Bu mutlak (gibi görünen, öyle görünmek isteyen) gözetim çağında bile kendinize güvenli alanlar yaratabiliyor olmanın hazzını bir kere tattığınızda artık bırakamayacaksınız. Hiçbirimiz bir “Panopticon”da tutulmuyoruz, gardiyanın neyi görüp neyi görmediğini biz de biliyoruz. Madem şu anda her şeyinizi biliyorlar, şu andan itibaren onların bildikleri siz ve gerçek siz arasında bir uçurum yaratmaya başlayın ve sonra da onlara arkalarından bakıp gülün.

Elinizden gelen şu andan itibaren ipleri elinize almanız ve kendi mahremiyetinizi sınır ihlallerine karşı korumaya odaklanmanızdır. Kafeden temassız geçerek öğle yemeği almak yerine nakit parayla almayı deneyin. Ve kendinize şunu söyleyin: “Şu anda nerede yemek yediğimi yanlışlıkla bankama söylemiş olabilirdim. Ama bunu kimse bilmiyor çünkü ben irademi ortaya koydum.”

Ne zaman okula gittiğiniz, okuldan çıkınca nereye gittiğiniz, orada neler satın aldığınız, bugün rehberinize kimleri kaydettiğiniz… Bunların hepsi sizin hakkınızda öğrenilebilecek yeni bilgilerdir ve şu an ne olup da nasıl bir insana dönüşüyor olduğunuz hakkında ipuçları taşır. Bunları esirgemeden başkalarına sunabilmeniz için tüm bilgilerinizin ortalıkta olduğuna dair bir umutsuzluğu yaşamanız gerekir ki elinizden gelenlerin bilincine varmayın.

umut ediyorum çünkü eskisi gibi yazmaya ihtiyacım var. eskiden farkında değildim ama herkese açık not tutmak düşündüklerimi unutmamam konusunda bana destek oluyormuş. şu anda düşündüklerimi daha sık unutur oldum ve bu benim için iyi değil. yani artık yazmak için daha farklı bir motivasyonum var. zamana damgalamak değil, sadece hatırlamak ve düşüncelerimin kendi zihnimdeki etki alanını genişletmek. egosal değil işlevsel.