Edición multilingüe del último libro de Raoul Vaneigem "Abolir la depredación, volver a ser humanos". Entre los idiomas que está traducido se encuentra el #farsi #فارسی , hablado y escrito en la hoy mencionada #i̇ran #ایران.
@bolandg00
ﮐﺮد؛ ﻫﻢ ﭼﻨﺎن ﮐﻪ اﻃﺎﻋﺖ از ﺧﻮدﺳﺮاﻧﮕﯽ ِ ﯾﮏ اﺎب ِ ﺧﺪاوﻧﺪﮔﺎر ﻻزم ﺑﻮد.
آن ﭼﻪ اﮐﻨﻮن در ﺣﺎل ﺑﺎزاده ﺷﺪن ﻧﺰد ﮐﺴﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺧﻮاﻫﺎن ِ
زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدن ﻫﺴﺘﻨﺪ، اﯾﻦ اﺣﺴﺎس اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮن ﻓﺐ ﺧﻮرده ﺑﻮده اﻧﺪ. ﺑﻪ
ﺗﺪﺞ ﮐﻪ ﻓوی ِ ﭘﺪرﺳﺎﻻی دﻓﻦ ِ ﺧﺪاﯾﺎن در آﺑﺰﮔﺎه ﻫﺎی ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن
ﻣﯽ رﺳﺎﻧَﺪ، ﺑﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽ آﻣﻮزد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﺎن ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی ۳
ﺗﻤﺎﯾﺰ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﺤﻘﯿﺮ زﻧﺪﮔﯽ، ﮐﻪ از ﺳﻮی ﺗﻤﺪن ﮐﺎﻻﯾﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺷﺪه، ﺮ
ﻧﺎﻣﮕﺬای ِ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ اﺻﻞ ِ ﻓﻌﺎﻟﯽ را ﭘﻨﻬﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ آن را ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی
ﻣﯽ ﻧﺎﻣﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻧﺎ اﺳﺘﻌﺪاد اﻧﺴﺎن ﺑﺮای ﺧﻮدآﻓﻨﯽ و ﺑﺎزآﻓﻨﯽ ِ ﺟﻬﺎن اﺳﺖ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ْ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ اﺳﺖ در ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺸﯿﺖ ِ ﺧﺪاﯾﯽ، ﭼﻮن وﭼﺮا ﻧﺪارد، و دﻟﯿﻞ
و دﺳﺘﺎوﺰش ﺗﻘﺪﯾﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ آﺳﻮدﮔﯽ ِ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﻪ ﺑﻨﺪه ﻣﻨﺸﯽ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ْ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ اﺳﺖ، و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی ْ ﺳﺎﺧﺘﻨﯽ . ﭘﺎی ﻫﯿﭻ ﻣﺘﺎﻓﯿﮑﯽ
در ﻣﯿﺎن ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺖ ِ ﻗﺴﺎوت آﻣﯿﺰِ ﺗﺎﺦ ﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮔﺎه ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ آن ﻧﺒﺮدِ دل
و اﻧﺪوﻧﯽ ﯾﯽ را ﺧﻔﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ اراده ای رﻫﺎﯾﯽ ﺟﻮ ﻧﺴﻞ اﻧﺪر ﻧﺴﻞ آن را ﻧﺸﺎن داده
اﺳﺖ، رﻫﺎﯾﯽ ﺧﻮاﻫﯽ ﯾﯽ ﮐﻪ درﻋﯿﻦ ﻧﺎزﻣﺎﻧﻤﻨﺪ ﺑﻮدن، ﺑﺎ ﻧﻮﺳﺎن ﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی،
ﺳﯿﺎﺳﯽ، واﻧﯽ و اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮﺷﮑﻞ ﻣﯽ داده اﺳﺖ.
ﻣﺸﮑﻠﯽ ﮐﻪ در ﮐﻠﻤﺎت »ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ destin« و »ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی
destinée« ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ از ﻣﺘﺮادف ﭘﻨﺪاﺷﺘﻦ ِ آن ﻫﺎﺳﺖ. از ﻫﻤﯿﻦ و ﻣﻦ
ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺮای وﺷﻨﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ، ﺸﻪ ی ﻓﺮاﻧﺴﻮی اﯾﻦ دو واژه ﻧﮕﺎه
داﺷﺘﻪ ﺷﻮد.
رادﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ ی ﻣﺒﺎزات ِ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ﻓﺮاﺧﻮاﻧﯽ اﺳﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺟﺎﯾﮕﻦ ِ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﺗﺼﺎدف و ﻣﺸﯿﺖ ِ ﺧﺪاﯾﯽ
ﺷﻮد. اﯾﻦ رادﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ درﺳﺖ در ﻣﯿﺎﻧﻪ ی ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻧﯽ از ﻧﻮ ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺪ ﮐﻪ در
آن ﺗﻤﺪﻧﯽ ﻧﺎﺧﻮﺸﺘﻦ دار از ﻋﺼﺎره ی وﺟﻮدی اش ﺗﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ
ﺗﻤﺪﻧﯽ ﻧﻮ در دردِ زاﯾﻤﺎن دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯽ زﻧﺪ.
در ﻟﮑﻨﺖ و ﺗﺖ وﺖ ﮐﺮدن ِ ﺧﻮدﻣﺨﺘﺎی، ﺗﻮان ِ آﻓﻨﻨﺪﮔﯽ اﻧﺴﺎن ــ ﻫﺮ
ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻮرﻣﺎل ـ ﮐﻮرﻣﺎل ﺑﺎﺷﺪ ــ ﻧﺎﮔﻬﺎن آﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﺳﺎزد ﮐﻪ ﻣﺎ ﻗﺎدﻢ ﺑﺪون
اﺎب، ﺑﺪون ﭘﯿﺸﻮا، ﺑﺪون ﻗﯿّﻢ، رﺷﺪ ﮐﻨﯿﻢ. اﮔﺮ ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺘﻪ اﯾﻢ ﺗﺎ دﺎﺑﯿﻢ
ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﺴﻠﻢ ﺗﺮ از رﺳﻢ ِ ﻫﻤﺪﻣﯽ ِ رﺿﺎﯾﺖ ﻣﻨﺪاﻧﻪ ﺑﺎ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ آن را ﺑﻪ ﺳﻮی
@bolandg00
ﮐﺮد؛ ﻫﻢ ﭼﻨﺎن ﮐﻪ اﻃﺎﻋﺖ از ﺧﻮدﺳﺮاﻧﮕﯽ ِ ﯾﮏ اﺎب ِ ﺧﺪاوﻧﺪﮔﺎر ﻻزم ﺑﻮد.
آن ﭼﻪ اﮐﻨﻮن در ﺣﺎل ﺑﺎزاده ﺷﺪن ﻧﺰد ﮐﺴﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺧﻮاﻫﺎن ِ
زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدن ﻫﺴﺘﻨﺪ، اﯾﻦ اﺣﺴﺎس اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮن ﻓﺐ ﺧﻮرده ﺑﻮده اﻧﺪ. ﺑﻪ
ﺗﺪﺞ ﮐﻪ ﻓوی ِ ﭘﺪرﺳﺎﻻی دﻓﻦ ِ ﺧﺪاﯾﺎن در آﺑﺰﮔﺎه ﻫﺎی ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن
ﻣﯽ رﺳﺎﻧَﺪ، ﺑﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽ آﻣﻮزد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﺎن ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی ۳
ﺗﻤﺎﯾﺰ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﺤﻘﯿﺮ زﻧﺪﮔﯽ، ﮐﻪ از ﺳﻮی ﺗﻤﺪن ﮐﺎﻻﯾﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺷﺪه، ﺮ
ﻧﺎﻣﮕﺬای ِ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ اﺻﻞ ِ ﻓﻌﺎﻟﯽ را ﭘﻨﻬﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ آن را ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی
ﻣﯽ ﻧﺎﻣﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻧﺎ اﺳﺘﻌﺪاد اﻧﺴﺎن ﺑﺮای ﺧﻮدآﻓﻨﯽ و ﺑﺎزآﻓﻨﯽ ِ ﺟﻬﺎن اﺳﺖ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ْ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ اﺳﺖ در ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺸﯿﺖ ِ ﺧﺪاﯾﯽ، ﭼﻮن وﭼﺮا ﻧﺪارد، و دﻟﯿﻞ
