In een tijd van voortdurende zichtbaarheid verwarren wij gemakkelijk aandacht met betekenis. Wat zou Nietzsche zeggen over de waardigheid van het zelf in een cultuur van constante zelfonthulling? Misschien dat stilte, afstand en vorm nog altijd nodig zijn om werkelijk te worden wie wij zijn.

http://wjjh.blog/2026/03/17/wat-zou-nietzsche-zeggen/

🌊 Blog Description The River of Rights: Currents of Philosophy and Universality explores the deep roots of human rights, from Plato and Locke to Confucius and Ubuntu. It traces how ideals of dignity and freedom emerged across civilizations, often shadowed by contradiction, yet carried.

http://wjjh.blog/2026/03/13/the-river-of-rights-currents-of-philosophy-and-universality/

Drawing on Flaubert’s early Memoirs of a Madman, Gogol’s satirical clerk, Nietzsche’s critique of the herd, and Erasmus’ Praise of Folly, this essay explores how every age produces its own forms of madness — and why ours is defined by speed, noise, and the collapse of interior life. From social media’s manufactured outrage to the triumph of perception over truth, we confront a world where folly thrives behind digital masks. Yet the antidote remains what Flaubert and…

http://wjjh.blog/2026/03/06/madmen-and-fools-in-the-age-of-noise/

Een korte reflectie op drie invloedrijke boeken: ‘Uncle Tom's Cabin’, dat de paradox van vrijheid en slavernij in Amerika belichtte; ‘Profiles in Courage’, dat een fascinatie voor politieke moed aanwakkerde; en ‘Atlas Shrugged’, waarin individualisme versus collectivisme ter discussie werd gesteld. Deze werken vertegenwoordigen belangrijke momenten van persoonlijk bewustwording en illustreren de diepgaande invloed van lezen op iemands intellectuele ontwikkeling.

http://wjjh.blog/2026/03/03/boeken-die-hun-sporen-nalieten/

The River of Rights is a trilogy of reflections tracing the journey of human rights — from their philosophical roots, through today’s fractured and multipolar world, to a concluding meditation on realistic humanism. These essays explore both the promise and the hypocrisy of human rights, showing how the river, though turbulent and muddied, still flows.

http://wjjh.blog/2026/02/27/preface-the-river-of-rights/

Wanneer november zijn zachtere licht en gevallen bladeren brengt, nodigt het seizoen uit tot een andere vorm van helderheid. Het is de maand van mijn geboorte, en misschien daarom komen herinneringen dichterbij. Wandelend bij het eerste daglicht tussen de vochtige bladeren denk ik aan hen die deze reis deelden, maar de tafel van het leven te vroeg verlieten. November leert zacht: verval zonder wanhoop, een einde dat toch de kiem van vernieuwing draagt. In dit stille…

http://wjjh.blog/2026/02/23/wandelen-tussen-gevallen-bladeren/

Walking along the canals of Amsterdam, memory emerges not as nostalgia, but as structure — embedded in stone, water, and institutions. The Dutch Golden Age was a brief but extraordinary moment of creativity, pragmatism, and innovation. It was also a period shaped by conflict, power, and exclusion. To understand its legacy is not to choose between pride and remorse, but to walk carefully among both.

http://wjjh.blog/2026/02/20/walking-among-memory-the-dutch-golden-age-and-its-limits/

Het artikel gaat dieper in op de relatie tussen lezen en zelfreflectie, en stelt dat boeken onze metgezellen, leraren en markeringen van onze ervaringen kunnen zijn. Het benadrukt het belang van het omarmen van diverse perspectieven, vooral in een steeds luidruchtiger wordende wereld. Uiteindelijk is, zoals Cicero stelde, een huis zonder boeken onvolledig — het is als een lichaam zonder ziel.

http://wjjh.blog/2026/02/16/een-huis-zonder-boeken-is-als-een-lichaam-zonder-ziel/

A reflective essay on memory, power, and historical continuity. Drawing on European and American experience, it explores how empires rise, justify themselves, and ultimately decline—not through sudden collapse, but through the slow erosion of memory, restraint, and moral clarity.

http://wjjh.blog/2026/02/13/memory-and-empire/

Mijn ochtenden zijn eenvoudig: een glas water, zachte muziek, een kop koffie en het langzaam opkomende licht. Soms een wandeling tussen de bomen, soms alleen de zonsopgang door het raam. Niets bijzonders—alleen het stille besef dat elke nieuwe dag een geschenk is, en niet vanzelfsprekend.

http://wjjh.blog/2026/02/09/ochtendrituelen-en-reflecties/