Film 1: Bird. Britisk drama. Knallbra opning av festivalen. Dette er den seinaste filmen til Andrea Arnold, og det er nok ein fulltreffar frå ho. Filmane hennar er kjent for sosialrealisme og tematiserer ofte oppvekst og fattigdom. Bird er ingen unnatak. Denne gongen ispedd litt magisk realisme. Eg skal sjå American Honey igjen når eg kjem heim. #Kosmorama

Film 2: The Luckiest Man in America. Amerikansk drama om ein håplaus isbilsjåfør som knekker koden til ein TV-konkurranse. Samir Oliveros er tilbake på festivalen etter Bad Lucky Goat (2017) med ei morosam og spennande historie frå røynda. Denne når ikkje heilt same høgda, men eg koste meg lell. #Kosmorama

Film 3: Filmlovers. Fransk semibiografisk, semidokumentarisk drama. Paul Dédalus, regissør Arnaud Desplechin sitt alter ego på lerretet, utforskar filmmediet. Veldig fransk, det vil seie mykje pretensiøst babbel som står i vegen for den sentimentale, poetiske kjerna. Sjølv om eg er i kjernemålgruppa (bachelor i filmvitskap, filmklubbmedlem, filmfestival-gjengar), vart dette ein bom for min del. #Kosmorama

Film 4: One of Those Days When Hemme Dies. Tyrkisk drama frå debutanten Murat Fıratoğlu. Filmen lovar mykje, men klarar aldri heilt å levere. Vi ventar på konflikt medan banalitetane står i kø. Ikkje at det er noko gale med det banale, men eg vart lei av poenglaus vandring gjennom gatene. I tillegg var det stiv dialog. Eg veit ikkje om det var tekstinga eller manuset si skuld, men det var meir enn ein gong at eg rulla med auga. Anslaget med soltørking av tomat var visuelt interessant. #Kosmorama

Film 5: Drowning Dry. Litauisk drama frå filmskaparen Laurynas Bareisa. Det mest interessante med filmen er den ikkje-lineære strukturen. Men det trer ikkje i kraft før eit godt stykke ut i filmen. Hovudpremisset – kva konsekvens ei ulukke har på familiane – fekk difor lite tid til å utfolde seg. Tre bom på rad. Får håpe neste leverer... #Kosmorama

Film 6: Sister Midnight. Britisk/indisk feministisk, svart komedie om eit retningslaust ekteskap. Filmen kjentest til tider òg litt retningslaus ut, men den komiske timinga til hovudrolleinnehavar Radhika Apte, eit fandenivoldsk plott som eg ikkje skal røpe og eit knall lydspor gjer det til ein fornøyeleg film likevel. Den norske fotografen Sverre Sørdal var til stades på visninga. #Kosmorama

Film 7: Paying for it. Kanadisk drama basert på den sjølvbiografiske grafiske romanen til Chester Brown, regissert av ekskjærasten hans. Eg kjenner ikkje til originalmaterialet eller teikneserieskaparen, og var litt skeptisk til historia i starten. Men dette viste seg å vere ei forfriskande, ærleg, humørfylt og fin forteljing om sexkjøp. Den såg eg ikkje kome. #Kosmorama

Film 8: Folktales. Norsk dokumentar om eit skuleår ved Pasvik folkehøgskule. Ei "coming-of-age"-forteljing med hundesleder i det kalde nord. Utfordringane verka overkommelege ut, men det var ein fin film likevel. #Kosmorama

Film 9: Mr. Nobody Against Putin. Dansk/tjekkisk dokumentar om russisk propaganda i skuleverket etter invasjonen av Ukraina. Ein engasjerande og underhaldande forteljar lurer deg til å tru at dette blir morosamt. Men dette er eit skremmande innblikk i propaganda og indoktrineringa i skulen. Dette er skrekkfilm på høglys dag. #Kosmorama

Film 10: Where the Wind Comes From. Tunisisk roadmovie som handlar om ein dagdraumar som ikkje alltid tenkjer på konsekvensane av dei impulsive handlingane sine. Fin og ikkje utan sjarm, men kjentest tidvis litt forhasta. Flott visuelt. #Kosmorama

Film 11: Noise. Sør-koreansk skrekkfilm med ei uhyggeleg stemning som held interessa gjennom heile speletida. Settinga er gjenkjenneleg. Eg skulle ønskje høyrselstapet til hovudpersonen fekk ei endå større rolle i plottet, sjølv om filmen ofte nyttar lyd på ein effektiv måte. #Kosmorama

Film 12: Don't Hang up. Norsk-amerikansk skrekkfilm i "found-footage"/videosamtale-format. Eg trur dette ville blitt ein betre film viss dei hadde droppa Facetime-greia. Det vart berre gimmick-aktig og irriterande. Historia er dessutan uoppfinnsam og klisjefylt, og eg vart sitjande å tenkje på kor usannsynleg god batteritid det var på telefonen til hovudpersonen heller enn plottet. #Kosmorama

Film 13: Bound in Heaven. Kinesisk drama basert på ein roman med same namn. Romantisk kjærleikshistorie, men med lite patos. Flate figurar, lite kjemi, lite romantikk. Forteljinga fungerer nok best på papiret. Men det var lekker kinematografi. #Kosmorama

Film 14: Rains over Babel. Kolombiansk LHBTQ-nytolkning av eposet Den guddommelege komedie av Dante. Dette var ein skikkeleg stilig, skeiv og fargerik high-concept-film. Men det blir til sist mest stil og lite substans, og enkelte partiar blir dørgande keisame. Det var tre i publikum som gjekk under visninga. Leit, for det var som sagt ein stilig film. #Kosmorama

Film 15: The Colors Within. Japansk animasjonsfilm. Søt men skuffande om overgangen til tenåra og oppdaging av eigen seksualitet. Berre at den aldri våga å utforske seksualiteten. Eg trudde dessutan at synestesi skulle vere ein større del av plottet, men det vart mest ein snodig eigenskap heller enn eit plottpoeng. Det heile verka som eit bestillingsverk frå ei kristengruppe frå filmskaparar som veldig gjerne har lyst til å fortelje ei skeiv historie men ikkje kan under dei rammene. #Kosmorama

Film 16: Kill the Jockey. Argentinsk komedie. Eg likte fyrste del. Energisk og full av spissfindig humor. Men etter sjukehuset ramla alt saman og vart traurige greier. Energien forsvann heilt. Buster Keaton-etterlikninga til hovudpersonen hjelpte heller ikkje på. #Kosmorama

Film 17: Peacock. Austerriksk dramakomedie. Morosam og smart satire om einsemd. Dette er Yorgos Lanthimos kryssa med Ruben Östlund, men tankane mine gjekk fyrst og framst til sosialantropologien og Erving Goffman. #Kosmorama