Lo cant de l'aucèl de lutz dins lo cèl d'estiu
Aquel clar de luna que desborda, a travèrs la ribièira, dins la calçada de nòstra valada, dins la nèga e l'aubeta, a l'escorsa de son aiga sota lo coissinet de las nívols, se plora lo còl dels aucèls de la nuèch. Mas, quand lo solelh s'avena, qu'enfin lo blau, lo vert, lo roge se mesclan, lo cèl s'espandís, se baissa, se plia sus la tèrra e dins aquel blau se levam los aucèls de lutz.
La primièra nèu se pausa coma una pluma sul teit. Un silènci blanc s'estira. Non, pas solament sus lo teit, coma una pluma, mas sus tot lo cèl, coma una aurassa.
Lo solelh, que i a gaire, fai lusir la nèu, e lo mirgal de las teulhas se quilha de blancassa.
Nòstra montanha, de subte, se recuècha dins la nèu, e los rocs s'escampan coma de pòsts de fusta dins un landin de plumais.
Nòstra aiga, que dintra del cèl, s'espessís e s'estrifa sus la pèira.
La ribièira, que redola, es una color d'aur espessit. Nòstra aiga es en color de fuèlhas que s'escampan, s'amontairon dins de flumes de ròsas, de verd escarlat, de brun de sau. Vira en badas, en gorgolas e dins un murmule que farga lo riu, coma dins un sòm. D'un costat, las aubres, al mièg, totas amorradas, son pintradas d'aquela color de lach de vaca dins la nuèch.
L'aigatge, a la fin, s'endormís. Se pausa, coma s'engana.
L’aiga de la font s’escampava, esclaire d’argent dins lo gorg de las pèiras de gres. D’un blau-grisa, rescontrava l’ascla de la tèrra, e se perdia a ras de la ròca, onte lo solelh la fasiá virar de blanca lum. Una aura de frescor la tirava en escarlata, coma dins un uelh de menina.
Las aigas d’estiu s’esclargisson mai, e los rais de lutz dançan suls grums que s’esclaten de tant que se fregan. Es un bruch de lenga, de flaire.
Lo vent d’autan que fai parlar las pèiras dels causses
Quand lo vent d’autan monta de mar, un murmur s’espandís dins los causses. S’escapa de las ondas e dels rais de solelh que la mar a amansit. Lo vent d’autan vèn d’ont que siá, mas es totjorn la mar. E, coma la mar, es un grand tèmps, un remenadís de clare o de bruma, de fòrça e de silènci.
S’escampa dins los bofes desbrenats de la calanca ont lo granit s’espèra a l’ora que l’aiga i passe.
Lo mirgal de la luna dins un gorg del Tarn
Se quita la caminada, un jorn d'estiu, e s'escota lo silènci. S'escota la marèa que, d'una votz espessa, badalha dins la rocalhada, de còps que s'aplatussa contra los ròcs, de còps que se'n vai, mai qu'es pas de mar, es lo Tarn. Al mièg del gorg, un gorg de pèira dura, l'aiga d'un blau escur s'amaga, se reflai. E de cada part, dins l'escur, dos mirgals de luna se quitan.
Lo gost d’una cerièra culhida sus l’aubre a miègjorn
Quand lo solelh trempa los aubres, e que lo rocàs lusís, doçament, de son anma de pèira, i a pas mai res que la cerièira. De sus la tèrra roja, una pèira sarrada de fuòc, lo nectar del plen cremant s’esclamba.
Lo plen, es un sang de fusta, una aiga de solelh que s'estofa dins la flor. Pèira espessa, la cerièira, coma una de las autras, se ten amb sas raices entravadas de pèiras.
Lo bruch de l’enclutge
Lo clar de l'alba, que s'escampa de nòstra farga, es pas qu'un bruch que ressona.
Non pas un bruch de parpèla, ni de vent, ni mai de sèrp que se desrevelha, mas un bruch de tèrra.
La tèrra que s'agrupa, que se desdosca, que s'espandís coma de pèiras calosas après un grand rebolh, que s'espessís dins l'aire.
Escrivi pas res encara. Pòde pas escriure res per aquò. M'es pas possible de tradusir mon terrenc lo de Sant Guilhèm del Desèrt en letras que tot monde pòsca comprene. E totjorn ai la sensacion d'escapar a çò qu'ai de mai prèp.
Pòde pas fugir de la fòrça, que sabi pas escriure sens la fugir. La fòrça de la tèrra de Daza ont naissèri, de la tèrra de Nimes ont me faguèron escrivan.
La caca dora s'espandís de tant qu'es calda, e lo vent, es pas qu'una fugida, se i engulha dins son escorsa. La solelhada a vèrd escantit, sèmbla que s'es facha pesuga, e lo blat, es pas que de pèiras sus una plana, tremòla coma un fum.
N'i a que se sarran a la ribièira, ont los gavians, es qu'un solelh, se mira. La nèbla, que s'èra amodada al ras del sòl, s'es levada en serpant de blanc, e demòra a solelhar l'aubeta, en dessús de la barralha.
Lo Poèta