Auke – mogelijke motto’s 5 – U2 en Nico

‘Een jammerlijk mislukte hechting en alle gedichten van dien.’ Onder die vlag verscheen in oktober de dichtbundel Ander woord voor moeder van Auke Leistra, leverbaar in elke fysieke boekhandel. Hij wilde zijn gedichten niet zonder bijpassend motto wereldkundig maken. Op zoek naar een geschikt citaat kwam hij echter tot de ontdekking dat de potentiële motto’s bij de Vracht Verdriet die zijn bundel bevat allerwegen woekerden als tropenflora. In de zesdelige serie ‘Mogelijke motto’s’ belicht hij een aantal motto’s die hij uiteindelijk moest laten schieten, maar die te mooi waren om onbesproken te blijven.

Misschien ben ik al duidelijk genoeg geweest, maar ik heb nog twee mogelijke motto’s, die ik eventueel samen had willen inzetten. Het ene is van U2, van het album October, uit het fascinerende nummer ‘Tomorrow’:

‘Will you be back tomorrow? Can I sleep tonight?’

Het zijn de woorden van een jonge jongen, gericht aan zijn pas overleden moeder, en ik zou ze dan ook zo in de mond hebben kunnen leggen van het kind in Ander woord voor moeder: het kind, ‘steeds verder verwijderd van haar / die hem anders lief / zou zijn geweest’. Aan de andere kant: in Ander woord voor moeder is het niet de moeder die weggaat, en van wie je je dus kunt afvragen of ze morgen weer terug zal komen, het is het kind dat bij de moeder wordt weggehaald.

Evengoed is het voor beiden een afscheid, en uiteindelijk is het toch een kreet die je uit talloze monden kunt horen. Ik zou de wanhoopskreet uit ‘Tomorrow’ dan ook zonder schroom in de mond hebben gelegd van de moeder, en hij zou bijvoorbeeld net zo goed als motto hebben kunnen dienen bij het gedicht ‘Hechting’, met daarin de woorden: ‘Zijn moeder hecht aan de formule / dat hij, nadat ze lang gewanhoopt had, / weer bij haar was teruggekeerd, / maar hij weet: dat was ik niet.’ De moeder die wanhoopt: ‘Kom je morgen terug? Kan ik vannacht rustig slapen?’

Maar de woorden van Bono zouden niet alleen als motto bij ‘Vlees en bloed’ of bij ‘Hechting’ hebben gepast, ze zouden het ook heel goed hebben gedaan als motto bij de bundel als geheel.

Hetzelfde kan gezegd worden van een regel uit een song van Nico, de voormalige Velvet Underground-chanteuse, in de oertijd bij de band gehaald door Andy Warhol, omdat ‘het oog ook wat wilde’, zoals hij aanvoerde. (Nico was als fotomodel begonnen en had onder meer ook een rolletje gespeeld in La Dolce Vita van Fellini.) Het gaat om de volgende regel uit het hartverscheurende ‘Mütterlein’:

‘Liebes kleines Mütterlein, nun darf ich endlich bei dir sein.’

Ook hier een moeder die gestorven is. Het zijn woorden die als motto bij de hele bundel hadden kunnen dienen, maar die misschien nog beter tot hun recht zouden zijn gekomen als motto bij het slotgedicht:

Hereniging

Iets wat onuitgesproken bleef
stond altijd tussen ons in.
Nu is er niets
wat ons nog scheidt,
behalve de dood.

‘Liebes kleines Mütterlein, nun darf ich endlich bei dir sein.’ Mooi… maar ja, dan zou je wel een gedicht hebben van twintig woorden, met een motto van tien woorden, Duitse woorden nogal liefst: voor mijn gevoel zou het motto dan topzwaar zijn – en je wilt er toch voor waken dat je de hele boel op het laatst nog eventjes uit het lood trekt. Hm. Weet het allemaal maar eens! Ja, nee, zeker, prachtig duo-motto, dit pendantenpaar, daar gaat niets vanaf, maar in laatste instantie: zou één motto niet gewoon sterker zijn? Kort maar krachtig?

