Hackfest 2024: REVOYEZ LES VIDÉOS DES CONFÉRENCIERS

Profitez du temps gris ce weekend pour regarder les vidéos de la 16e édition - 16-bit - du Hackfest, disponible à l'écoute sur notre chaîne YouTube! (Re-)voyez les présentations de nos conférencier.ère.s dans le confort de votre maison.

Disponible ICI: https://www.youtube.com/@hackfestca

-----

Hackfest 2024: REWATCH THE VIDEOS OF THE CONFERENCE

Enjoy viewing our talks from the 16th edition - 16-bit - of the Hackfest 2024 conference, available to watch on our YouTube channel! See (again) the presentations of our speakers from the comfort of your home.

Available HERE: https://www.youtube.com/@hackfestca

#hackfest #hackfest2024 #hf24 #infosec #cybersecurite #cybersecurity #canada #quebec #conference #securityindustry

Hackfest 2024: VIDEOS DES CONFÉRENCIERS MAINTENANT DISPONIBLE

Les vidéos enregistrés lors de la 16e édition du Hackfest sont maintenant disponible à l'écoute sur notre chaîne YouTube! (Re-)voyez les présentations de nos conférencier.ère.s dans le confort de votre maison.

Disponible ICI: https://www.youtube.com/@hackfestca

-----

Hackfest 2024: VIDEOS OF THE TALKS NOW AVAILABLE

The videos recorded during the 16th edition of the Hackfest conference are now available to watch on our YouTube channel! See (again) the presentations of our speakers from the comfort of your home.

Available HERE: https://www.youtube.com/@hackfestca

#hackfest #hackfest2024 #hf24 #infosec #cybersecurite #cybersecurity #canada #quebec #conference #securityindustry

STREAM: ARTHUR VEROCAI & METROPOLE ORKEST, ft. Paula Santoro, Rogê and Ricardo Verocai 

5-8 december, Digitaal Theater 

Tijdens het afgelopen Holland Festival presenteerde de 79-jarige Braziliaanse muzieklegende Arthur Verocai een memorabel concert in een afgeladen Concertgebouw. Samen met het Metropole Orkest en gastartiesten bracht hij de muziek van zijn iconische debuutalbum uit 1972 ten gehore: een mix van bossanova, samba, jazz, psychedelica en funk. Begin deze eeuw […]

#Amsterdam #bvrazilië #hf24

https://cultureelpersbureau.nl/2024/12/stream-arthur-verocai-metropole-orkest-ft-paula-santoro-roge-and-ricardo-verocai/

Trajal Harrells The Romeo is de relaxte voorstelling die je nu nodig hebt @Holland Festival. 

“Ik heb geen nummer gehoord dat ik niet kende.” De mevrouw was bij de witte wijn na afloop van The Romeo van Trajal Harrell best chagrijnig. Ik zou eraan kunnen toevoegen dat ik geen beweging had gezien die ik niet zelf had kunnen maken. En toch was ik daar niet chagrijnig van. Integendeel: zelden ben ik zo gelukkig en relaxed uit een dansvoorstelling gekomen als na The Romeo in dit Holland Festival. 

Satie, Verdi, Pink Floyd, Simply Red: voor The Romeo put Trajal Harrell, de in de VS geboren, maar in Zwitserland werkende choreograaf, uit overbekend repertoire. Zo bekend, zelfs, dat geen choreograaf die zichzelf serieus neemt ze op de soundtrack van zijn voorstelling zou zetten. Maar Harrell doet het. Sterker nog, hij laat zijn dansers daarop al voguend bewegen met gebaren die zo voor de hand liggen dat het cliché op cliché wordt. En precies daardoor wordt het overweldigend mooi. 

Verslavend

Harrell zweeft met zijn dansers ver boven de definities van kunst uit. De vrolijke flow van de voorstelling, waaraan een twaalftal dansers van allerlei postuur en pluimage meedoet, is verslavend en aanstekelijk. Deze mensen van vlees, bloed en verleden verkleden zich steeds, showen trots hun outfits, dansen in een kring maar met de gezichten naar de zaal: ze vertellen enorme verhalen maar hebben daar geen woorden voor nodig. 

Het verhaal is dat van de mensheid die, zo blijkt, kon dansen voordat ze kon praten, laat staan tekenen of schrijven. Die boodschap krijg je zo vanzelfsprekend mee, dat je je regelmatig afvraagt hoe dat kan, zo zonder praten. Het zit hem in de vloeiende bewegingen, de klassieke houdingen, die je herkent van Griekse vazen en Egyptische hieroglyphen, die zo gewoon uit de mensen voortkomen dat oertijd, oudheid en toekomst met elkaar vervloeien. Dit zijn wij, mensen.  