و دﺳﺘﺎوﺰش ﺗﻘﺪﯾﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ آﺳﻮدﮔﯽ ِ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﻪ ﺑﻨﺪه ﻣﻨﺸﯽ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ْ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ اﺳﺖ، و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی ْ ﺳﺎﺧﺘﻨﯽ . ﭘﺎی ﻫﯿﭻ ﻣﺘﺎﻓﯿﮑﯽ
در ﻣﯿﺎن ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺖ ِ ﻗﺴﺎوت آﻣﯿﺰِ ﺗﺎﺦ ﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮔﺎه ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ آن ﻧﺒﺮدِ دل
و اﻧﺪوﻧﯽ ﯾﯽ را ﺧﻔﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ اراده ای رﻫﺎﯾﯽ ﺟﻮ ﻧﺴﻞ اﻧﺪر ﻧﺴﻞ آن را ﻧﺸﺎن داده
اﺳﺖ، رﻫﺎﯾﯽ ﺧﻮاﻫﯽ ﯾﯽ ﮐﻪ درﻋﯿﻦ ﻧﺎزﻣﺎﻧﻤﻨﺪ ﺑﻮدن، ﺑﺎ ﻧﻮﺳﺎن ﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی،
ﺳﯿﺎﺳﯽ، واﻧﯽ و اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮﺷﮑﻞ ﻣﯽ داده اﺳﺖ.
ﻣﺸﮑﻠﯽ ﮐﻪ در ﮐﻠﻤﺎت »ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ destin« و »ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی
destinée« ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ از ﻣﺘﺮادف ﭘﻨﺪاﺷﺘﻦ ِ آن ﻫﺎﺳﺖ. از ﻫﻤﯿﻦ و ﻣﻦ
ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺮای وﺷﻨﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ، ﺸﻪ ی ﻓﺮاﻧﺴﻮی اﯾﻦ دو واژه ﻧﮕﺎه
داﺷﺘﻪ ﺷﻮد.
رادﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ ی ﻣﺒﺎزات ِ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ﻓﺮاﺧﻮاﻧﯽ اﺳﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎی اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺟﺎﯾﮕﻦ ِ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﺗﺼﺎدف و ﻣﺸﯿﺖ ِ ﺧﺪاﯾﯽ
ﺷﻮد. اﯾﻦ رادﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ درﺳﺖ در ﻣﯿﺎﻧﻪ ی ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻧﯽ از ﻧﻮ ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺪ ﮐﻪ در
آن ﺗﻤﺪﻧﯽ ﻧﺎﺧﻮﺸﺘﻦ دار از ﻋﺼﺎره ی وﺟﻮدی اش ﺗﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ
ﺗﻤﺪﻧﯽ ﻧﻮ در دردِ زاﯾﻤﺎن دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯽ زﻧﺪ.
در ﻟﮑﻨﺖ و ﺗﺖ وﺖ ﮐﺮدن ِ ﺧﻮدﻣﺨﺘﺎی، ﺗﻮان ِ آﻓﻨﻨﺪﮔﯽ اﻧﺴﺎن ــ ﻫﺮ
ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻮرﻣﺎل ـ ﮐﻮرﻣﺎل ﺑﺎﺷﺪ ــ ﻧﺎﮔﻬﺎن آﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﺳﺎزد ﮐﻪ ﻣﺎ ﻗﺎدﻢ ﺑﺪون
اﺎب، ﺑﺪون ﭘﯿﺸﻮا، ﺑﺪون ﻗﯿّﻢ، رﺷﺪ ﮐﻨﯿﻢ. اﮔﺮ ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺘﻪ اﯾﻢ ﺗﺎ دﺎﺑﯿﻢ
ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﺴﻠﻢ ﺗﺮ از رﺳﻢ ِ ﻫﻤﺪﻣﯽ ِ رﺿﺎﯾﺖ ﻣﻨﺪاﻧﻪ ﺑﺎ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ آن را ﺑﻪ ﺳﻮی
