Αλλά κάποια μέρα όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν εραστές- και κάθε συμφορά θα διαλυθεί μέσα στον παγκόσμιο κραυγασμό. | R.W Emerson

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Άνθρωπος ο Μεταρρυθμιστής» του R.W Emerson

• Ξεκινώντας για τη ζωή, ο νέος άνδρας βρίσκει φραγμένο από τη διαφθορά το δρόμο προς τις επικερδείς απασχολήσεις. Οι τρόποι διεξαγωγής του εμπορίου έχουν γίνει ιδιοτελείς αγγίζουν τα όρια της κλοπής και τείνουν προς τα όρια (αν δεν τα ξεπερνούν) της απάτης.

• Όλοι, βεβαίως, είμαστε ένοχοι γι’ αυτή την κατάσταση’ δεν χρειάζεται παρά να κάνουμε μερικές ερωτήσεις για τον τρόπο της προώθησης των εμπορεύσιμων προϊόντων από τα χωράφια όπου παράγονται μέχρι τα σπίτια μας, για να κατανοήσουμε ότι τρώμε, πίνουμε και φοράμε ψευδορκία και απάτη ενσωματωμένες σ’ εκατοντάδες αγαθά.

• Έτσι όλες οι προικισμένες ψυχές, όταν αισθάνονται ακράτητη τηv ανάγκη των αγώνων για έναν ευγενή σκοπό, καθώς είναι παράλληλα αναγκασμένες απ’ την ίδια τους τη φύση να δρουν με απλότητα βρίσκουν τις μεθόδους του εμπορίου αταίριαστες γι’ αυτές και το εγκαταλείπουν. Αυτές οι περιπτώσεις γίνονται πολυπληθέστερες κάθε χρόνο.

• Ένας άνδρας θα έπρεπε να έχει ένα αγρόκτημα ή ένα μηχανοκίνητο όχημα για τις καλλιέργειές του. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη δουλειά των χεριών μας σαν βάση για τα υψηλότερα επιτεύγματά μας, για τις λεπτές απολαύσεις της ποίησης και της φιλοσοφίας. Πρέπει να έχουμε εξισορρόπηση στον χειροπιαστό κόσμο για όλη τηv ποικιλία των πνευματικών μας λειτουργιών οι οποίες αλλιώς δεν πρόκειται να γεννηθούν.

• Όταν πηγαίνω με το τσαπί στον κήπο μου για ν’ ανοίξω ένα αυλάκι αισθάνομαι τέτοια αγαλλίαση και υγεία, ώστε ανακαλύπτω οτι έκλεβα τον εαυτό μου όλον αυτόν τον καιρό που άφηνα άλλους vα κάνουν ό,τι θα έπρεπε να είχα κάνει με τα ίδια μου τα χέρια.

• Τότε θα ήμουν σίγουρος για τα πόδια μου και τα χέρια μου’ τώρα όμως αισθάνομαι κάποια ντροπή μπροστά στον ξυλοκόπο μου, τον ζευγολάτη και τον μάγειρα μου, γιατί διαθέτουν ένα είδος αυτάρκειας, μπορούν να τα καταφέρουν χωρίς τη βοήθειά μου μέσα στην ημέρα και στον χρόνο, ενώ εγώ εξαρτώμαι απ’ αυτούς και δεν έχω κερδίσει δικαιώματα επάνω στα χέρια και τα πόδια μου χρησιμοποιόντας τα.

• Όμως όταν έρθει η ώρα να παραδώσει στον γιο του όλα τα αγαθά που έχει μαζέψει, χρόνο τον χρόνο, ως ενιαία περιουσία -σπίτι, περιβόλι, οργανωμένη γή, ζώα, γεφύρια, εργαλεία έπιπλα, χαλιά, ρούχα, προμήθειες, βιβλία, χρήματα- αν δεν μπορεί να του δώσει μαζί και την δεξιότητα ή την πείρα με την οποία τα δημιούργησε ή τα συνέλεξε όλα αυτά, ή τη μέθοδο, ή τη θέση που κατέχουν στη δική του ζωή, τότε ο γιος βρίσκεται φορτωμένος με υποχρεώσεις – όχι για να χρησιμοποιήσει αυτά τα πράγματα, αλλά για να τα φροντίσει και να τα προστατεύσει απ’ τους φυσικούς τους εχθρούς. Γι’ αυτόν δεν είναι μέσα, αλλά αφεντικά. Οι εχθροί τους δεν θα μειωθούν: σκουριά, μούχλα, σκουλήκια, βροχή, ήλιος, πλημμύρα, φωτιά όλων των ειδών οι εχθροί εξακολουθούν να του δημιουργούν ενοχλήσεις, και μεταβάλλεται από ιδιοκτήτης σε φύλακα, ή σε κέρβερο, σ’ αυτήν την αποθήκη παλιών και καινούργιων κινητών αγαθών. 