En jawel, tussen alle mogelijke motto’s die door mijn hoofd speelden was er uiteindelijk toch één dat eruit sprong, regels die wel voor Ander woord voor moeder geschreven leken… (wordt vervolgd)

Auke Leistra (1958) is in zijn vrije tijd eindredacteur van het online magazine ZenLeven van de Noorder Poort. Onder werktijd is hij vooral actief als literair vertaler. Hij wilde van jongs af aan al mediteren, en zat menigmaal verwachtingsvol in de lotushouding, maar door de ruis in zijn hoofd kwam het er de eerste halve eeuw niet van. Nu gaat het hem beter af.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Mütterlein_ #AnderWoordVoorMoeder #AukeLeistra #Nico #October #U2
#Mütterlein_ #AnderWoordVoorMoeder #AukeLeistra #Nico #October #U2

Auke – mogelijke motto’s 4 – Vincent van Gogh en Nyk de Vries

‘Een jammerlijk mislukte hechting en alle gedichten van dien.’ Onder die vlag verscheen in oktober de dichtbundel Ander woord voor moeder van Auke Leistra, leverbaar in elke fysieke boekhandel. Hij wilde zijn gedichten niet zonder bijpassend motto wereldkundig maken. Op zoek naar een geschikt citaat kwam hij echter tot de ontdekking dat de potentiële motto’s bij de Vracht Verdriet die zijn bundel bevat allerwegen woekerden als tropenflora. In de zesdelige serie ‘Mogelijke motto’s’ belicht hij een aantal motto’s die hij uiteindelijk moest laten schieten, maar die te mooi waren om onbesproken te blijven.

‘Soms lees of hoor je iets waarvan je denkt: potdomme, dat zou nog eens een mooi motto zijn – maar helaas, bij nader inzien: Te Mooi Om Waar Te Zijn, daar helpt geen lieve moedertje aan!

In die categorie vallen bijvoorbeeld de laatste woorden van Vincent van Gogh, op zijn sterfbed gesproken in het bijzijn van broer Theo:

‘La tristesse durera toujours.’

Die zouden toch prachtig dienst hebben kunnen doen als motto in Ander woord voor moeder? ‘Het verdriet zal altijd voortduren…’ Wat wil een mens nog meer?

Tja. Wat ik nog meer wilde: een motto dat ietsje minder bekend was, ietsje minder voor de hand liggend, ietsje minder je ne sais quoi… De laatste woorden van een schilder wiens werk tot op vaatdoeken, tot op deksels van koektrommels is gereproduceerd… laatste woorden die inmiddels tot een geheel eigen categorie Famous last words behoren… nee, dat moet beter kunnen.

Foto Rob Peters & Petra van der Molen

Een ander mogelijk motto dat bij nader inzien helaas Te Mooi Om Waar Te Zijn was, hoorde ik in het aangrijpende nummer ‘Onze Auke’ van dichter-muzikant Nyk de Vries. Het staat op zijn album Hoeveel woorden. In ‘Onze Auke’ betoont Nyk de Vries zich een meester op het spanningsveld tussen zang en parlando. En een paar regels uit ‘Onze Auke’ zouden maar zo als motto hebben kunnen dienen – bij Ander woord voor moeder als geheel, of desnoods alleen bij het gedicht

Sprookje

Wat weet een vis
van het element
waarin hij zwemt?

Ik zwom
als een vis
in mijn kom.

De wereld
daarbuiten
was een sprookje.

Moeders vochten er
voor hun kinderen.

Het nummer draait om de moeder van ene Auke door wie een jongen in het dorp, de ik-figuur, op straat wordt aangesproken. De vrouw zegt het te betreuren dat ze, jaren terug, niet meer voor haar zoon is opgekomen. Waarom die zoon, die Auke, dat misschien nodig zou hebben gehad wordt niet expliciet gemaakt, wel wordt er gerefereerd aan ‘vlaggen op het voetbalveld’ – en aan het feit dat het toen ‘een andere tijd’ was: die vlaggen hingen er nog niet toen ze haar zoon Auke nog onder haar vleugels had…

Het is een beeld dat me niet loslaat: de moeder die betreurt dat ze niet voor haar zoon heeft gevochten. De ik-figuur in ‘Onze Auke’ moet nog vaak aan haar denken, en hetzelfde geldt voor ondergetekende ik-figuur, en dan hoor ik haar woorden, door Nyk de Vries zo indringend gezongen:

Jongen, ik sprak over van alles,
maar over één ding…
hield ik me stil.
Over onze Auke…
hield ik me stil.

