From the Anti-Authoritarian Playbook;

“The targeting of trans people - and specifically trans youth and trans women in sports - is not a policy agenda. It is a strategic operation. Understanding it as policy produces the wrong response. Understanding it as strategy produces the right one.

Jason Stanley, in How Fascism Works, identifies the targeting of vulnerable minorities as a core mechanism of authoritarian consolidation. The function is not primarily to harm the targeted group, though that harm is real and intentional. The primary function is to test the solidarity of potential opposition coalitions, to find and exploit the fracture lines, and to establish a precedent: that some members of the coalition can be sacrificed when the political cost of defending them is judged too high.

Every successful authoritarian project has done this. The question it is always asking of the opposition is: is there anyone in your coalition you will abandon to protect the rest? Because if the answer is yes, we know exactly how to proceed. We find that person. We make defending them as costly as possible. And we watch the rest of the coalition either hold together or fracture. If they fracture, we learn where the next fracture line is, and we push there.

The targeting of trans people is not the end of this strategy. It is the test. And what the test is measuring, in real time, is whether LGBTQ organizations, progressive coalitions, and pro-democracy movements will sacrifice their most vulnerable members when the pressure is sufficient.

Quest item management

Full reader and bonus: https://www.peppercarrot.com/en/miniFantasyTheater/048.html

#webcomic #krita #miniFantasyTheater

Anegdotka, nic więcej:

Przez święta byłem w miejscu, gdzie telewizor wciąż jest normalną częścią dnia, więc od czasu do czasu go włączaliśmy. I patrząc na śniadaniówki, pomyślałem, że narzekanie na media społecznościowe często opiera się na wygodnym micie. Jakby kiedyś istniał lepszy porządek uwagi, a dopiero TEN ZŁY internet zamienił wszystko w chaos. Tymczasem telewizja od dawna ćwiczy nas w czymś bardzo podobnym: szybkim przeskakiwaniu między tematami, nadmiarze bodźców, nieustannym ruchu, który nie pozwala się zatrzymać.

Odruchowo chciałoby się więc cofnąć jeszcze dalej, do rzekomo spokojniejszych mediów dzieciństwa. Ale i tam niewinność okazuje się w dużej mierze projekcją. “Smerfy”, oglądane dziś, wydają się zaskakująco poszatkowane i nerwowe. “Bolek i Lolek” przypominają z kolei, jak wiele rzeczy kiedyś uchodziło za zupełnie normalne (na przykład bicie dzieci), choć dziś budziłyby co najmniej dyskomfort.

Najciekawsza była jednak reakcja mojej córki. Z całego tego telewizyjnego świata najbardziej spodobały jej się… programy kulinarne i transmisja mszy. Pomyślałem, że w sumie jest w tym jakaś intuicja: jedno i drugie ma rytm, porządek, skupienie. Może więc problem nie polega na tym, że nowe media popsuły świat, ale na tym, że dorośli od pokoleń produkują chaos, a potem z nostalgią opowiadają sobie, że dawniej wszystko było bardziej ludzkie.