• όποιος μαθαίνει τα μυστικά του μόχθου, όποιος με αληθινή επιτηδειότητα αποσπά από τη φύση το σκήπτρο της, μόνον αυτός είναι ειλικρινής μαθητής, μόνον αυτός μπορεί να γίνει αφέντης.

• Γιατί πρέπει να είναι κάποιος πλούσιος; Γιατί πρέπει, να έχει άλογο, ωραία ρούχα, ακριβά διαμερίσματα, γιατί να συχνάζει σε εστιατόρια και τόπους διασκέδασης; Μόνο γιατί του λείπει η σκέψη. Δώστε στο μυαλό του μια καινούργια εικόνα και αμέσως θα πάει σ’ έναν απομονωμένο κήπο ή σε μια σοφίτα για να την απολαύσει, και θα είναι πλουσιότερος μ’ αυτό το όνειρο παρά με τα εισοδήματα μιας ολόκληρης χώρας. Αλλά πρώτα είμαστε ασυλλόγιστοι και κατόπιν βρίσκουμε ότι είμαστε άφραγκοι. Πρώτα είμαστε φιλήδονοι και κατόπιν θέλουμε να είμαστε πλούσιοι. Δεν τολμούμε να εμπιστευθούμε την ευφυΐα μας για να κάνουμε το σπίτι μας ευχάριστο στον φίλο μας και έτσι αγοράζουμε παγωτά. 

• Μόλις υπάρξει πίστη, μόλις υπάρξει κοινωνία, τα ζαχαρωτά και τα μαξιλάρια θα τα παραχωρήσουμε στους σκλάβους.

• Να τρώω ψημένο καλαμπόκι σήμερα για να μπορώ να έχω ψημένη όρνιθα στο δείπνο της Κυριακής, είναι ευτέλεια· ψημένο καλαμπόκι όμως και σπίτι με ένα δωμάτιο, ώστε να είμαι ελεύθερος και χωρίς ανησυχίες, να είμαι γαλήνιος και δεκτικός σε όσα θα πεί το μυαλό μου, να βρίσκομαι σε επιφυλακή έτοιμος να πάρω δρόμο και για την ταπεινότερη αποστολή γνώσης ή καλής θέλησης, αυτό είναι οικονομία για θεούς και ήρωες.

• Η δύναμη η οποία αποτελεί ταυτόχρονα το ελατήριο και τον ρυθμιστή όλων των προσπαθειών μεταρρύθμισης είναι η πεποίθηση ότι μέσα στον άνθρωπο υπάρχει μια άπειρη αξία η οποία θα εμφανισθεί με το κατάλληλο κάλεσμα, και ότι όλες οι επιμέρους μεταρρυθμίσεις δεν είναι παρά η απομάκρυνση κάποιου εμποδίου.

• Οι Αμερικανοί είναι ολιγόπιστοι. Βασίζονται στην ισχύ του δολαρίου’ είναι κουφοί στο συναίσθημα. Νομίζουν ότι μπορείς να χαμηλώσεις την πνοή του βοριά με την ίδια ευκολία με την οποία μπορείς να ανυψώσεις την κοινωνία· και δεν υπάρχει πιο άπιστη τάξη απ’ τους επιστήμονες και τους διανοούμενους.

• Αλλά κάποια μέρα όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν εραστές- και κάθε συμφορά θα διαλυθεί μέσα στον παγκόσμιο κραυγασμό. 

• Το άνοιγμά τους προς την πνευματικότητα κάνει τους ανθρώπους πρόθυμους για ολοένα μεγαλύτερες θυσίες, πρόθυμους να εγκαταλείψουν τα εξαιρετικά ταλέντα τους, τα αποτελεσματικότερα μέσα και ταλέντα που θα τους εξασφαλίσουν σημερινή επιτυχία, δύναμη και φήμη-να εγκαταλείψουν όλα τα πράγματα προς χάριν της ακόρεστης δίψας τους για θείες επικοινωνίες.

• Το μάτι είναι ο πρώτος κύκλος· το οπτικό πεδίο είναι ο δεύτερος’ και αυτό το αρχετυπικό σχήμα επαναλαμβάνεται σ’ ολόκληρη τη φύση χωρίς τέλος. Είναι το ύψιστο σύμβολο στο κρυπτογράφημα του κόσμου. Ο Αγιος Αυγουστίνος περιέγραψε τη φύση του Θεου ως έναν κύκλο πoυ το κέντρο του βρίσκεται παντού και η περιφέρειά του πουθενά.

