Jona LenderingOnbeschoftheid (2)
Hier kan ik dus ook slecht tegen. Dat ze jou hun administratie laten doen.
Kijk, het zit dus zo. Ik heb nogal wat reizen kunnen maken en heb een redelijk groot fotoarchief. Veel ervan is te zien op Livius.org en mensen die beeldmateriaal nodig hebben, kunnen het gratis krijgen. Niet iedereen heeft immers kunnen reizen in pakweg Irak, Libië of Pakistan. Niet iedereen heeft die foto’s.
Meestal krijg ik een vriendelijk bedankje. Maar helaas niet altijd. Laatst had ik een academische vlerk die vroeg of ik ook de vakliteratuur maar even wilde meesturen,. Alsof ik degene was met toegang achter de betaalmuren.
En wat je dus ook hebt, en zelfs heel vaak: dat mensen je vragen of je een formulier voor ze wil invullen, of je wil aangeven af te zien van betaling en of je dat formulier dan terug wil faxen. Mijn ergernis is: ze krijgen iets cadeau, ze hebben al een mail waarin expliciet “free of charge” staat en dan bestaan ze het nog om degene die het ze cadeau deed op te schepen met administratief werk.
Waarvoor ik dus ook nog de deur uit moet, naar de repro, waar het dichtstbijzijnde faxapparaat staat.
Voor mij is dit frustrerend genoeg om mijn ergernis van me af te schrijven. Iemand anders zou een stressbal kapot knijpen of een dreun geven tegen een boksbal. Ik blog.
Het probleem zit echter dieper dan mijn wat al te beproefde vermogen tot gelatenheid. Het echte probleem is de vanzelfsprekendheid waarmee academici de procedures van hun instelling volgen en vinden dat anderen zich daaraan moeten aanpassen.We hebben nu universiteiten waar de medewerkers meer geïnteresseerd zijn in het juist invullen van formulieren dan in het juist omgaan met de mensen met wie ze werken. Of de mensen voor wie ze werken. U weet wel: de burger, die almaar geen toegang krijgt tot achter de betaalmuren.
Ik heb een sterk vermoeden dat academici worden geselecteerd op hun bereidheid de formulieren juist in te vullen. Niemand in een sollicitatiecommissie zit immers te wachten op een medewerker die bij het afdelingsoverleg de vraag stelt of de eigen procedures wel correct zijn. Zo’n collega, die maar voor gedoe zorgt, stel je niet aan. En dus krijgen instellingen tekort aan medewerkers die verder kijken dan hun neus lang is. Van de universiteiten en uitgeverijen weet ik zeker dat dit mechanisme bestaat; over musea aarzel ik. Maar ik zie het somber in voor instellingen waar men formulieren belangrijker vindt dan mensen.
Goed. Dat moest ik even kwijt. Ik ga zo eens naar de repro wandelen om een fax te versturen.
(Ik had de elfde verjaardag van mijn blog anders willen vieren.)
