Lo PoètaLo farratge amolonat
Dins lo carri de l'estiu, lo farratge amolonat s'espandís coma una escarlatida sèmbla. Sus de rocalhadas de fèr, lo solelh s'es adejà enrajat, e d'aquel solelh qu'esclara, tot lo verd del fustic e del boissonal se dora. Lo fustic, que son verd verdós vèn un verd escarlatinat; las boissonals, d'una verdosa d'escarlat; de verd pur, las fuèlhas d'aubres que sus son òrle de fust es pintrat un roge.
L’òrt de dimenge se lèva d’a costat de la tèrra. Es un endrech que vèn a l’adrech de l’auba, e que se clina dins lo solelh de la fin de junh, coma un braç.
Foguèt la primièira tèrra que vesiáu. Lo solelh del matin la fasiá roja e lo blau de sa flor de la sason se fasiá roge. I aviá de tèrra fresca, d’aubres d’òs, e de raices que quilavan coma de veires d’auçada.
Ara la tèrra es dura e seca. Las aubres an fach pas que s’estrifar.
Lo vent que sibla dins las canas de la ribièira...
Una aiga de solelh, ont l'esclaire venonós se met en bofes,
e dins aquel bofes un sarrabastal de fusts que badalhan.
De canas grisas, enroïnadas dins lo mormol de l'aiga,
com'una sèrp que se brandusseja davant lo fuòc.
Aital s'esquilhèron, aital se regomilhan,
aital totjorn se brandussan,
e totjorn l'èsser del vent...
L'òrt de dimenge s'enlusís de l'ora. L'aura fresca del matin es embauma de l'espés, que i prèn a la frescor una escorreguda de sucre, de mel e de fruch. D'una auçada, lo solelh de mai es barrat per las teulas de granits del mas, e son lum redòla, s'estorra, s'estremolís, s'esparnha dins l'aire, coma de mirgalas de rubin e de topaz.
Las tomatas, a la pèl roja de l'amor, son agolopadas dins lors verdas trencadas.
Lo portal èra un còr desgarrat. Fèrre, benlèu, o sèmbla. Alara, una fèrra rovilhada de la pèl, de l'escur e de la fèl. Una fèrra que l'ivèrn e las grisas avián butada, coma dins una estatura d'òme, a travèrs las artèrias.
Al pus bas, s'espandissiá un bronze vièlh, a costat d'una cròta que semblava una pèl de fauca. Aquí, al mièg, dos estables de fèrre s'estrementissián, resquilhats e calats de lusors.
L’auba calava sus la tèrra lusènta de las rocadas. Un solelh gris-verd, que vèn tanbèn, s’aplatussava entre los montanhas. Un vent de prima, a la fin, mormolhava dins los ressèrvas.
Lo semenador, vestit d’una sotana de camba larga e de cambajòus, s’avançava dins lo rèc que teniá drech. Lo blat èra tot just sortit de sa latzuda, de tant que la tèrra n’èra ancora freja. La lusor del solelh i fasiá chifrar de verdas lors esclatas.
L’òrt de dimenge, dins lo solelh de la fin d’estiu, es pas solament un endrech de frucha. Es un bofe de vida. Dins un potz de fusta lo vent s’encamina, levant las flors de la sauma en una dança espessuda. De son solelh amagat, las pèiras de la paret lusisson de brancas d’aur. La frescor que monta, de còpas, del gorg, marca l’òme que i passa.
Las tomatas, dins sas enrambadas, son de bècs de rubin, de roge escarlatinat.
La pòrta de la bibliotèca s'agrovèt. Una clau, dins lo trin d'un canton, donèt un cliquetar que se perdèt al silènci espés de l'escalier e de l'espés de las estòfas. Una polvera grisa, d'un jaune sàvia, s'alevèt de la boita ont demorava aquel libre. Se sarrèt, sus la taula de pèira, dins un fum que semblava la saba d'una tèrra desèrta.
L'ainat de la cauna, en son torn, s'espetèt. Dins la lusor de la fenèstra, veguèri la pèl de las paginas.
Lo cant de l'aucèl de lutz dins lo cèl d'estiu
L'aucel de lutz, lo mirgal, se quilha dins l'espandida blau, e sa lutz es una lusor que baissa, qu'esclara de sa claror la prigonda, la vèrd, la solelhosa tèrra. Aquò's pas solament de lutz, aquò's una musica, una color que se baissa.
Un cercle de solelh, coma se l'ai vist, de còps, davant un ròc rogesc, de còps davant un aubrum que vira al verd, de còps dins l'aire del rocassenc.
La campana bèlga, que tusta l'ora de l'àngelus,
es una bèla de fèrre que, lo matin, frelha l'aiga del riu
que se raja, lusent, sus la pèira calçada.
Son vam, que se quilha, se plomba de lutz e de lusor
coma la prada tota embaumada de lusor
e s'escampa de son esclaire fons a travers los aubres vesins
ont lo mirgal tremolava, en sa fresca e en sa nèbla.
Cada dent s'escantís, esparpalhant sa crida
per los travèrses, los vinhauds, la barta del bòsc..