Prachtig toch? Naadloos passend bij het ‘doodgezwegen verleden’ in Ander woord voor moeder! Maar bij nadere overpeinzing helaas toch ook Té Prachtig. Misschien wel juist omdat er sprake is van een Auke… Het zou een vorm van toe-eigening zijn geweest die ik te ver vond gaan, alsof dat nummer over mij persoonlijk gaat. Wat een gotspe! Terwijl ‘Onze Auke’ daar juist zo meesterlijk bovenuit stijgt. Een mogelijk, maar bij nader inzien dus toch onmogelijk motto… (wordt vervolgd)

Auke Leistra (1958) is in zijn vrije tijd eindredacteur van het online magazine ZenLeven van de Noorder Poort. Onder werktijd is hij vooral actief als literair vertaler. Hij wilde van jongs af aan al mediteren, en zat menigmaal verwachtingsvol in de lotushouding, maar door de ruis in zijn hoofd kwam het er de eerste halve eeuw niet van. Nu gaat het hem beter af.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#AnderWoordVoorMoeder #AukeLeistra #mogelijkeMottoS4VincentVanGoghEnNykDeVries #NykDeVries #TeMooiOmWaarTeZijn
#AnderWoordVoorMoeder #AukeLeistra #mogelijkeMottoS4VincentVanGoghEnNykDeVries #NykDeVries #TeMooiOmWaarTeZijn

Auke – mogelijke motto’s 3 – Nescio

‘Een jammerlijk mislukte hechting en alle gedichten van dien.’ Onder die vlag verscheen in oktober de dichtbundel Ander woord voor moeder van Auke Leistra, leverbaar in elke fysieke boekhandel. Hij wilde zijn gedichten niet zonder bijpassend motto wereldkundig maken. Op zoek naar een geschikt citaat kwam hij echter tot de ontdekking dat de potentiële motto’s bij de Vracht Verdriet die zijn bundel bevat allerwegen woekerden als tropenflora. In de zesdelige serie ‘Mogelijke motto’s’ belicht hij een aantal motto’s die hij uiteindelijk moest laten schieten, maar die te mooi waren om onbesproken te blijven.

‘Een zeker niet onmogelijk motto zou ik ontleend kunnen hebben aan Nescio, wiens De uitvreter en Titaantjes op mijn levensweg altijd troostvol op de achtergrond aanwezig zijn geweest, als het niet al te hoogdravend klinkt. Die twee korte romans, maar ook ander werk van hem (Dichtertje!), bevatten dierbare regels.

Het enige wat mij ooit is overkomen, heeft plaatsgevonden in een tijd waar ik geen herinneringen aan heb: de eerste anderhalf, twee jaar van mijn leven. Er is slechts een Ersatz-herinnering in de vorm van een diep geworteld gevoel van verlatenheid, van niet-gewenst-zijn, en dus altijd op mijn tellen moeten passen. Het is een periode in een mensenleven waar je alleen van anderen over kunt horen – als je het geluk hebt dat er vrijuit en zonder schaamte over gesproken wordt. In mijn geval werd erover gezwegen.

Nescio (1882–1961) was de schrijversnaam van Jan Hendrik Frederik Grönloh, kantoorbediende en later directeur van een exportfirma. In 1911 verscheen Nescio’s eerste verhaal, ‘De uitvreter’, in het literaire tijdschrift De Gids. In 1918 verscheen het samen met ‘Dichtertje’ en ‘Titaantjes’ in boekvorm. De omvangrijke biografie Nescio. Leven en werk van J.H.F. Grönloh door Lieneke Frerichs verscheen in juni 2021 bij uitgeverij Van Oorschot. Foto uitgeverij Van Oorschot.

Wanneer je in de loop der jaren al verscheidene keren vergeefs in therapie bent geweest om dat diep gewortelde gevoel van verlatenheid uit te wroeten, en je wilt erover schrijven, sta je voor de vraag: kan dat nog wel? Ik herinner mij dat Remco Campert een keer zei: ik ga niet naar een psychiater, als ik dat doe kan ik wel ophouden met schrijven, of woorden van soortgelijke strekking. Had ik het al verpest met mijn therapeutische strapatsen?!

Uiteindelijk heb ik me niet laten ontmoedigen, en heb ik mijn bundel Ander woord voor moeder geschreven, maar ik was blij toen ik Roxane van Iperen op de televisie een keer hoorde zeggen (zij haalde ook weer iemand anders aan, geloof ik, al weet ik niet meer wie) dat je twee soorten schrijvers hebt: zij die schrijven vanuit de wond, en zij die schrijven vanuit het litteken. Zie je wel, dacht ik, het kan dus toch: schrijven vanuit het litteken! Sterker nog, ik bedacht dat er ook nog een grijs gebied is tússen wond en litteken, een soort eeuwig overgangsgebied dat je mijn natuurlijke leefomgeving zou kunnen noemen. Niks aan de hand dus eigenlijk!

