W tym tygodniu było słabo, ale wjechał #piątek i wraz z nim doskonałe premiery. A w czwartek wjechał zespół, po którym nie spodziewałem się, że mnie rozbuja. Ale po kolei.

1. Angine de Poitrine - oglądam sobie spokojnie Maćka z Nebula Studio i to z jego materiału dowiedziałem się o tym nietuzinkowym zespole. Instrumentalny, przebierający się, alternatywny w pełnej krasie, z mikrotonalnymi gitarami - tego nie rozumiem i pewnie nie zrozumiem, ale zwrócę uwagę na coś innego. Normalnie takich udziwnień nie lubię, ale... TO BUJA. I to jak - włączcie sobie np. "Fabienk" czy "Sherpa" i powiedzcie, że się chociaż minimalnie nie ruszacie na krześle. Kanadyjczycy pod tą całą maskaradą grają tak naprawdę eksperymentalny rock, rock matematyczny i naprawdę jestem ciekawy, co dalej ten projekt przyniesie.

2. Primus - przy okazji omawiania powyższego zespołu, Maciek wspomniał też o tej kapeli, której nie znałem, a która odpowiada m.in. za utwór do South Parku. Tutaj mamy rock z dużą domieszką funku i nawet minimalnie heavy metalu. Przez większość utworów nic specjalnie i nudne, ale jak wejdzie groove, to też człowiek się pobuja. I ze względu na te momenty wspominam o tej kapeli.

3. Hamulec, album "Na Śmierć" - piątek zaczął się świetnie, bo od premiery tego albumu. Zespół Hamulec istnieje na naszej scenie od paru lat i stopniowo zdobywa coraz większą popularność swoim thrashowo/punkowym brzmieniem. I tutaj jest jeszcze bardziej brudno, bez rezygnacji z metalu, energicznie, dynamicznie. Gdy to włączyłem - UAAA! Szczególnie pierwsza połowa płyty. Warto i to bardzo, bo to może być kapela, która wejdzie do pierwszego szeregu ostrego grania w Polsce.

(1/2)

#muzyka #Metal #MetalPany #BlackMetal #rock @muzykametalowa

Włączyłem zaledwie dwa pierwsze kawałki świeżutkiego albumu zespołu #Hamulec i już wiem, że to jest miazga. Rewelacyjnie się chłopaki rozwijają.

#rock #muzyka #metal #MetalPany

Dzisiaj wyjątkowo wcześnie, ale potem mogę mieć tzw. "niedoczas", więc wolę już teraz. Bo mam co nieco uzbieranych polecajek muzycznych.

1. Joanne Shaw Taylor - ...ale zaczniemy je bardzo nietypowo. Przyznam szczerze, że nie tylko nie słyszałem o tej artystce, ale też myślałem, że to country. A to blues rock, w którym są i solówki, i bywa nostalgicznie, i bywa szybko. To nie jest tak, że jestem fanem, ale przyznam, że od czasu do czasu lubię sobie posłuchać bluesa, a Taylor gra i śpiewa go bardzo dobrze.

2. Black Birch - nauczka dla mnie, że nie zawsze słuchanie na głośnikach (z powodu wygody) jest dobre. Gdy ta szwedzka grupa BM leciała z głośników, to była "meh". Nagle zyskali wiatru w żagle na słuchawkach, gdzie po prostu przyjemnie to chodziło, gdyż już zaczynała się agresja. Tutaj jest ponura wściekłość. Szkoda tylko, że czasem jednak starają się być spokojniejsi, bo to akurat średnio wychodzi.

3. Firtan, album "Niedergang" - niełatwa muzyka, ale dobrze się tego słucha w tle, gdy robi się jakieś zadanie. Dość natchnione darcie mordy, szybka muzyka, ale ma się tutaj takie poczucie napięcia, że nie wiadomo, co zaraz się stanie. I to wszystko bez żadnych muzycznych eksperymentów. Niemiecki pogański black metal, ale nie w klimatach bardziej folkowych (są skrzypce, ale raczej smutne i podniosłe), tylko takich wiejskich, a dokładniej z tych wsi, gdzie na środku jest pal do palenia niewiernych i dezerterów.

4. Heathen Heretic - ale niespodzianka. To taki black ze Szwajcarii (mniej nazwałbym to deathem, ale też są takie momenty), melodyjny, ale też podniosły, taki "zwiewny", z dużym udziałem akustycznej gitary i lekkiego kobiecego śpiewu. Tylko że potem ta pani zaczyna się drzeć przy akompaniamencie blastów i zaczyna się robić dobrze na serduszku, bo powstaje ściana dźwięku, jest to agresywne, mocne i sprawia radochę. Mam wrażenie, że to przełączanie się pomiędzy lekkością a agresją jest trochę na siłę i takie szablonowe, ale i tak warto sprawdzić.

(1/3)

@muzykametalowa #muzyka #Metal #MetalPany #BlackMetal

Copiątkowe (jak się okazuje) rekomendacje muzyczne.

