Μα τι σκυλιά που είστε εσείς οι γυναίκες! Δεν έχετε ντροπή πάνω σας’ και να σας κλοτσάνε, εσείς ξανάρχεστε γονατιστές! | Γιάκομπσεν

[photo by GTsik]

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Μογκενς» του Γιάκομπσεν

• Ο εμπορικός σύμβουλος αγαπούσε τη φύση, η φύση ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο, η φύση ήταν ένα από τα ομορφότερα πράγματα της ύπαρξης.

• Ήταν φανερό πως λίγο πριν διάβαζε κάποιο βιβλίο, αυτό μπορούσε να συμπεράνει κανείς από την έκφραση των ματιών τoυ, από τα μαλλιά του και από τα χέρια του που έμοιαζαν εντελώς ακυβέρνητα.

• «Οφείλεις να σέβεσαι λίγο τα θεία, φίλε μου» είπε ο χωρικός, «αλλιώς δεν πρόκειται ποτέ να πας στον ουρανό».

• Μέσα στο σαλόνι είχαν ξυπνήσει όλα τα σχήματα κι όλα τα χρώματα, όλες οι γραμμές και τα περιγράμματα σαν να είχαν ζωντανέψει. Ο,τι ήταν επίπεδο είχε απλωθεί, οι στρογγυλάδες είχαν κυρτώσει, ό,τι λοξό ολίσθαινε, τα γωνιώδη τέμνονταν.

• Πόσο μοιάζουν μεταξύ τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι! Όλοι ξέρουν τα για τα ίδια πράγματα και μιλάνε για τα ίδια πράγματα, όλοι τους χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις και έχουν τις ίδιες απόψεις!

• Ξεκινάνε ουρλιάζοντας, μετά κάτι τους ενοχλεί κι η ένταση ανεβαίνει, μετά ο ένας λέει πάνω στα νεύρα του κάτι που δεν το εννοούσε, μετά λέει ο άλλος το ακριβώς αντίθετο, που ούτε αυτός το εννοούσε, και έτσι ο πρώτος καταλαβαίνει αυτό που δεν εννοούσε ο άλλος και ο άλλος αυτό που δεν εννοούσε ο πρώτος και έτσι το παιχνίδι συνεχίζεται!

• Με ενοχλούν αυτοί οι τύποι. ‘Οταν τους κοιτάζεις, θαρρείς και βλέπεις γραμμένο στο πρόσωπό τους ότι τίποτα σημαντικό δεν πρόκειται να συμβεί σε αυτό τον κόσμο.

• Μα τι σκυλιά που είστε εσείς οι γυναίκες! Δεν έχετε ντροπή πάνω σας’ και να σας κλοτσάνε, εσείς ξανάρχεστε γονατιστές!

• Όλη του η ζωή ήταν θλίψη, άδεια πίσω, μαύρη μπροστά. Αλλά έτσι ήταν η ζωή. Αυτοί που περιφέρονταν τριγύρω ευτυχισμένοι ήταν τυφλοί. Η δυστυχία του είχε διδάξει τον τρόπο να βλέπει.

• Και αν οι άλλοι είχαν δίκιο; Αν ο κόσμος ήταν γεμάτος από χτυποκάρδια και ο ουρανός από έναν γεμάτο αγάπη Θεό; Τότε γιατί εγώ δεν το γνωρίζω, γιατί γνωρίζω κάτι άλλο; Και αυτό που εγώ ξέρω είναι διαφορετικό, τόσο άγριο, σκληρό, αληθινό…

• Άνθος δροσερό
Άνθος δροσερό
Τα όνειρά σου άσε με ν’ ακούσω Μήπως έχουν μέσα τους την ίδια πνοή θαυμαστή
Την ίδια θαυμαστή νεραϊδοπνοή
Με όσα η καρδιά μου θέλει και ποθεί;
Ψιθύρους, παράπονα, αναστεναγμούς
Ετοιμοθάνατα αρώματα και λάμψεις που αργοσβήνουν
Μέσα σε ανθισμένους ύμνους, ήχους τρεμουλιαστούς
Στον πόθο,
Ζω μέσα στον πόθο!

• Πόσο ασήμαντη φαινόταν μέσα σ’ όλο αυτό το αστραφτερό μεγαλείο! Αναστέναξε και κοίταξε πάλι τα πολύχρωμα σύννεφα. Δεν ήταν μια πραγματική σκέψη, ήταν κάτι φευγαλέο κι εφήμερο, κράτησε για μια στιγμή και μετά εξαφανίστηκε, λες και δεν το είχε σκεφτεί με το μυαλό αλλά με τα μάτια.

• Ναι, δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά υπάρχει κάτι στα χρώματα, στην κίνηση στα σχήματα, στη ζωή εκεί μέσα, στους χυμούς των δέντρων και των λουλουδιών, στον ήλιο και τη βροχή που τα μεγαλώνουν, στην άμμο που φυσάει στους λόφους και στις νεροποντές που σχίζουν και ανοίγουν τις πλαγιές… Όμως όχι, πραγματικά δεν μπορεί να το καταλάβει κανείς, αν πρέπει να το εξηγήσω!

• Αν υπάρχει σχήμα και χρώμα και όλες αυτές οι όμορφες, ελαφρές κινήσεις, και πίσω από αυτά κρύβεται ένας περίεργος κόσμος που ζει και ενθουσιάζεται και αναστενάζει και λαχταράει, και όλα αυτά τα εκφράζει με φωνή και τραγούδι, τότε νιώθεις μιαν απέραντη μοναξιά, γιατί δεν μπορείς να πλησιάσεις αυτό τον κόσμο, και η ζωή γίνεται άχαρη και δυσβάσταχτη.

• Και αυτός, με το βίαιο και ταραχώδες παρελθόν του, ήταν άραγε άξιος εμπιστοσύνης; Δεν ήταν καv σίγουρος γι’ αυτό, το παρελθόν είναι παρελθόν, σίγουρα εκείνος είχε αλλάξει και δυσκολευόταν να καταλάβει τον παλιό εαυτό του, αλλά κάνεις δεν μπορεί να ξεφύγει εντελώς από τον ίδιο του τον εαυτό, όλα ήταν ακόμη μέσα του.

• Είχε μια αγάπη καθαρή και ευγενική, χωρίς προστυχιές και γήινο πάθος, ναι, έτσι ήταν’ κι αν δεν ήταν, έτσι έπρεπε να γίνει. Το πάθος τα κατέστρεφε όλα, ήταν τόσο άσχημο, τόσο απάνθρωπο!

• Σαν ένας αδέξιος φαύνος που μιμείται το χορό μιας Νύμφης, το κάλυμμα του κρεβατιού απέδιδε την αιθέρια φιγούρα της – όχι, όχι δεν ήθελε να τη σκέφτεται, δεν ήθελε να τη σκέφτεται έτσι, όχι, όχι, και τώρα όλα επέστρεψαν, δεν μπόρεσε να τα κρατήσει μακριά, έπρεπε να τα διώξει, να τα διώξει.

• Αν ήξερες πόσο πολύ σ’ αγαπώ, αλλά είμαι πολύ δυστυχισμένη… Δεν ξέρω γιατί… Υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ μας…

• Ο Μόγκενς είχε την εντύπωση ότι ο αέρας σηκωνόταν και βυθιζόταν σε ήσυχα κύματα, ακριβώς όπως το στήθος της.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Βαθμολογία:

#book #books #excerpts #σκέψεις #Αξιοσημείωτα #αποσπάσματα #αποφθέγματα #γνωμικά #λόγια #maxims #sayings #writer #writing #YparxeiAgapi