Japi, de uitvreter van Nescio, maakt in het gelijknamige boek op een gegeven moment een reis naar Friesland: ‘Ik ga naar Friesland, niks doen, nergens om. Zonder reden. Omdat ik er zin in heb.’ Zes weken later komt hij terug, maar hij ‘weigerde elke opheldering’.

Toen ik die woorden over wond en litteken hoorde, was Ander woord voor moeder al naar de drukker, zónder het mogelijke motto van Nescio. Ik vreesde dat mensen zouden zeggen: wat kletst hij nou met zijn Nescio, zijn reis naar Friesland is helemáál niet onopgehelderd gebleven, hij heeft hem juist uitentreuren uitgediept – nou ja, dat soort dingen, je weet wat stemmen in je hoofd kunnen zeggen.

Mijn reis naar Friesland heb ik als kind van om en nabij twaalf maanden gemaakt, en hij wordt in het volgende gedicht gememoreerd:

Hechting

De eerste reis in zijn leven,
ooit in een reiswieg gemaakt,
wordt uiteenlopend geïnterpreteerd.

Zijn moeder hecht aan de formule
dat hij, nadat ze lang gewanhoopt had,
weer bij haar was teruggekeerd,

maar hij weet: dat was ik niet.
Zijn hart was nog bij haar
die hem intussen lopen had geleerd.

De eerste reis in zijn leven
is altijd een enkeltje gebleven.

Het mogelijke motto dat ik Ander woord voor moeder heb onthouden is de slotzin van De uitvreter, die in Nijmegen, ‘op een zomermorgen om half vijf’, uiteindelijk van de Waalbrug is gestapt. Exit de uitvreter. Het mogelijke, maar versmade motto:

‘Zijn reis naar Friesland is altijd onopgehelderd gebleven.’ (wordt vervolgd)

Auke Leistra (1958) is in zijn vrije tijd eindredacteur van het online magazine ZenLeven van de Noorder Poort. Onder werktijd is hij vooral actief als literair vertaler. Hij wilde van jongs af aan al mediteren, en zat menigmaal verwachtingsvol in de lotushouding, maar door de ruis in zijn hoofd kwam het er de eerste halve eeuw niet van. Nu gaat het hem beter af.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#AnderWoordVoorMoeder #AukeLeistra #deUitvreter #Friesland #Nescio #Titaantjes
#AnderWoordVoorMoeder #AukeLeistra #deUitvreter #Friesland #Nescio #Titaantjes

Auke – mogelijke motto’s 2 – Lou Reed

‘Een jammerlijk mislukte hechting en alle gedichten van dien.’ Onder die vlag verscheen in oktober de dichtbundel Ander woord voor moeder van Auke Leistra, leverbaar in elke fysieke boekhandel. Hij wilde zijn gedichten niet zonder bijpassend motto wereldkundig maken. Op zoek naar een geschikt citaat kwam hij echter tot de ontdekking dat de potentiële motto’s bij de Vracht Verdriet die zijn bundel bevat allerwegen woekerden als tropenflora. In de zesdelige serie ‘Mogelijke motto’s’ belicht hij een aantal motto’s die hij uiteindelijk moest laten schieten, maar die te mooi waren om onbesproken te blijven.

‘De kindertijd als tijd waarin ‘wordt uitgemaakt of de lange jaren nadien vervuld zullen zijn van vreugde dan wel verbittering’ – zeker, die woorden van Mary MacLane waren een prachtig motto geweest voor mijn dichtbundel Ander woord voor moeder.

Transformer, te koop in elke fysieke boekhandel.

Een ander motto dat lang in de race is geweest komt van Lou Reed, de enige singer-songwriter die het voor elkaar krijgt een minutenlang outro over het voetlicht te brengen waarin hij niet meer dan de woorden ‘Sad song’ herhaalt, zonder dat je denkt: nou, Lou, nou weten we het wel – en onder veel meer ook zanger-schrijver van de woorden:

‘Things always seem to end before they start.’