1. Wiegedood - co ciekawe, ten zespół podpowiedział mi Google Gemini, gdy z ciekawości zapytałem go o polecajki na podstawie moich wskazań. Wiegedood to belgijski black metal nieco w stylu Gaerei, ale zdecydowanie mniej ostry, bardziej melancholijny i z długimi momentami uspokojenia. Moim zdaniem za długimi, ale ma to swój charakter, jest hipnotyczne, a gdy już wejdą blasty, to jest mocno. Nie dla każdego i dla mnie też być może nie, ale sprawdzić na pewno warto.

2. Daidalos, album "Dante" - jest to niemiecki black metal, ale symfoniczny i - co wydawało mi się, że słyszałem - lekko podjeżdżający nawet pod deathcore. Ta symfoniczność jest bardzo słyszalna i muzyka jest wręcz epicka, nasiąknięta blastami, growlem i to wszystko robi fajne wrażenie. Nie ma tutaj długich utworów, jest raczej więcej krótkich kawałków. Nie wiem, czy słuchałbym tego więcej, ale zespół (a raczej jednoosobowy projekt) tą płytą zwrócił na siebie moją uwagę.

3. Lomsk, album "Act II - Of Iron and Blood" - chciałoby się powiedzieć "szwedzka odpowiedź na Mgłę". To kolejny zamaskowany, tajemniczy zespół grający melodyjny BM. I być może dlatego mi się to tak podoba, ale nie zmienia to faktu, że to znakomite, wkręcające granie. Wiadomo, że są melodie, ale tu jest wszystko, co się lubi w Mgle, tylko podlane lekko "bitewnym", epickim (nie aż tak) i nawet nieco greckim sosem. Do tego bardzo wyraźny, groźny growl. Tego nie da się przesuwać, bo jest tak dobre. Oczywiście, o ile ktoś lubi takie granie. Jeśli lubicie Mgłę - to chyba ten najmocniej zafascynowany nim kuzyn.

(1/2)

@muzykametalowa #muzyka #Metal #MetalPany #BlackMetal

Lubię ten moment, gdy ni stąd, ni zowąd, dowiaduję się o nieznanym sobie zespole, który właśnie wydał album i ten krążek rozwala mnie na kawałki. Albo inaczej - siedzę przy nim i płynę słuchając.

Tym razem zespół Lomsk i album "Act II - Of Iron and Blood".

@muzykametalowa #muzyka #Metal #MetalPany #BlackMetal

Po tygodniu przerwy myślałem, że będę miał dla Was więcej materiału muzycznego do rekomendacji, ale niestety - raz, że nie miałem za dużo czasu, a dwa, że nie trafiłem na "mięso". Ale i tak coś znalazłem.

1. Lovebites, album "Outstanding Power" - przesłuchałem ten album w tygodniu premiery i nie podszedł mi. Ale potem uświadomiłem sobie, że pewnych utworów nadal słucham z przyjemnością, a moje pierwsze negatywne wrażenie było raczej spowodowane wysokimi oczekiwaniami od tego świetnego japońskiego powermetalowego zespołu. A tu jest po prostu więcej rocka, mocy i szybkości niż wcześniej - jest dobrze, po prostu nie ma jednego hitu, który będzie siedział w głowie (najbliżej był "Wheels on Fire").

2. Dratna - bardzo źle nagrany black metal z Wielkiej Brytanii, z jakiejś pieczary, kiczowatymi klawiszami w tle, kompletnie niezrozumiałym skrzekiem o irlandzkiej mitologii. Podoba mi się. Ma w sobie coś magicznego i takiego "fantasy" (w końcu jest o mitologii), nie ma to typowej, brutalnej dla metalu mocy, ale świetnie siedziało w tle podczas nawalania w Clash Royale.

3. Lightlorn, album "The Ebb and Flow of Galactic Tides" - już kiedyś pisałem o tym zespole ze Szwecji, który prezentuje atmosferyczne, post-blackowe granie. Długie, nudne, wwiercające się, ale dające miłe uczucie. Bo to taki black metal, który jest radośniejszy niż większość na rynku i faktycznie czuć w nim galaktykę, ale w tym pozytywnym, odkrywczym, radosnym znaczeniu, a nie zimnej pustki i emanacji chaosu. Lubię takie granie i ta płyta nie zawiodła.

Wyróżnienia:

- Elektryczne Gitary, album "Stare jak nowe" - czyli kompilacja na 25-lecie. Lubię po prostu, mam sentyment i z tego powodu słuchało mi się tej kompilacji bardzo dobrze.

- Bliss of Flesh - porządny black z Francji, z lekką nutą deatha, bo niektóre patenty pasują właśnie do tego gatunku (uprzedzając pytanie - nie, nie umiem tego opisać słowami). Wokal trochę natchniony i mi nie pasuje, ale muzycznie jest dobrze.

@muzykametalowa #metal #MetalPany #muzyka