Het lijkt na deze vijf kwartier heerlijke flow evident dat bewegen onze eerste, en misschien wel enige effectieve taal is. Vanaf dat we konden lopen. Dat maakt Harrell met zijn dansers voelbaar door naar het einde toe die beweging langzaam te beperken, de kleur naar zwart te laten verschuiven en de stilte over het podium af te roepen. 

We kunnen allemaal dansen, en dat is altijd beter dan rennen of vechten. Er zit een Romeo in iedereen. 

https://youtu.be/YYBOhWhWYVs

#hf24 #recensie

https://wp.me/p3yKke-oBp

Hoor wat Maaike Muis meemaakte bij een man die zand verplaatst op het Holland Festival

Een van de minder bekende en dus verborgen juweeltjes van dit Holland Festival is te vinden in het Transformatorhuis van de Amsterdamse Westergasfabriek. In die ruimte is een enkele kunstenaar elke dag 6 uur lang bezig om 40 ton zand van de ene naar de andere berg te scheppen. Dat klinkt raar, maar wie erbij is, maakt iets heel bijzonders mee. 

Maaike Muis, speciale verslaggever van Cultuurpers voor dit Holland Festival, ging erheen en zat er een paar uur bij. Ze heeft zich niet verveeld, integendeel zelfs. Ze wil nog vaker gaan kijken. Luister in dit fragment van de podcast waarom: “ik ga als een soort verwerking, hommage aan het leven haast. Misschien toch een manier om de absurditeit van het leven te vatten. Door zes uur per dag veertig ton zand verplaatsen. En hij doet dat ook met een hele mooie soundtrack. Soms lijkt het alsof de deuren van de kerker sluiten en tegelijkertijd zijn er soms songs van een band uit Montreal, Dear Criminals, die heel prachtig en ontroerend zijn. En ik dacht, oké, hij gaat van links naar rechts scheppen en dat is al bijzonder, maar hij doet er veel meer mee. Er zijn heel veel manieren waarop je zand kunt verplaatsen. En het gaat niet alleen om dat zand, maar ook over de taakjes, de dingen, de sleur die we allemaal als mensen herkennen.”

https://youtu.be/sEJ8kT7S14Y?si=V6Io161OF3_-TloT&t=1353

#Amsterdam #hf24 #transformatorhuis

https://wp.me/p3yKke-oBd

Carmen-bewerking door Wu Tsang laat zien hoe je respect en actualiteit combineert

De bekendste moord op een vrouw om wat zij is, is waarschijnlijk die op de fictieve Carmen, een vrijgevochten jonge Spaanse met bindingsangst. Operacomponist Georges Bizet vereeuwigde dit personage uit een Frans verhaal van Prosper de Merimée en maakte daarmee de crime passionel tot een gangbaar begrip voor wat niets anders is dan femicide. Die gewoonte van mannen om vrouwen te vermoorden die hen niet gehoorzamen, heeft namelijk niets met passie te maken. Hoe mooi die opera van Bizet ook is. 

Maar hoe vertel je dat? Drie Carmens, waarvan één trans, een ander zombie, de derde vol en Zwart en goddelijk zingend, twee Don José’s, waarbij de een een waanzinnig zanger in het donker is, en de ander in het volle licht duidelijk playbackt. En dan nog een verhaallijn over een archeologe anno 2024 die haar onderzoek naar een vrouwelijke held in de Spaanse Burgeroorlog gedwarsboomd ziet door leidinggevenden die liever vooruit willen kijken dan stilstaan bij het verleden: zo doen ze dat in Zwitserland.

Gesplitste personages

Welkom bij de Carmen die zondagavond 23 juni eenmalig in Amsterdam te zien was dankzij het Holland Festival en de Hartwig Art Foundation. Deze in Zürich geproduceerde versie door het internationale gezelschap Moved by Motion van  de Amerikaanse maakster Wu Tsang doet alles goed wat bij extreme actualiseringen weleens fout gaat. Ik doel dan op de vaak respectloze omgang met het origineel, dat dan wat stiefmoederlijk behandeld wordt als noodzakelijk kwaad bij de actuele boodschap die de maker er vandaag op wil leggen. 

Niets daarvan bij Wu Tsang. De gesplitste personages, waar je in het deel voor de pauze best wel wat vragen over hebt, dienen om de eeuwigheidswaarde van de kwestie van vrouwenmoord duidelijk te maken. De overduidelijk playbackende Don José is een bewuste verdubbeling van de beeldschone heldentenor op de achtergrond, om duidelijk  te maken dat die Don José niet één, maar vele mannen is. 

