4/5: Dan moet ik vier weken niet behandeld worden om over te kunnen stappen naar een 'onderhoudsbehandeling'. Deze zal hopelijk alles onder controle kunnen houden. En dan hebben we daarna nog een dikke darm-behandeling achter de hand die ik ook nog zou kunnen proberen.
En toen zei mijn oncoloog dat we voorzichtig over 2027 na kunnen gaan denken...
Toen ging mijn tijd ineens van 8 weken naar 8 maanden.
3/5: Waar staan we nu? De tumor op mijn blindedarm is van 43 mm gekrompen naar 34 mm en de uitzaaiingen op mijn buikvlies staan stil (afgeleid uit het feit dat ze geen vocht meer produceren).
De kanker is nu dus onder controle!
Ik kan nog vier behandelingen met de huidige samenstelling ontvangen (volgens de medische standaard). Fysiek zou ik er nog meer aankunnen.
De pijn die ik heb mogen ervaren in de periode net na de diagnose is dusdanig heftig geweest dat ik niet weet of ik dat langdurig zal kunnen dragen. Mijn omgeving weet dat ik die zo lang mogelijk zal dragen, tot het punt dat de liefde het niet meer wint van de pijn.
En ik vraag me dus soms af hoe het zal zijn als ik op dat punt kom en mijn dierbaren een laatste kus en knuffel geef. Wetend dat mijn proces van ziek dan klaar is, maar dat het proces van rouwen voor hen dan pas begint. Zonder mij!
Waar ik aan denk?
Hoe zal ik mij voelen als ik mijn dierbaren een allerlaatste knuffel geef?
Veel is nog onduidelijk, dat is waarom ik nog steeds een "twee-sporen beleid" voer. Volop bezig met leven, maar ook aan het voorbereiden op de dood. Daar hoort voor mij ook een "door kanker gedwongen zelfmoord" bij.
De term vrijwillige levensbeeindiging of euthanasie klopt niet. Er is niets vrijwilligs aan!
Het is zo ver.
Mijn haren hebben het maanden volgehouden, maar sinds kuur 7 laten ze zo snel los dat er niet zoveel meer over is.
Waarschijnlijk ga ik aanstaande zondag samen met mijn jongens 'kappertje spelen', waarbij zij met schaar en tondeuse mij een korte coupe mogen geven.
Zelf vind ik het confronterend. Vanaf nu ben ik zichtbaar een "kankerpatiënt". Dat mijn jongens en ik er samen wat moois van maken verzacht het voor mij.
Nu is dan toch de muts van mijn lieve Brechtje noodzakelijk...
Een van de dingen waar ik al een tijdje mee bezig ben is mijn stem vastleggen voor mijn jongens. Na een lange zoektocht vond ik Tonies.com. Met de Toniebox 2 kunnen mijn jongens overal luisteren naar mijn stem.
Op de foto staan poppetjes, die kun je linken aan een zelf gemaakte playlist en zodra je een poppetje op de Toniebox zet dan wordt die lijst afgespeeld. Elk poppetje is goed voor 90 minuten audio.
Ik heb voorlopig voldoende te doen: boeken voorlezen en digitaliseren voor op de Toniebox!
