Tweeënzeventig uur Spanje (1)

Monument voor Cervantes, Madrid

Een tijdje geleden blogde ik over Segovia en daarna over de laatantieke en Arabische geschiedenis van Iberië. Dat had een reden: ik had een uitnodiging gekregen om naar Spanje te komen voor het Hay Festival in Segovia, waarover u hier meer kunt lezen. Het was afgelopen weekend. Ter voorbereiding had ik ook Giles Tremletts boek Ghosts of Spain willen lezen, maar het was daar niet van gekomen. Dat zou me nog spijten.

Een snoepreisje werd het niet. Ik zou in Segovia worden geïnterviewd over soft persuasion, wat je zou kunnen uitleggen als “desinformatie bestrijden vóór die zich voordoet”. Je kunt het ook een proactieve benadering noemen of prebunking. Of normale uitleg, waardoor mensen niet meteen slechte informatie vinden maar goede. Als het economische argument de doorslag moet geven: desinformatie mag dan een verdienmodel zijn, je kunt óók geld verdienen met informatie. Dan moet je alleen zorgen dat degene die goede informatie verspreidt, kan tonen waarom zijn inzichten beter zijn. Open access is dus een voorwaarde. De echte mafkezen overtuig je weliswaar nooit, maar door vroegtijdig correct te informeren, kun je wel verhinderen dat andere mensen in hun richting wegglijden. Over deze materie zou Jan-Willem Bok van de IE Universiteitnoot De afkorting staat voor Instituto de Empresa, zeg maar business school, maar dat is met de oprichting van andere faculteiten eigenlijk misleidend. me interviewen.

Het archeologisch museum

Ik zou hem donderdag om 16:15 in Madrid ontmoeten bij het standbeeld van Cervantes, maar ik landde veel eerder en had dus tijd om naar het archeologisch museum te gaan. Ik wilde vooral de Iberische stukken zien. De Dame van Elche is wereldberoemd, maar er is ook edelsmeedwerk uit de Bronstijd, er zijn gegrafeerde stenen uit de Tartessos-cultuur en er zijn krijgersreliëfs uit Osuna, waarvan ik alleen voorbeelden kende uit Parijs en Córdoba. Ik was verbaasd een maquette te zien van wat een bazina leek, een soort Maghrebijns graf dat de museale uitleg echter in verband bracht met de Europese Urnenveldcultuur.

De Dame van Elche

De Romeinse afdeling is niet speciaal, afgezien van de in brons gegrafeerde gemeentewetten, die in deze omvang eigenlijk zonder parallel zijn. De enige nog omvangrijkere versie is de Lex Irnitana, bij mijn weten in het museum in Sevilla. Een van de suppoosten sprak bewonderend over de Romeinse mozaïeken, die ik heb geprezen zonder te zeggen dat elk Tunesisch museum beter heeft. Ik vermoed dat de beste Romeinse stukken van Spanje in lokale musea zijn.

Wellicht was het goed dat het museum niet meer laatantieke en Arabische stukken toonde, want anders zou ik wel erg lang in het museum zijn gebleven. En ik had om 16:15 een afspraak bij Cervantes. Wat een Maghrebijnse bazina met de Europese Urnenveldcultuur van doen heeft, heb ik dus niet kunnen ontdekken, en het boekhandeltje hielp me niet veel verder. Al met al verliet ik het museum met een handvol antwoorden, veel nieuwe indrukken en een stuk of wat nieuwe vragen.

Mozaïek met de Twaalf Werken van Herakles uit Edeta/Llíria

Segovia

Jan-Willem, die ik even later ontmoette, bleek een geboren verteller, die er plezier in had Spanje uit te leggen, zodat ik me tijdens de busreis naar Segovia geen moment verveelde. Terwijl we het vraaggesprek van de volgende dag doornamen, zagen we van een afstand het 150 meter hoge kruis uit de Franco-tijd bij de Vallei der Gevallenen.

Segovia maakt zijn reputatie als mooie stad helemaal waar. Ik had een hotel aan de Plaza Mayor, wat als nadeel had dat ik nogal eens wakker werd van de klokken van het raadhuis, maar het uitzicht op de kathedraal maakte dat dubbel goed. Nadat ik me op mijn hotelkamer had ingericht en opgeknapt, gingen we naar de IE-universiteit, waar Josep Borrell sprak. Het was een goed, met cijfers onderbouwd verhaal. Een simultaanvertaling zorgde ervoor dat alle aanwezigen het begrepen. Indrukwekkend waren de studenten die de voormalige hoge vertegenwoordiger voor het buitenlands beleid van de EU vragen stelden, vooral omdat de jongeman die informeerde naar de uitbreiding van het Europese project afkomstig bleek te zijn uit Oekraïne.

Josep Borrell

Het avondeten werd geserveerd bij de markies van Castellarnau, die op een steenworp van de kathedraal bleek te wonen in een huis bovenop de stadsmuur. En als ik nu aan “name dropping” doe, dan wordt dit in de volgende blogjes nog erger. De voorname aanwezigen op het festival waren, om eerlijk te zijn, het enige wat bij mijn wonderbaarlijk mooie reis moeilijk was. Ik heb het idee dat ik in mijn werk een soort eerste-divisie-voetballer ben die wel zou willen spelen in de eredivisie, maar nu onverwacht uitkwam in de Champions League. Ineens zat ik tussen mensen die dankzij (medewerkers met) toegang achter de academische betaalmuren in staat zijn veel zinnigere dingen te doen dan ik. Kortom, mijn impostor syndrome speelde behoorlijk op te midden van de diplomaten, de politici, de hoogleraren en de halve Almanach de Gotha.

[wordt morgenmiddag vervolgd]

#DameVanElche #Edeta #GilesTremlett #HayFestival #JanWillemBok #JosepBorrell #LexIrnitana #LLíria #Madrid #openAccess #Segovia #vanitasVanitatum