• Η ελληνική γλυπτική εξαφανίστηκε, σαν να ήταν από πάγο που έλιωσε’ άφησε εδώ κι εκεί μια μοναχική μορφή, ένα θραύσμα, σαν τις κηλίδες που σχηματίζουν τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, στις κρύες χαράδρες και στις σχισμές των βράχων, τα απομεινάρια του χιονιού. Διότι η ευφυΐα που τη δημιούργησε, τώρα δημιουργεί κάτι άλλο. Τα ελληνικά γράμματα διήρκεσαν λίγο περισσότερο, αλλά ήδη είναι καταδικασμένα στην ίδια τύχη και κατρακυλούν στο μοιραίο χαντάκι που ανοίγεται για καθετί παλιό όταν δημιουργείται μια νέα σκέψη.

• Ο κάθε άνθρωπος στον κόσμο δεν είναι τόσο ένας εργάτης όσο μια ένδειξη αυτού στο οποίο θα μπορούσε να εξελιχθεί. Οι άνθρωποι πορεύονται ως προφητείες του επόμενου αιώνα.

• Το μοναδικό αμάρτημα είναι η ύπαρξη ορίων. Μόλις έρθεις αντιμέτωπος με τα όρια ενός ανθρώπου, έχεις τελειώσει μ’ αυτόν. Έχει ταλέντα; ‘Εχει τόλμη; Έχει γνώσεις; Δεν ωφελεί. Χθες σου φαινόταν αφάνταστα γοητευτικός και ελκυστικός, μια μεγάλη ελπίδα, μια θάλασσα για να κολυμπήσεις μέσα της’ τώρα που ανακάλυψες τις ακτές του βρίσκεις πως είναι μια λιμνούλα και δεν νοιάζεσαι πια εαν δεν τον ξαναδείς ποτέ.

• To πιo γλυκό πράγμα στη φύση είναι η αγάπη· όταν όμως έχω έναv φίλο βασανίζομαι απ’ τις ατέλειές μου. Η αυταρέσκειά μου κατηγορεί τον φίλο μου. Εάν αυτός βρισκόταν αρκετά ψηλά ώστε να νιώθω μειονεκτικά απέναντί του, τότε θα μπορούσα να τον αγαπήσω και να υψωθώ με την αγάπη μου σε νέα ύψη. Η ανάπτυξη ενός ανθρώπου φαίνεται στις διαδοχικες φιλίες του. Για κάθε φίλο που χάνει χάριν της αλήθειας, κερδίζει έναν καλύτερο.

• Οδηγώντας τη σκέψη ένα βήμα παραπίσω οι διιστάμενες απόψεις συμφιλιώνονται, εμφανίζονται ως δύο άκρα της ίδιας αρχής, και δεν μπορούμε ποτέ να πάμε τόσο πίσω ώστε να μην υπάρχει πια δυνατότητα θέασης από κάποιο σημείο ακόμη υψηλότερο.

• Τα γηρατειά δεν πρέπει να εισδύουν στον ανθρώπινο νου. Στη φύση η κάθε στιγμή είναι νέα’ το παρελθόν πάντα εξαφανίζεται και λησμονιέται’ μόνο το μέλλον είναι ιερό. Τίποτε δεν είναι βέβαιο εκτός από τη ζωή, την αλλαγή, το ενεργοποιό πνεύμα. Καμμιά αγάπη δεν μπορεί να δεθεί με όρκο ή με συμβόλαιο για να ασφαλιστεί απέναντι σε μια μεγαλύτερη. Καμμιά αλήθεια δεν είναι τόσο ανυπέρβλητη ώστε να μη μπορεί να γίνει κοινότοπη αύριο, υπό το φως νέων σκέψεων. Οι άνθρωποι θέλουν την ησυχία τους, αλλά μόνον εφ’ όσον βρίσκονται σε αναστάτωση υπάρχει κάποια ελπίδα γι’ αυτούς.

• «Ένας άνδρας δεν εξυψώνεται ποτέ τόσο πολύ όταν δεν γνωρίζει προς τα πού πηγαίνει» είπε ο Όλιβερ Κρόμγουελ.

• Για όμοιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν στη βοήθεια που προσφέρουν τα άγρια πάθη, όπως είναι τα χαρτιά και ο πόλεμος, για να παραγάγουν μια απομίμηση, κατά κάποιον τρόπο, της φλόγας και της γενναιοφροσύνης της καρδιάς.

 

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi