150 jaar telefonie.
Wat een ongekende vooruitgang voor de gehele #mensheid.

#decartoonvanmarc #telefoon #mobile

𝗝𝘂𝗹𝗶𝗮 𝗥𝗼𝗯𝗲𝗿𝘁𝘀: 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘃𝗲𝗿𝗹𝗶𝗲𝘀𝘁 𝗸𝘂𝗻𝘀𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗰𝗼𝗺𝗺𝘂𝗻𝗶𝗰𝗲𝗿𝗲𝗻

Julia Roberts vindt dat we als mensheid "de kunst van het communiceren" aan het verliezen zijn, zo meldt BBC News. Met haar nieuwe film After The Hunt, die in première ging op het filmfestival van Venetië, hoopt de 57-jarige actrice dat mensen het gesprek aangaan over seksueel misbruik.

https://www.rtl.nl/boulevard/artikel/5525792/julia-roberts-mensheid-verliest-kunst-van-communiceren

#JuliaRoberts #mensheid #communiceren

De #rotzooi die mensen achterlaten is werkelijk het uitwerpsel van de #mensheid en de dood voor dieren. In dit geval ging het nog net goed.

#Zeehond bevrijd van lang stuk touw om nek https://nos.nl/r/668549

De #mensheid is geloof ik de laatste tijd heel effectief geworden in het vermoorden van mensen. Dat is echt ‘levenswerk’ van die mensheid. Of het nou hier is of in #Gaza, #Oekraïne of elders we blinken hier gewoon in uit…

Zeker 22 doden bij #luchtaanval op #klooster in #Myanmar https://nos.nl/l/2574772

Van slachtoffer dader worden. Wat ben je dan een portie zwaktebot. Dan heb je nog heel wat te leren. En te herstellen.

#Israel en overal elders. #Mensheid.

Leven in Thailand – Meten is zweten

Vanuit ons bed hebben we een mooi uitzicht naar het oosten. Zo’n beetje van oktober tot februari zien we de zon dan boven de bergen opkomen. De rest van het jaar zien we die zelf niet, maar wel de verkleurende lucht, als de zon net buiten ons blikveld opkomt. Het is een idyllisch plaatje: de aan het terras grenzende vijver, waar regelmatig duiven, myna’s en soms zelfs een ijsvogel bij zit. Dan onze tuin, met  achteraan de bodhiboom en de weelderig bloeiende bougainville. Daarachter het weiland van de buurboer, waar de kalfjes om hun moeders en om elkaar heen dartelen. En in de verte dan de bergen, met de lucht vol kleurschakeringen erboven.

Alhoewel…

Momenteel liggen we onder een dikke deken. En dan bedoel ik niet nu in bed aan de koffie. Nee, heel Noord Thailand ligt onder een dikke deken van smog. Het is een jaarlijks terugkerend verschijnsel in de droge, hete maanden, dat in hevigheid nog wel flink kan verschillen. Langzaamaan vervagen de bergen, tot ze niet meer te zien zijn. De lucht krijgt een vieze blauwgrijze kleur. En tot ruim na zijn opkomst kleurt de zon nog rood, en kan je er probleemloos recht inkijken. Zelfs een foto recht in de zon maken kan, zonder de sensor van de camera te vernachelen.

Hoewel het momenteel stukken beter is dan vorig jaar rond deze tijd, bereikt de air quality index regelmatig waarden die ver boven wat als veilig wordt beschouwd liggen. Als het weer zo ver is, trekken we ons terug in ons huisje, waar we een luchtzuiveraar aanzetten die het fijnstof en andere schadelijke deeltjes uit de lucht filtert. Goed beschouwd een bizarre oplossing, want het energieverbruik van dat apparaat draagt, weliswaar op een andere plaats, weer bij aan de smogvorming. Maar ja, moeten we dan ongezonde lucht inademen?

Vorig jaar deden we dat nog wat minder consequent dan nu en bleven we vaker buiten bezig. Zelf hebben we daar tot nu toe geen klachten van die aantoonbaar aan de smog te wijten zijn, maar opvallend is wel dat 2 van onze honden longontsteking hebben gehad. De nu 14-jarige Tibbe heeft dat maar net overleeft, maar dartelt nu weer vrolijk rond.

Uiteindelijk ontkomen we er niet aan om iedere dag een paar uur buiten door te brengen. Het is de droge, hete tijd, en veel beplanting in de tuin heeft zo’n beetje om de dag water nodig om de periode tot de regentijd begint te overleven. Dat kan volgende maand zijn, maar ook best nog twee maanden duren. Of misschien wel langer, want dat het klimaat onvoorspelbaar is geworden, is hier niet anders dan in de rest van de wereld. Meestal zet ik al heel vroeg, zo tussen 5 en half 6, de eerste sproeiers aan. Na anderhalf uur is “mijn” deel van de tuin dan klaar en gaat Mieke verder met “haar” stuk.

En dan is er natuurlijk de veestapel die verzorgd moet worden. Die bestaat niet alleen uit de honden, kippen en vogels, maar ook uit dieren die ons dagelijks komen opzoeken voor een lekker hapje. Onze favoriet is Jumper. Jumper is een drongo, een kraai-achtige vogel die fabelachtig goed kan manoeuvreren in de lucht en een bijzonder arsenaal aan trucjes heeft om aan eten te komen. Zo kunnen drongo’s bijvoorbeeld alarmroepen van andere soorten imiteren. Daarmee maken ze vogels die aan het eten zijn aan het schrikken, zodat die opvliegen, waarna de drongo het maaltje kan oppeuzelen. Als je meer over drongo’s wilt lezen: https://en.wikipedia.org/wiki/Drongo.

Jumper werd door een vriendin van ons gevonden met een gebroken vleugel. Die vriendin stond op het punt weer terug te gaan naar haar huis in de VS, en vroeg ze of wij voor de vogel wilden zorgen. Omdat het er niet naar uitzag dat Jumper ooit weer zou kunnen vliegen, hebben we voor hem een stukje aan de volière gebouwd. Inmiddels weet hij zich aardig te redden, en staat de deur van zijn volièredeel altijd open. Zo virtuoos als zijn soortgenoten vliegt hij niet, maar hij weet ondanks zijn afhangende vleugel toch redelijk zijn weg in de lucht te vinden. En iedere ochtend en avond leidt die weg naar waar Mieke zich bevindt. Met wat krassende geluiden laat hij weten dat hij er is en als Mieke met wat verse krekels of wormen aankomt, pakt hij die met graagte van haar aan. Dan scharrelt hij nog wat rond in zijn deel van de volière, waarna hij weer uitvliegt. We hopen dat er op een dag een soortgenoot voorbij komt, die zich niet af laat stoten door de gehandicapte vleugel, en met Jumper wil nestelen. En dan hopelijk wel op een plek in onze tuin.

Ook heel fraai zijn de garden lizards. De mannetjes kunnen van het ene op het andere moment een knalblauwe kop en borst krijgen en zijn dan spectaculair om te zien.

Ze zijn op zich best schuw, maar wat ze onmogelijk kunnen weerstaan zijn (meel)wormen. Eerst kijken ze van een afstandje hoe Mieke ze in een bakje doet, om ze vervolgens op te eten zodra ze weg is. Na een paar dagen komen ze er al bijzitten als het bakje wordt gevuld, en uiteindelijk zitten ze gewoon op Mieke’s hand te eten.

Zoals in Orwell’s Animal Farm, zijn bij ons alle dieren gelijk, maar sommige wel wat meer gelijk dan andere. Want zoals we de honden, kippen, vogels en lizards voeren, voeren we ook de meelwormen en de (tegenwoordig zelfs zelfgekweekte) krekels. Maar die laatste twee eindigen uiteindelijk ook weer als voer. Het is ongelijk verdeeld in de natuur, maar dat hebben we niet zelf zo bedacht.

Als de buitenklusjes gedaan zijn, trekken we ons weer terug in ons huisje. De honden maken handig gebruik van het feit dat ze tot de categorie “meer gelijk” behoren en staan al klaar voor de deur, om ook naar binnen te mogen, want het is daar ook altijd een stuk koeler en er liggen lekkere kussens. Zo af en toe kijken we even naar de smogwaarden, want uiteindelijk zetten we toch het liefste alle ramen weer open. Met name ’s nachts wordt het wat benauwder binnen, hoewel het zelfs zonder ventilator nog prima te doen is. Maar als we dan in de vroege ochtend naar buiten lopen, voelt het aan alsof we in de frisse lucht komen. Het voelt volkomen tegennatuurlijk dat de lucht in het afgesloten huisje gezonder is dan de buitenlucht. Dat weten we pas sinds we een smogmeter hebben. Daarvóór volgden we gewoon ons gevoel. Meten is zweten. Die onnatuurlijke situatie is onze schuld als mensheid, en dus ook mede onze eigen schuld. De natuur om ons heen kan er niks aan doen. Die heeft eigenlijk meer recht op de luchtzuiveraar.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#mensheid #meten #OrwellSAnimalFarm #regentijd #schuld #smogmeter #zonopkomst #zweten