Katia Ledoux: fenomeen

En dan heb je de Franse Katia Ledoux nog als zingende Carmen. Wat een fenomenale zangeres, wat een stem, wat een expressie voegt zij toe aan de rol van de Flamencista, zoals ze in deze versie wordt genoemd. Zij laat heel Carré op zijn grondvesten trillen, wanneer ze zingt over de vrijheid die ze zoekt tegenover de benepen bezitsdrang van de mannen om haar heen. 

Ze doet dat op Bizets muziek die virtuoos wordt uitgevoerd door een niet al te groot ensemble, achterop het toneel van Carré, dat voor de gelegenheid helemaal over de eerste veertien rijen van het circustheater was gelegd. Qua zichtlijnen zal dat niet voor iedereen die dicht bij de toneelopening zat een onverdeeld genoegen zijn geweest. In de openingsscènes doet de actuele verhaallijn iets met powerpoints en projectieschermen dat voor de mensen vooraan onzichtbaar was. Na de pauze waren daar dan ook wat lege plekken overgebleven.

De rest van de zaal bleef de volle drie uur geboeid, en kreeg tegen elven die grandioze, betekenisvolle finale die alleen internationale toppers, zoals dit ensemble, voor elkaar kunnen krijgen. 

#Amsterdam #carré #hf24 #recensie

https://wp.me/p3yKke-oAX

Stervende drummer zegt alles in Dans la Mesure de l’Impossible van Tiago Rodrigues in het Holland Festival

Live muziek in het theater, ik verlang daar steeds meer naar. Voorstellingen waarin acteurs, al dan niet met zendermicrofoons versterkt, begeleid worden door een geluidsband, boeien altijd maar half. Je kijkt al snel naar een soort live uitgevoerde film. Maar dan zonder het comfort van een bioscoop en de technische mogelijkheden van de camera.. 

Zondag 9 juni zat er in ITA, de vroegere Stadsschouwburg van de hoofdstad, een live drummer op het toneel en klonken de stemmen van de vier acteurs op het toneel opvallend natuurlijk. Het was een essentiële meerwaarde aan de voorstelling ‘Dans la Mesure de l’Impossible’, die in alles veel weg had van een indringende televisiedocumentaire. Zo bleef het theater en kwam het dichtbij. Het bood ook alle gelegenheid om je allerlei dingen af te vragen over nut en noodzaak van zulke kunstwerken.

Artsen zonder grenzen

Tiago Rodrigues is een fascinerend theatermaker. Actualiteit en eerlijkheid staan bij hem hoog in het vaandel. Zo wist hij zelfs een met sterren overladen Tsjechov urgentie mee te geven, ook al dwong zijn hoofdrolspeelster isabelle Huppert af dat hij de Russische schrijver letterlijk intact zou laten. 

Met Dans la Mesure de l’Impossible onderneemt Rodrigues een poging om de gruwelijke realiteit van oorlog en verwoesting tot ons door te laten dringen. In 2022, nog voor de Russen hun verwoesting van Oekraïne begonnen, en lang voordat we niet meer ver hoefden te klikken om ons al doomscrollend te laten overweldigen door de menselijke ramp in Gaza, interviewde Rodrigues samen met zijn acteurs een dertigtal hulpverleners van het Rode Kruis en Artsen zonder Grenzen. 

Licht en speels

De vier acteurs verzamelden de geanonimiseerde interviews en ontdeden die van rechtstreekse verwijzingen naar plekken als Ruanda of Aleppo. Tegen een achtergrond van tentdoek, die eerst een berglandschap lijkt, maar tijdens de voorstelling door het manipuleren van katrollen verandert in een grote tent krijgen we de gecondenseerde verhalen te horen. 

Het begint licht en speels, zoals de mensen die in hun dagelijkse praktijk gruwelen meemaken vaker doen wanneer ze in de gewone wereld rondlopen. Over hoeveel seks en drank er rondgaat in die organisaties, bijvoorbeeld.

De andere wereld, die noemt Rodrigues ‘Het Onmogelijke’. Dat is de wereld waar je als idealistische jongere heengaat om goed te doen, te helpen en te redden. Dat is de wereld waar je één zak bloed hebt en moet kiezen welk van drie kinderen je gaat laten leven. Het is ook een wereld waar strijdende partijen je vijf minuten stilte gunnen om een 12-jarige jongen te redden.

