آدمی که یکبار خطا کرده باشد و پاش لغزیده باشد و بعد هم پشیمان شده باشد، مطمئنتر است از آدمی که تا به حال پاش نلغزیده ...این حرف سنگین است... خودم هم میدانم.
نیازی نیس ماستدن جایی باشه که هر نیمساعت یکبار بهش سر بزنید. بگذاریم روزی یکبار. بذاریم مث وقتی که نامه و بلاگ می نوشتن باشه، نوشته ها بمونن، جا بیوفتن بوی کاغذ کاهی بگیرن
@MR_A من سعی ندارم خط و قانون بکشم. من روزمره نویسی را تقبیح می کنم چونکه از حالت مهم بودن برای فرد یا حتی سعی در خلاقیت جدا شده. شده گزارش نویسی و مستند سازی زندگیهای تکراری، باسه نوشتن نیازی به نویسنده بودن نیست. انتظار کافکا و گلشیری نیس اما همون خوانندهها هم میتونن دلی بنویسن.