oudhistoricus kan boeien, maar steeds keren ze terug bij hun thema: het groeiende wetenschappelijke inzicht.

Wat me bij herlezing opviel, is ook hoe actueel het boek is gebleven. Oké, de auteurs gebruiken “Eskimo” waar wij de voorkeur geven aan “Inuit”, en vanzelfsprekend hebben wij meer informatie dan in 1962. Zoals waar de Erebus en Terror zijn gezonken. Maar toch. Een goede auteur weet wat belangrijk is en wat niet, en schrijft iets dat de historiografische modes overstijgt. Tegenwoordig herhalen historici de slavernijdiscussie en je zou denken dat Andrist en Dufek die mode in 1962 niet konden voorzien, maar ze vermelden dat Matthew Henson, de rechterhand van Robert Peary, kwam uit een familie van slaven.

Hoe een zwart slavenkind als een van de eersten op de noordpool aankwam, daarover had ik meer willen lezen. Op het internet vond ik weinig. En daarmee noem ik een verschil tussen het lezen toen en nu: je kunt nu extra informatie naast je boek leggen. En dan valt des te meer op dat Andrist en Dufek wisten wat ze deden. Er is momenteel debat of Peary werkelijk de noordpool heeft bereikt, omdat hij enkele keren veertig kilometer per dag zou hebben afgelegd, terwijl het gemiddelde op de hele expeditie twintig was. Andrist en Dufek constateren de wonderbaarlijke snelheidsverdubbeling eveneens. De conclusie dat Peary de noordpool niet heeft bereikt, trekken ze niet, maar ze herkennen dat er iets vreemds aan de hand is. Zo werkt goede geschiedschrijving: de data en de verbazing blijven dezelfde, de interpretatie kan verschuiven.

Actualiteit

Kortom, ik ben blij een jeugdboek herlezen te hebben. En er valt van het poolonderzoek zowaar nog iets te leren. Natuurlijk dienden vroege expedities het economische belang van de diverse West-Europese handelscompagnieën, maar voor de reizigers speelde het wetenschappelijk belang evenzeer een rol. Ook al moesten ze de Noordoostelijke Doorvaart vinden, toch verkende Willem Barentsz eerst de meer noordelijke wateren, waarbij hij Spitsbergen ontdekte. Toen hij eenmaal begon aan de economisch interessante verkenning van de Russische noordkust, was het al te laat in het seizoen om nog succes te hebben. De zuiver wetenschappelijke belangstelling had het gewonnen van de economische belangen.

Daarom klopt de titel Heldenstrijd om de polen ook niet. Ja, het boek gaat over helden en over de polen. Maar het gaat vooral over de groei van onze kennis. De Engelse titel, Heroes of Polar Exploration, maakt duidelijker wat het doel van al die heldenmoed was: exploratie dus, wetenschap, het gemeenschappelijk bezit van de mensheid.

Het is vandaag Prinsjesdag. De Nederlandse regering maakt beleidsvoornemens bekend. Ik zou onze politici en de academische bestuurders willen zeggen: laat kennis en cultuur nou eens gaan vóór geldelijk gewin.

#boek #Canada #ErnestShackleton #Eskimo #GeorgeDufek #Inuit #JohnFranklin #MatthewHenson #poolonderzoek #RalphAndrist #RoaldAmundsen #RobertPeary #RobertScott #Rusland #Spitsbergen #VitusBering

Stellenanzeigen, die wirklich etwas bringen: Polarisieren & ehrlich sein! - Gleich mehrere Studien belegen, dass die meisten Leser von Stellenanzeigen nicht verstehen, worin die ausgeschriebene Aufgabe genau besteht. #Authenticity #Creativity #ErnestShackleton #JobFair #Law #PositiveMindset #Salary

https://berufebilder.de/stellenanzeigen-bringen-polarisieren-ehrlich/

‘Endurance’ Review: Ernest Shackleton’s 1914 Voyage to the Icy Bottom of the Earth Comes to Life in a You-Are-There Documentary
#Variety #Reviews #Endurance #ErnestShackleton

https://variety.com/2024/film/reviews/endurance-review-the-journey-of-ernest-shackleton-1236199279/

La prima, fallita, esplorazione antartica. Trovata a 3mila metri di profondità la mitica Endurance, nave dell'esploratore antartico Sir Shackleton, si legge ancora il nome sullo scafo. L'imbarcazione rimase intrappolata nel ghiaccio marino e, danneggiata implacabilmente, affondò. La drammatica fuga dell'equipaggio, a piedi e su piccole barche, divenne leggendaria.

#Antartide #Endurance #ErnestShackleton #OceanoArtico #SirShackleton

https://scienzamagia.eu/ambiente-territorio/la-prima-fallita-esplorazione-antartica/