Ik schrik me hier echt kapot van:

https://www.nu.nl/klimaat/6349046/trumps-aanval-op-de-wetenschap-is-er-ook-een-op-de-europese-kennis.html#nujij

#wetenschap #voortbestaan #mensheid

Vrijdag Zindag – Fluisterhoop

De mensensoort heeft een imposante ontwikkeling doorgemaakt. Van jagen en verzamelen, via de landbouwrevolutie, de industriële en digitale revoluties, zijn mensen geworden tot wat ze nu zijn. Religies, filosofieën en ideologieën hebben plannen aangedragen voor het goede leven, en gedragspatronen geformuleerd voor geordende samenlevingen. Culturen zijn zich beschavingen gaan noemen. Vooral de laatste eeuwen is er economisch, politiek en wetenschappelijk veel gebeurd.

Optimaal?

Zijn we nu af? Hebben we onze optimale vorm bereikt? Hoeven we alleen nog hier en daar een kleinigheidje bij te stellen? Kunnen we onszelf een schouderklopje geven: ‘prima gedaan, mens!’? Gaan we de Verenigde Naties opheffen wegens gebrek aan agenda?

Helaas

De werkelijkheid loochent zo’n verguld plaatje. Zet alleen al op een rijtje wat Trump binnen drie weken heeft aangericht. Dan overvalt je een gevoel van onvoorspelbaarheid en dreigende chaos. Op het wereldtoneel is de vorige opvoering onderbroken en nu krioelen toneelknechten door elkaar, zonder te weten wat het volgende stuk zal zijn. Zeker geen blijspel.

Moreel tekort

De mens mag zichzelf een brevet hebben toegekend wegens opvallend technisch inzicht, maar het morele diploma kan nog lang niet worden uitgereikt. De VN-verklaring over mensenrechten bestaat al driekwart eeuw en is net zo lang overtreden. Er is weinig besef van de kernwaarden die het goede leven zouden moeten onderbouwen. Nihilisme is genormaliseerd.

De les uit twee wereldoorlogen is niet getrokken. Nieuwe oorlogen en genocides domineerden het nieuws. Oorlog is geaccepteerd als normaal middel om conflicten te beslechten. Tussen de mens die de vijand doodde met pijl en boog en de mens die dat doet met drones zit geen snippertje morele vooruitgang. Voor velen telt het leven van één abortusbaby of euthanasie-dode zwaarder dan dat van duizend gesneuvelde soldaten. Medici komen met levensverlengende methodes, politici hanteren levensverkortende strategieën. Tegenstrijdigheden ontgaan iedereen.

Kort zicht

De briljante mens blijkt een knoeier zonder overzicht te zijn. Kortzichtigheid nekt elke visie op de langere termijn. De overduidelijke klimaatcrisis wordt glashard ontkend. Politici lopen van lantaarnpaal naar lantaarnpaal, zonder het eind van de straat te zien. Lijstaanvoerders versmallen partijprogramma’s tot oneliners en veroordelen zo hun kiezers tot onmondigheid. Omdat radicaal-rechtse politici ‘wij’ tegen ‘zij’ opzetten, en poseren als redders, veranderen open democratieën sluipenderwijs in nationalistische autocratieën. Leugens vermommen zich als feiten. Het proza van uitsluitende noodwetten en decreten vervangt de poëzie van de menselijkheid.

Fluisterhoop

Hier en daar fluisteren mensen
hoop in elkaars oren.
Ze kijken elkaar in de ogen
en weten,
zonder woorden,
‘het kan anders’.

Hun dagdromen
verdrijven nachtmerries.
Het nieuws van de dag
herkennen ze als
een eeuwenoude opgave.
De straat
van de schone voleinding
lopen ze helemaal uit.

Hun enige oorlog
voeren ze
tegen de oorlog.
Hun enige wapen
is mededogen.
Hun enige strijd
is tegen
tegenstrijdigheid.

Hun medemenselijkheid
versiert de mensheid.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#briljanteMens #hoop #knoeier #mensheid
#briljanteMens #hoop #knoeier #mensheid