Jona LenderingDe ceders van de Libanon
De ceders die Buckingham zag (maar dan twee eeuwen later)Op weg naar India bezocht de reislustige Britse journalist James Buckingham (1786-1855) Libanon. Ik blogde al over hem. Later publiceerde hij Travels among the Arab Tribes Inhabiting the Countries East of Syria and Palestine (1825), waaruit de volgende beschrijving van de ceders komt. De bovenstaande foto toont het door Buckingham genoemde “kleine bosje”. Ik heb er zelf eens rechtsomkeert moeten maken naar Bcharre.
***
Bcharre verlatend, klommen we een uur over lichte sneeuw tot we bij de Arz el-Libenein kwamen, of de ceders van de Libanon. De bomen vormen een klein bosje op zichzelf, alsof ze zo zijn geplant, en staan in een holte, omgeven door rotsachtige uitsteeksels, aan de voet van de berg die de hoogste top van de Libanon is. Er zijn, denk ik, op dit moment ongeveer 200 ceders, allemaal fris en groen.
Als je ze nadert, lijken ze op een bosje sparren, maar als je dichterbij komt, blijken ze over het algemeen veel groter te zijn, hoewel het gebladerte er nog steeds op lijkt. Er zijn er ongeveer twintig die erg groot zijn, en onder hen zijn er verschillende met een diameter van tien tot twaalf voet aan de stam, met takken van een overeenkomstige grootte, die zich elk als grote bomen naar buiten uitstrekken vanaf de stam en die een flink stuk grond overschaduwen.
Na de ceders werd onze beklimming extreem steil, zo steil dat je zou kunnen zeggen dat we naar de top van de berg klommen. We ontmoetten een groep die aan het afdalen was. Die adviseerde ons terug te keren naar Bcharre om daar te overnachten, en het de volgende ochtend vroeg nog eens te proberen, zodat we de hele dag konden benutten.
Omdat we al zo ver waren gevorderd, besloten we toch door te gaan en onze volharding werd bekroond met succes. De sneeuw was van een onbekende diepte, want hoewel onze paarden regelmatig tot hun buik in de sneeuw zaten en vaak zó verzonken waren dat het ons moeite kostte ze eruit te krijgen, zagen we nooit de aarde. Dit vermoeiende werk, dat we vaak herhaalden en waarbij we zelf de hele weg te voet moesten afleggen, putte ons behoorlijk uit. Door de combinatie van de aanhoudende schittering van de sneeuw, de ijle lucht, de hoogte en de vermoeidheid was ik zo duizelig als een dronkaard. Ik vond het moeilijk in een rechte lijn te lopen.
Het kostte ons zowat vier uur om van de ceders naar de top te komen, waar we ons uitstrekten in de sneeuw en bijna een uur bleven liggen om op adem te komen en te rusten. Vanaf de top was het uitzicht, zoals je je wel kunt voorstellen, weids en prachtig. In het westen hadden we uitzicht over de hellingen van de Libanon tot aan de kustvlakte, met daarachter een grenzeloze zee, waarvan we de horizon niet konden bepalen omdat die was bedekt door een dik wolkendek.
***
PS
U hebt begrepen dat ik deze dagen extra blog over Libanon omdat het land, dat al rijk is aan problemen, er een oorlog bij krijgt. Mijn blogjes zullen de situatie daar niet verbeteren, maar u kunt dat wel. Als u wat kunt missen, doneer dan voor de zorg van de vluchtelingen: dit is een project van iemand die ik persoonlijk ken en vertrouw.