Deze woorden zijn ontleend aan het nummer ‘Hello It’s Me’, het laatste nummer op het schitterende album Songs for Drella van voormalig Velvet Underground-mannen Lou Reed en John Cale, uit 1990. Drella was hoe de jonge leden van de Velvet Underground in de jaren zestig hun beroemde manager Andy Warhol noemden: een samentrekking van Dracula en Cinderella, aka Assepoester.

Op Songs for Drella zingen Reed en Cage over hun herinneringen aan Andy Warhol, die af en toe ook sprekend wordt opgevoerd (‘You know I hate Lou / I really do’).

In ‘Hello It’s Me’ bezingt Reed zijn spijt dat hij destijds geen betere verstandhouding had met Andy Warhol, en vaak twijfelde aan diens wellicht, achteraf gezien, toch wel goede bedoelingen: ‘I’m sorry if I doubted your good heart, / Things always seem to end before they start.’ De dingen lijken altijd ten einde te lopen voor ze goed en wel begonnen zijn – het is een gevoel dat ik, in verband met de verstandhouding met mijn moeder, maar al te goed herken: voor we de kans kregen een band op te bouwen, was die kans al zo ongeveer verkeken – en wat er aan kans bleef liggen werd in later jaren niet opgepakt.

Een prachtmotto dus, zou je zeggen! Maar ja, er waren meer mogelijke motto’s, en uiteindelijk moet je kiezen…’ (wordt vervolgd)

Auke Leistra (1958) is in zijn vrije tijd eindredacteur van het online magazine ZenLeven van de Noorder Poort. Onder werktijd is hij vooral actief als literair vertaler. Hij wilde van jongs af aan al mediteren, en zat menigmaal verwachtingsvol in de lotushouding, maar door de ruis in zijn hoofd kwam het er de eerste halve eeuw niet van. Nu gaat het hem beter af.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#AnderWoordVoorMoeder #AndyWarhol #AukeMogelijkeMottoS2LouReed #AukeLeistra #JohnCale #LouReed #VelvetUnderground
#AnderWoordVoorMoeder #AndyWarhol #AukeMogelijkeMottoS2LouReed #AukeLeistra #JohnCale #LouReed #VelvetUnderground

Auke – Mogelijke motto’s 1 – Mary MacLane

‘Een jammerlijk mislukte hechting en alle gedichten van dien.’ Onder die vlag verscheen in oktober de dichtbundel Ander woord voor moeder van Auke Leistra, leverbaar in elke fysieke boekhandel. Hij wilde zijn gedichten niet zonder bijpassend motto wereldkundig maken. Op zoek naar een geschikt citaat kwam hij echter tot de ontdekking dat de potentiële motto’s bij de Vracht Verdriet die zijn bundel bevat allerwegen woekerden als tropenflora. In de zesdelige serie ‘Mogelijke motto’s’ belicht hij een aantal motto’s die hij uiteindelijk moest laten schieten, maar die te mooi waren om onbesproken te blijven.

‘Een roman van de op-en-top Ierse schrijver Kevin Barry die ik onlangs heb vertaald, The Heart in Winter, werd voorafgegaan door een motto van ene Mary MacLane: ‘I do not see any beauty in self-restraint’, in mijn vertaling: ‘Ik zie geen enkele schoonheid in zelfbeheersing’. Toen ik het boek van Barry voor het eerst opsloeg had ik nog nooit van Mary MacLane gehoord, maar het bleken typerende woorden voor haar te zijn.

MacLane liep eind negentiende eeuw als meisje rond in het Butte, Montana, waar The Heart in Winter zich ook voor een deel afspeelt. Ze schreef er op haar negentiende The Story of Mary MacLane. En dat boek, dat de vorm had van een dagboek waarin ze zichzelf schaamteloos portretteerde, was een succès de scandale, dat haar in staat stelde aan Butte te ontsnappen, zoals ook de twee geliefden in The Heart in Winter doen – of althans proberen.

Ik heb The Story of Mary MacLane gelijk aangeschaft en gelezen, en ik kan gerust zeggen: ik heb nog nooit zulk origineel, zulk volstrekt eigenzinnig, non-conformistisch, aangrijpend bekenteniswerk gelezen. Marie Bashkirtseff kan er niet aan tippen, en ook Salvador Dalí kan er wat mij betreft niet tegenop, al lees ik beiden nog zo graag. Het scheelde niet veel of ik had aan het boek van MacLane op mijn beurt een motto ontleend voor mijn dichtbundel Ander woord voor moeder, die al bijna klaar was om naar de drukker te gaan – maar toen deed zich een merkwaardig verschijnsel voor: als je koortsachtig naar een motto zoekt dat ruimte biedt aan een Vracht Verdriet, duiken opeens overal mogelijke motto’s op, je kunt werkelijk te kust en te keur!

