Joe Dispenza’nın burada dikkat çektiği nokta, sadece motivasyonel değil; doğrudan beden-zihin ilişkisine dair bir iddia taşıyor.
Paylaşılan atölye verilerinde, birkaç gün boyunca günde 3 kez 9–10 dakikalık derin şükür ve yükseltilmiş duygu pratiği yapan katılımcılarda IgA düzeyinin ortalama yaklaşık %50 arttığı, kortizolün ise belirgin şekilde düştüğü söyleniyor.
Yani mesele yalnızca “iyi hissetmek” değil; stres sistemi, bağışıklık tepkisi ve iç biyolojik denge arasında gerçek bir ilişki olabileceğine işaret ediliyor.
Bu yüzden şükürü küçümsememek gerekiyor.
Şükür bazen sadece ahlaki bir erdem değil, insanın iç gerilimini azaltan, sinir sistemini sakinleştiren ve bedene de yansıyan derin bir iç hal olabilir.
Dikkat çeken asıl nokta:
Kalp sürekli korku, stres, öfke ve eksiklik duygusuyla yaşarsa beden de bunu taşır. Ama insan içten bir şükür haliyle durabildiğinde, sadece düşüncesi değil, belki fizyolojisi de değişmeye başlar...
Belki de bazı iyileşmeler önce kalpte başlar, sonra bedene yansır.
Rauf Atilla Polat