W tym tygodniu zacząłem słuchać playlisty thrashowej, chcąc poznać nowych dla mnie wykonawców i trochę się tego nazbierało, ale też przyznam, że zmęczyło. Nie dokończyłem, ale już wyłapałem coś do polecenia, a także nie zapomniałem o innych, bardziej odpowiadających mi nurtach.

1. Speedslut - nietypowa sytuacja, bo zespół na razie wydał trzy utwory. To duński speed metal istniejący od 2023 roku i grający mocno, szybko, bezkompromisowo. Wyróżnia się na tle innych thrashów/speedów właśnie tą dzikością i do tego odpowiednio nagraną. Tu nie chodzi o wokal (tradycyjne, choć nieco "w tle" thrashowe krzyczenie), co o trafiający w punkt dźwięk perskusji, praktycznie brak hamulców i, zgodne z nazwą, speedowe gitary. Zespół w tym roku ma wydać swój pierwszy LP.

2. Super Satan, szczególnie album "Menetekel" - niemiecki black metal w niezłym tempie, z kobiecymi wokalami, ale to "Menetekel" jest taką klasyczną BM-ową płytą, która brzmi dość dobrze, szczególnie jeśli jest się po wysłuchaniu masy thrashu i po prostu potrzebna była blackowa odtrutka. Tylko ta nazwa jest... po prostu głupia moim zdaniem.

3. Chain Wolf - amerykański thrash/crossover. Mocne, szybkie, wściekłe, krótkie utwory, wyładowane energią po brzegi. To taki thrash z mocnym punkowym sznytem i niezrozumiałym wokalem. Czas mija jak z bicza strzelił przy takiej muzyce.

4. Transilvania, album "Magia Posthuma" - black metal z Austrii, podpisany na MA jako black/thrash, ale to chyba tylko ze względu na krótkie solówki, bo w większości jest to właśnie "czarna" odmiana. Gdy spojrzycie na skład na MA, to tam się jakieś cuda działy pomiędzy zespołami Transilvania, Old Skull i Triumphant, ale już w to nie wnikałem. A muzyka? Klasyczny, lekko melodyjny BM (za to z angażującymi riffami), dobrze wyprodukowany, grający jak większość zespołów, ale robiący to dobrze. Jest moc, ale nie ma pierdzielnięcia, co wcale nie jest wadą - dźwięk nie jest mocno podbity, aby np. perkusja waliła po uszach.

(1/2)

@muzykametalowa #muzyka #Metal #MetalPany #BlackMetal #ThrashMetal

W tym tygodniu było słabo, ale wjechał #piątek i wraz z nim doskonałe premiery. A w czwartek wjechał zespół, po którym nie spodziewałem się, że mnie rozbuja. Ale po kolei.

1. Angine de Poitrine - oglądam sobie spokojnie Maćka z Nebula Studio i to z jego materiału dowiedziałem się o tym nietuzinkowym zespole. Instrumentalny, przebierający się, alternatywny w pełnej krasie, z mikrotonalnymi gitarami - tego nie rozumiem i pewnie nie zrozumiem, ale zwrócę uwagę na coś innego. Normalnie takich udziwnień nie lubię, ale... TO BUJA. I to jak - włączcie sobie np. "Fabienk" czy "Sherpa" i powiedzcie, że się chociaż minimalnie nie ruszacie na krześle. Kanadyjczycy pod tą całą maskaradą grają tak naprawdę eksperymentalny rock, rock matematyczny i naprawdę jestem ciekawy, co dalej ten projekt przyniesie.

2. Primus - przy okazji omawiania powyższego zespołu, Maciek wspomniał też o tej kapeli, której nie znałem, a która odpowiada m.in. za utwór do South Parku. Tutaj mamy rock z dużą domieszką funku i nawet minimalnie heavy metalu. Przez większość utworów nic specjalnie i nudne, ale jak wejdzie groove, to też człowiek się pobuja. I ze względu na te momenty wspominam o tej kapeli.

3. Hamulec, album "Na Śmierć" - piątek zaczął się świetnie, bo od premiery tego albumu. Zespół Hamulec istnieje na naszej scenie od paru lat i stopniowo zdobywa coraz większą popularność swoim thrashowo/punkowym brzmieniem. I tutaj jest jeszcze bardziej brudno, bez rezygnacji z metalu, energicznie, dynamicznie. Gdy to włączyłem - UAAA! Szczególnie pierwsza połowa płyty. Warto i to bardzo, bo to może być kapela, która wejdzie do pierwszego szeregu ostrego grania w Polsce.

(1/2)

#muzyka #Metal #MetalPany #BlackMetal #rock @muzykametalowa

Włączyłem zaledwie dwa pierwsze kawałki świeżutkiego albumu zespołu #Hamulec i już wiem, że to jest miazga. Rewelacyjnie się chłopaki rozwijają.