Twee werelden

De hulpverleners, wier verhalen de acteurs overbrengen, leven in twee werelden. In de ‘onmogelijke’ wereld redden en redderen ze op dezelfde adrenaline die de strijdende partijen in gevecht houdt, in de ‘mogelijke’ wereld thuis ontdekken ze hoe onmogelijk het is iets van je ervaringen te delen. Zodra het moeilijk wordt, draaien je gesprekspartners weg en gaat het over de nieuwe badkamer.

Voor zover er al een boodschap is, is dat een boodschap van totale zinloosheid. Mensen redden in oorlogsgebied doe je, zo vertelt een van de acteurs, tegen beter weten in. Wat overblijft is een overweldigend gevoel van machteloosheid.

En die machteloosheid wordt zichtbaar in die drummer, die twee uur lang zorgde voor een hartenklop van in de verte ontploffende bommen, en aan het eind alleen overblijft. Zijn trommels maken nog steeds het geluid van oorlog, zijn spel is één grote poging die waanzin te stoppen. In die onmogelijkheid delft hij uiteindelijk uitgeput het onderspit.

Na afloop klappen we. In de foyer gaat het gesprek over de laatste perikelen rond de subsidieverlening aan de kunst. 

#Amsterdam #hf24 #recensie

https://wp.me/p3yKke-ozs

Muziek met ballen voor Beatrix op Holland Festival

Jazz-Rock, het bestaat nog. In al die jaren dat ik in het theater zat, boeken las of naar David Bowie of Rufus Wainwright luisterde, was ik het een beetje vergeten. Muziek van echte mannen, Heavy Metal voor mensen die ervoor hebben doorgeleerd, Gothic maar dan met meerdere conservatoriumdiploma’s op zak. Subtiel hakwerk waarbij de drummer met de linkerhand een 17/23ste maat slaat, terwijl de rechterhand een eenvoudige 19/16 slaat, en de bassist er met een hoekige 15/8ste overheen walst. Dat leidt meestal tot ingewikkeld headbangen. 

Ik zat zaterdag 8 juni een kleine twee uur met een glimlach van oor tot oor op rij zes van het Amsterdamse Muziekgebouw. Festivalbezoekers naast en voor mij waren vooral boos, de rijen achterin  juichten uitgelaten. Vanaf de eerste rij van het balkon zag Prinses Beatrix (dit keer zonder alle koninklijke poespas) dat het goed was. Tot en met de razend ingewikkelde, stampende toegift. 

Viooltje

Tigran Hamasyan is een begenadigd musicus en componist die na een leven in de VS terugkeerde naar zijn roots in Armenië. Het programma ‘The Bird of a Thousand Voices’ is zijn viering van dat oeroude thuisland. Het verhaal dat van een queeste die een jonge man moet ondernemen om het land te redden, de tragiek die van een jonge maagd die oud wordt, sterft en in een viooltje verandert door het vergeefs wachten op de terugkeer van haar geliefde. 

Je verwacht geen stampende jazz-rock bij een Holland Festival-concert waar de inmiddels hoogbejaarde prinses ook acte de présence geeft. Toen het dus begon met een opkomst bij kaarslicht van een in witte voiles gestoken zangeres, stond ik op de stand ‘hemels zweven bij ijle klanken’. Dan zouden die twee uur best lang gaan duren. Knikkebollen in plaats van headbangen. 

Met al die ijle zang begon het ook, ondersteund door twee batterijen keyboards en sequencers op het toneel. Dat er ook een enorm drumstel stond, viel nog niet zo op. 

Veel snaren

Tot de bassist opkwam met een zessnarige Fender. Basgitaren van gewone bassisten hebben vier snaren. Mensen die ontwikkeld willen doen plakken er soms een vijfde bij. Zes snaren is voor serieuze mannen met heel veel noten op hun zang. Het is de opgevoerde Harley Davidson onder de basgitaren.

Het Armeense sprookje kreeg door de vier mannen met hun monnikenlook de allure van een extra gepimpte Lord of the Rings. De loepzuivere zang van zangeres Areni Agbabian voorzag het geheel van de nodige hemelse boventonen, terwijl het toneelbeeld gaandeweg de twee uur letterlijk vleugels kreeg. 

Het was allemaal best veel. Veel geluid, en vooral heel veel noten, maar dat hoort een beetje bij de jazz-rock. Het verhaal, dat Areni Agabian dankzij een autocue gedeeltelijk voorlas, werd al bijna even ingewikkeld als de ritmes in de muziek. Toch bleef het boeien, deze echtemannenmuziek met gouden ballen. 

En Beatrix genoot ervan. Vooral dat laatste had ik niet verwacht. 

#hf24 #jazzRock #Muziekgebouw #recensie

https://wp.me/p3yKke-ozk