من پی گمشده‌ام آمده‌ام، ارغوانم را می‌خواهم..

#سایه

"بی‌ آنکه تو را ببینم
در تو رها می‌شوم
و در کف دریا چشم می‌گشایم
رودم
و به غرق شدن در تو معتادم"

شمس لنگردوی به کجاها رسیده بود در دوست داشتن که اینجوری کلمات و با دقت کنار هم چید.

زنده‌یاد نجمه زارع یه جایی می‌گه:
"حال مرا نپرس که هنجار ها مرا
مجبور می‌کنند بگویم که بهترم"

و دَردا از این هنجارها که کُشتمان اسماعیل . . .

دیر آمدی
عصای موسی
نیل را خشک کرد

یغما فشخامی

کافکا تو یکی از نامه‌هاش به فلیسه می‌نویسه:
زمان‌هایی پیش می‌آید عزیزدلم که متقاعد می‌شوم برای هیچ‌گونه ارتباط انسانی مناسب نیستم.

و چقدر خوب می‌گه.

اونجا که هوشنگ گلشیری می‌گه:

"‏کلوخه‌ ی غم را
باید به آب دهان خیس کرد
و به زبان هی چرخاند و
چرخاند و بعد فرو داد.
‏گفتن ندارد."

دقیقاً همین‌جا که گفت: گفتن ندارد؛ قصه به آخر رسید.