Het motto dat ik eventueel aan Mary MacLane had willen ontlenen:

‘The time of a child is a thing apart. It is the Planting and Seed-time. It is the Beginning of things. It decides whether there shall be brightness or bitterness in the long after-years.’

Oftewel: ‘De kindertijd staat geheel op zichzelf. Het is de tijd waarin wordt geplant en gezaaid. Het is het begin van alles. In die tijd wordt uitgemaakt of de lange jaren nadien vervuld zullen zijn van vreugde dan wel verbittering.’ Ik zou er blij mee zijn geweest! Maar goed, zoals ik zei, er dienden zich meer mogelijke motto’s aan, en uiteindelijk moet je kiezen. Ik hield het citaat van de nooit volprezen Mary MacLane in mijn achterhoofd…’ (wordt vervolgd)

Auke Leistra (1958) is in zijn vrije tijd eindredacteur van het online magazine ZenLeven van de Noorder Poort. Onder werktijd is hij vooral actief als literair vertaler. Hij wilde van jongs af aan al mediteren, en zat menigmaal verwachtingsvol in de lotushouding, maar door de ruis in zijn hoofd kwam het er de eerste halve eeuw niet van. Nu gaat het hem beter af.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#MogelijkeMottoS_ #AnderWoordVoorMoeder #AukeLeistra #MaryMacLane #TheHeartInWinter #TheStoryOfMaryMacLane #VrachtVerdriet
#MogelijkeMottoS_ #AnderWoordVoorMoeder #AukeLeistra #MaryMacLane #TheHeartInWinter #TheStoryOfMaryMacLane #VrachtVerdriet

Dichter bij Zen – ander woord voor moeder

Onlangs is bij uitgeverij Elikser een dichtbundel verschenen van onze redacteur Auke Leistra: Ander woord voor moeder. We citeren de tekst op de webpagina voor de bundel:

Auke Leistra was de veertig al gepasseerd toen hij erachter kwam dat hij in zijn eerste anderhalve levensjaar lange tijd niet bij zijn moeder had gewoond, omdat ze toen ‘psychisch labiel’ was. Hij werd ondergebracht bij een verre tante, van wie hem nooit meer was verteld dan dat ze ‘hem had leren lopen’.

Het was een late openbaring die zijn verstoorde verhouding met het leven in het algemeen en zijn moeder in het bijzonder in een verhelderend licht zette. Bij dat vaak wat schrille licht schreef hij deze bundel.

De bundel bestaat uit drie afdelingen: Verwijdering, Variaties op een thema, en Toenadering. Uit elke afdeling tonen we een gedicht.

Bij nader inzien

Als kind kon ik ’s avonds in de schemering
geen raam voorbijlopen zonder een blik
in de verlichte huiskamer te werpen
en achter elk gezicht dat ik daar zag
een peilloos verdriet te vermoeden.
Veel later pas zou ik begrijpen
dat elk raam waar ik als kind
een blik in had geworpen
een spiegel was geweest.

Eeuwige sneeuw

De scherven liggen rond zijn voeten
als de glitter rond de poten
van het hert in zo’n glazen bol
die je in souvenirwinkels kunt kopen.

Schudden voor gebruik.

Op mocassins van hertenleder
gaat hij geruisloos door het leven,
altijd beducht voor de sneeuwstorm
die bij het geringste op kan steken.

Herkenning

Mijn moeder weet nog hoe ik heet,
maar het zal niet lang meer duren
of wij zijn vreemden voor elkaar.
Dan is de kring gesloten
en zal alles weer vertrouwd zijn
in zijn hartverscheurendheid.

Bron: Nieuwsbrief november De Noorder Poort (https://www.zenleven.nl) publiceert twee keer per jaar het elektronische tijdschrift ZenLeven. Redactie: Myoko Suigen Sint (hoofdredactie en opmaak), Threes Voskuilen, Sandra Weijman (beeldredactie), Auke Leistra (eindredactie), Frans Willemsen (vormgeving) Lees ook de bespreking van dit boek klik hier

#AnderWoordVoorMoeder #AukeLeistra #dichtbundel #Elikser #NoorderPoort