Όταν έλεγα ότι εδώ μέσα είναι food porn ήταν λάθος ,εδώ το λεβελ έχει πάει σε hard food porn (από μπάμια φτάσαμε στον παστουρμά)
Vade retro,θα πέσει περίεργο τουτ.
Οι άνθρωποι που δε γνωριζουμε,αλλα μιλαμε καθημερινά μαζί τους.Δεν τους έχουμε δει αλλά τους έχουμε νιώσει κάπως. Αισθάνεσαι πως περνανε το δικο τους Γολγοθα, αυτό το "κάτι" που βγαζει πίκρα, πόνο,στεναχώρια πίσω απο τις λέξεις που γραφουν.Και δε μπορείς να κανεις τίποτα και αυτό είναι η αποτυχία μας σαν κοινωνία,να πονάς για έναν πόνο που δε μπορείς να γαληνέψεις. Τόσο πολλοί και τόσο μόνοι που ο πόνος που ουρλιάζει ανάμεσά μας δεν ακούγεται.