#rock #muzyka #metal #MetalPany

Dzisiaj wyjątkowo wcześnie, ale potem mogę mieć tzw. "niedoczas", więc wolę już teraz. Bo mam co nieco uzbieranych polecajek muzycznych.

1. Joanne Shaw Taylor - ...ale zaczniemy je bardzo nietypowo. Przyznam szczerze, że nie tylko nie słyszałem o tej artystce, ale też myślałem, że to country. A to blues rock, w którym są i solówki, i bywa nostalgicznie, i bywa szybko. To nie jest tak, że jestem fanem, ale przyznam, że od czasu do czasu lubię sobie posłuchać bluesa, a Taylor gra i śpiewa go bardzo dobrze.

2. Black Birch - nauczka dla mnie, że nie zawsze słuchanie na głośnikach (z powodu wygody) jest dobre. Gdy ta szwedzka grupa BM leciała z głośników, to była "meh". Nagle zyskali wiatru w żagle na słuchawkach, gdzie po prostu przyjemnie to chodziło, gdyż już zaczynała się agresja. Tutaj jest ponura wściekłość. Szkoda tylko, że czasem jednak starają się być spokojniejsi, bo to akurat średnio wychodzi.

3. Firtan, album "Niedergang" - niełatwa muzyka, ale dobrze się tego słucha w tle, gdy robi się jakieś zadanie. Dość natchnione darcie mordy, szybka muzyka, ale ma się tutaj takie poczucie napięcia, że nie wiadomo, co zaraz się stanie. I to wszystko bez żadnych muzycznych eksperymentów. Niemiecki pogański black metal, ale nie w klimatach bardziej folkowych (są skrzypce, ale raczej smutne i podniosłe), tylko takich wiejskich, a dokładniej z tych wsi, gdzie na środku jest pal do palenia niewiernych i dezerterów.

4. Heathen Heretic - ale niespodzianka. To taki black ze Szwajcarii (mniej nazwałbym to deathem, ale też są takie momenty), melodyjny, ale też podniosły, taki "zwiewny", z dużym udziałem akustycznej gitary i lekkiego kobiecego śpiewu. Tylko że potem ta pani zaczyna się drzeć przy akompaniamencie blastów i zaczyna się robić dobrze na serduszku, bo powstaje ściana dźwięku, jest to agresywne, mocne i sprawia radochę. Mam wrażenie, że to przełączanie się pomiędzy lekkością a agresją jest trochę na siłę i takie szablonowe, ale i tak warto sprawdzić.

(1/3)

@muzykametalowa #muzyka #Metal #MetalPany #BlackMetal

Copiątkowe (jak się okazuje) rekomendacje muzyczne.

1. Wiegedood - co ciekawe, ten zespół podpowiedział mi Google Gemini, gdy z ciekawości zapytałem go o polecajki na podstawie moich wskazań. Wiegedood to belgijski black metal nieco w stylu Gaerei, ale zdecydowanie mniej ostry, bardziej melancholijny i z długimi momentami uspokojenia. Moim zdaniem za długimi, ale ma to swój charakter, jest hipnotyczne, a gdy już wejdą blasty, to jest mocno. Nie dla każdego i dla mnie też być może nie, ale sprawdzić na pewno warto.

2. Daidalos, album "Dante" - jest to niemiecki black metal, ale symfoniczny i - co wydawało mi się, że słyszałem - lekko podjeżdżający nawet pod deathcore. Ta symfoniczność jest bardzo słyszalna i muzyka jest wręcz epicka, nasiąknięta blastami, growlem i to wszystko robi fajne wrażenie. Nie ma tutaj długich utworów, jest raczej więcej krótkich kawałków. Nie wiem, czy słuchałbym tego więcej, ale zespół (a raczej jednoosobowy projekt) tą płytą zwrócił na siebie moją uwagę.

3. Lomsk, album "Act II - Of Iron and Blood" - chciałoby się powiedzieć "szwedzka odpowiedź na Mgłę". To kolejny zamaskowany, tajemniczy zespół grający melodyjny BM. I być może dlatego mi się to tak podoba, ale nie zmienia to faktu, że to znakomite, wkręcające granie. Wiadomo, że są melodie, ale tu jest wszystko, co się lubi w Mgle, tylko podlane lekko "bitewnym", epickim (nie aż tak) i nawet nieco greckim sosem. Do tego bardzo wyraźny, groźny growl. Tego nie da się przesuwać, bo jest tak dobre. Oczywiście, o ile ktoś lubi takie granie. Jeśli lubicie Mgłę - to chyba ten najmocniej zafascynowany nim kuzyn.

(1/2)

@muzykametalowa #muzyka #Metal #MetalPany #BlackMetal